• Η χθεσινή αποκάλυψη της «δημοκρατίας» -διά χειρός των συναδέλφων Μαρίας Παναγιώτου και Νίκου Τσακανίκα- για τα υπέρογκα ποσά που δαπανούν τα ΕΛ.ΤΑ. για τη μίσθωση των νέων κεντρικών τους γραφείων, ενώ μάλιστα διαθέτουν ιδιόκτητα και τεράστια κτίρια, προκάλεσε εύλογη αίσθηση. Και όχι άδικα. Μια δημόσια επιχείρηση που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε οικονομική ασφυξία, που έχει απορροφήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για σχέδια «εξυγίανσης», που κλείνει καταστήματα σε ολόκληρη τη χώρα, αφήνοντας χιλιάδες πολίτες χωρίς βασικές υπηρεσίες, εμφανίζεται να πληρώνει υπέρογκα ποσά για υπερπολυτελή γραφεία, ενώ διαθέτει ιδιόκτητο κτίριο το οποίο θα μπορούσε να αξιοποιήσει…
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Σε μια κανονική χώρα η αποκάλυψη αυτή θα είχε ήδη προκαλέσει τουλάχιστον μια δημόσια εξήγηση. Η διοίκηση των ΕΛ.ΤΑ. θα είχε παρουσιάσει τα στοιχεία της σύμβασης. Το Υπερταμείο, στο οποίο υπάγεται η επιχείρηση, θα είχε δώσει διευκρινίσεις. Η κυβέρνηση θα είχε ζητήσει απαντήσεις. Αν υπήρχε κάτι ανακριβές, θα το είχε διαψεύσει. Αν όλα ήταν νόμιμα και συμφέροντα, θα το είχε αποδείξει. Αντί γι’ αυτό επικρατεί απόλυτη σιωπή…
• Δεν είναι η πρώτη φορά. Είναι πλέον η συνήθης πρακτική. Οταν προκύπτει μια σοβαρή αποκάλυψη, η πρώτη αντίδραση της εξουσίας δεν είναι να ενημερώσει. Είναι να περιμένει. Να αφήσει τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ της. Να ελπίζει ότι η επικαιρότητα θα φέρει το επόμενο θέμα και ότι η κοινωνία θα ξεχάσει. Το ίδιο μοτίβο το έχουμε δει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Στις υποκλοπές. Στα Τέμπη. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τώρα και στα ΕΛ.ΤΑ. Η λογική είναι σχεδόν πανομοιότυπη: όσο λιγότερα λες τόσο λιγότερο εκτίθεσαι. Η λογοδοσία μετατρέπεται σε προαιρετική διαδικασία και η διαφάνεια σε ζήτημα πολιτικής ευχέρειας…
• Κι όμως, εδώ τα ερωτήματα είναι απολύτως συγκεκριμένα. Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η ίδια η υπόθεση. Είναι η νοοτροπία που αποκαλύπτει. Μια εξουσία που έχει πάψει να αισθάνεται την υποχρέωση να δίνει εξηγήσεις. Που θεωρεί ότι η δημόσια λογοδοσία είναι μια ενοχλητική διαδικασία και όχι θεμελιώδης δημοκρατική υποχρέωση. Που πιστεύει ότι αρκεί η σιωπή μέχρι να αλλάξει η ατζέντα…
• Ομως οι πολίτες δεν χρηματοδοτούν το κράτος για να παίρνουν σιωπή, αντί για απαντήσεις. Κάθε ευρώ που δαπανάται από δημόσιους οργανισμούς ανήκει στους φορολογουμένους. Και κάθε άρνηση δημοσιοποίησης στοιχείων δεν γεννά μόνο υποψίες, αλλά διαβρώνει ακόμα περισσότερο την ίδια την εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς. Στο τέλος, το μεγαλύτερο σκάνδαλο δεν είναι μόνο μια ενδεχομένως ασύμφορη σύμβαση. Είναι όταν μια κυβέρνηση φτάνει να θεωρεί ότι δεν οφείλει καν να την εξηγήσει. Αυτό είναι το πραγματικό μέτρο της αλαζονείας κάθε εξουσίας και πολύ περισσότερο της σημερινής…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
