• Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανήκει σε εκείνη τη μάλλον περιορισμένη κατηγορία υπουργών που έχουν επιλέξει να ασχολούνται με το χαρτοφυλάκιό τους αντί να περιφέρονται κάθε τρεις και λίγο από τηλεοπτικό παράθυρο σε τηλεοπτικό παράθυρο σχολιάζοντας επί παντός επιστητού. Εχει δείξει έργο, γνωρίζει όσο λίγοι το αντικείμενο της δημόσιας ασφάλειας και, κυρίως, έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι, όταν χρειάζεται, μπορεί να σπάσει αβγά. Γι’ αυτό ακριβώς η ευθύνη του σήμερα είναι μεγαλύτερη.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Η εικόνα σε γειτονιές στην καρδιά της Αθήνας δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια δυσάρεστη παρενέργεια της ζωής στη μεγαλούπολη. Κυψέλη, Αγιος Παντελεήμονας, Πατήσια, Ομόνοια και οι άλλες περιοχές του ιστορικού κέντρου βρίσκονται αντιμέτωπες με συσσωρευμένα προβλήματα ανομίας, παραβατικότητας και εγκληματικότητας. Και όταν οι κάτοικοι φοβούνται να κυκλοφορήσουν, όταν οικογένειες σκέφτονται να φύγουν και ο δημόσιος χώρος παραδίδεται σταδιακά στον φόβο, το ζήτημα παύει να είναι απλώς αστυνομικό. Γίνεται βαθιά κοινωνικό και πολιτικό.
• Βεβαίως, θα ήταν άδικο να φορτωθεί ένας υπουργός μόνος του ένα πρόβλημα δεκαετιών. Απαιτείται συνολική κυβερνητική βούληση: αστυνόμευση, μεταναστευτική πολιτική, έλεγχος των παράνομων δραστηριοτήτων, αντιμετώπιση των ναρκωτικών, λειτουργία της Δικαιοσύνης, αλλά και ουσιαστική επανακατοίκηση και αναβάθμιση των εγκαταλειμμένων γειτονιών…
• Απαιτείται όμως και κάτι ακόμα: να ξεπεραστεί ο φόβος ότι κάθε σοβαρή συζήτηση για ασφάλεια, σύνορα, παράνομη μετανάστευση και τήρηση των νόμων μπορεί να βαφτιστεί αυτομάτως «αντιδραστική». Τα δικαιώματα όσων ζουν νόμιμα στη χώρα είναι αδιαπραγμάτευτα. Το ίδιο αδιαπραγμάτευτο, όμως, είναι και το δικαίωμα του κατοίκου της Κυψέλης ή των Πατησίων να βγαίνει από το σπίτι του χωρίς φόβο και να μη νιώθει ξένος στη γειτονιά όπου έζησε μια ολόκληρη ζωή.
• Και αυτή είναι η στιγμή που η κυβέρνηση οφείλει να αποφασίσει τι τελικά θέλει. Να διαχειρίζεται επικοινωνιακά την παρακμή υπηρετώντας εμμονικά τη woke ατζέντα ή να συγκρουστεί πραγματικά με αυτήν; Να φοβάται τις ταμπέλες και τις ιδεολογικές επιθέσεις ή να προστατεύσει τον πολίτη που ζητεί το αυτονόητο; Γιατί η ασφάλεια δεν είναι ούτε «δεξιά» ούτε «αριστερή» ατζέντα. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση του κράτους.
• Εδώ ακριβώς έρχεται ο Χρυσοχοΐδης. Οχι για να λύσει μόνος του το Μεταναστευτικό ή τα κοινωνικά προβλήματα της πρωτεύουσας. Αλλά για να κάνει αυτό που γνωρίζει: να επιβάλει τον νόμο εκεί όπου έχει υποχωρήσει και να καταστήσει σαφές ότι στην Αθήνα δεν υπάρχουν «απαγορευμένες περιοχές» για κανέναν πολίτη. Εχει δείξει ότι μπορεί να σπάει αβγά. Ηρθε η ώρα να το κάνει ξανά. Γιατί αυτή τη φορά το διακύβευμα δεν είναι η εικόνα μιας κυβέρνησης. Είναι το δικαίωμα των Αθηναίων να πάρουν πίσω τις γειτονιές τους…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
