Ο πρωθυπουργός βλέπει Βαβέλ απέναντί του. Δεν βλέπει όμως -ή δεν θέλει να δει- ότι ο πύργος που ο ίδιος έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια ραγίζει επικίνδυνα από τη βάση
• Ακόμη μια φορά ο κ. Μητσοτάκης σήκωσε χθες το δάχτυλο και έδειξε με δραματικό ύφος την «πολιτική Βαβέλ» με αφορμή την κατάσταση που επικρατεί στην αντιπολίτευση. Νέα κόμματα, παλιά πρόσωπα που επιστρέφουν, φωνές, καταγγελίες, διαφορετικές ατζέντες. Ολοι μιλάνε διαφορετική γλώσσα, είπε, και μόνο αυτός και η κυβέρνησή του μιλάνε τη γλώσσα της σοβαρότητας, της υπευθυνότητας και της σταθερότητας. Κι όμως, ποτέ άλλοτε στη μεταπολιτευτική περίοδο η λέξη «σταθερότητα» δεν είχε χρησιμοποιηθεί τόσο συχνά και τόσο επίμονα για να κρύψει τόση βαθιά και συστηματική αποσταθεροποίηση.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Ο πρωθυπουργός βλέπει Βαβέλ απέναντί του. Δεν βλέπει όμως -ή δεν θέλει να δει- ότι ο πύργος που ο ίδιος έχει χτίσει τα τελευταία χρόνια ραγίζει επικίνδυνα από τη βάση. Κάθε φορά που επαναλαμβάνει τη μαγική λέξη «σταθερότητα», οι ρωγμές μεγαλώνουν και βαθαίνουν. Ο πολίτης, με την καθημερινή του πείρα, αντιλαμβάνεται πλέον την πικρή πραγματικότητα: Η μεγαλύτερη αποσταθεροποιητική δύναμη σήμερα δεν είναι οι διάσπαρτες φωνές της αντιπολίτευσης. Είναι η αίσθηση ότι το πολιτικό παιχνίδι είναι στημένο, ότι η εξουσία λειτουργεί κυρίως για την αυτοπροστασία της και ότι η περίφημη «σταθερότητα» δεν είναι παρά το ευφημιστικό όνομα της αλαζονείας και της αποσύνδεσης από την κοινωνία.
• Η Βαβέλ δεν είναι απέξω. Βρίσκεται μέσα στο ίδιο το κυβερνητικό σύστημα που πουλάει ακριβοπληρωμένη σταθερότητα, ενώ σπέρνει καθημερινά ανασφάλεια, οικονομική αιμορραγία, θεσμική υπονόμευση και κοινωνική οργή. Είναι η σταθερότητα των υψηλών ρυθμών ανάπτυξης για λίγους και της σταθερής συμπίεσης του βιοτικού επιπέδου για τους πολλούς. Είναι η σταθερότητα της ατιμωρησίας σε μεγάλα σκάνδαλα και της απαξίωσης της μεσαίας τάξης.
• Και το πιο κυνικό; Μέσα από αυτή ακριβώς τη Βαβέλ ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να παρατείνει την πολιτική του παρουσία. Οταν η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη σε δεκάδες φωνές και υπο-φωνές, όταν κανένας δεν μπορεί να συγκροτήσει μια πειστική και πλειοψηφική εναλλακτική πρόταση, τότε αυτός εμφανίζεται ως το «αναγκαίο κακό», ως το λιγότερο επώδυνο σενάριο. Δεν χρειάζεται πια να πείσει ότι κυβερνάει καλά, αρκεί να πείσει ότι οι άλλοι δήθεν είναι χειρότεροι. Δεν χρειάζεται να λύνει τα μεγάλα προβλήματα, αρκούν τα επικοινωνιακά μπαλώματα ώστε να μην εκραγεί η κατάσταση πριν από τις επόμενες εκλογές.
• Αυτή είναι η πραγματική «σταθερότητα» που υπερασπίζεται: η σταθερότητα της δικής του επιβίωσης πάνω στα ερείπια της κοινής λογικής και της κοινωνικής συνοχής. Είναι η κλασική, παλιά τακτική κάθε παρηκμασμένης εξουσίας. Σε τελική ανάλυση, ο κ. Μητσοτάκης δεν πολεμάει τη Βαβέλ. Την εκμεταλλεύεται . Και όσο την εκμεταλλεύεται τόσο περισσότερο την τροφοδοτεί. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα αντέξει ο πύργος…
