• Ο Αδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να αποδώσει σε «λάθος» την αναφορά σε «ακαθόριστο φύλο» στην πλατφόρμα του ΕΟΠΥΥ που αποκάλυψε η «Εστία». Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Διότι, όταν ανάλογες αναφορές και εικονογραφήσεις εμφανίζονται όχι μία φορά, αλλά σε διαφορετικά σημεία και μάλιστα σχολικών βιβλίων της β’ δημοτικού, το ζήτημα παύει να αφορά ένα απλό τυπογραφικό ολίσθημα ή μια άτυχη και συγκυριακή διατύπωση. Αφορά τη λογική με την οποία το κράτος επιλέγει να προσεγγίζει εξαιρετικά ευαίσθητα κοινωνικά θέματα και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο αυτά περνούν προς την κοινωνία ως δεδομένες και αυτονόητες παραδοχές.
- Του Ανδρέα Καψαμπέλη
• Δεν συζητάμε για τα δικαιώματα των ενηλίκων ούτε για το αν κάθε άνθρωπος δικαιούται σεβασμό και προστασία από διακρίσεις. Αυτό είναι αυτονόητο σε μια σύγχρονη δημοκρατία. Συζητάμε για κάτι διαφορετικό: ποιος αποφασίζει τι περιλαμβάνεται σε υλικό δημόσιων φορέων για μικρά παιδιά, με ποια επιστημονικά και κοινωνικά κριτήρια και με ποια θεσμική εποπτεία. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Ούτε μπορεί κάθε σχετική ένσταση να απορρίπτεται περίπου ως αναχρονισμός. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν ποιος ενέκρινε το υλικό, ποια επιτροπή το αξιολόγησε, με ποια διαδικασία πέρασε και ποιος τελικά αναλαμβάνει την ευθύνη για το περιεχόμενό του.
• Το μεγαλύτερο πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μία εικόνα ή μία φράση. Είναι η πεποίθηση ότι πίσω από τέτοιες επιλογές λειτουργεί σταθερά η ευρύτερη woke ατζέντα, η οποία επιχειρεί να μεταφέρει στο εσωτερικό των δημόσιων θεσμών συγκεκριμένες αντιλήψεις για την οικογένεια, το φύλο και την κοινωνική ταυτότητα ως περίπου αυτονόητες και αδιαπραγμάτευτες.
• Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Μια κυβέρνηση έχει κάθε δικαίωμα να κάνει πολιτικές επιλογές και να τις υπερασπίζεται. Δεν έχει όμως δικαίωμα να τις περνά από το παράθυρο και, όταν ξεσπά αντίδραση, να ανακαλύπτει εκ των υστέρων ότι επρόκειτο απλώς για «λάθος».
• Η διαφάνεια εδώ δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση εμπιστοσύνης. Αν το κράτος πιστεύει ότι ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο είναι ορθό και αναγκαίο, οφείλει να το πει ανοιχτά, να εξηγήσει τα κριτήρια και να αναλάβει την πολιτική ευθύνη της επιλογής του. Οχι να το ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων σε φυλλάδια και εγχειρίδια και μετά να ψάχνουμε ποιος δεν… κατάλαβε τι υπέγραφε.
• Η κυβέρνηση επί χρόνια επέλεξε να επενδύσει σε μια ατζέντα κοινωνικών δικαιωμάτων που ξεπερνά κατά πολύ την απλή προστασία από διακρίσεις και αγγίζει ζητήματα ταυτότητας, οικογένειας και κοινωνικών προτύπων. Είναι μια πολιτική επιλογή. Ας παρουσιαστεί, λοιπόν, ως τέτοια και ας κριθεί πολιτικά. Κι ας μην υποκρίνεται.
• Εκείνο που δεν μπορεί να γίνεται είναι κάθε φορά που εμφανίζεται μια δυσάρεστη πτυχή αυτής της γραμμής να μας διαβεβαιώνουν ότι πρόκειται για «παρεξήγηση», «αστοχία» ή «λάθος». Γιατί ένα λάθος διορθώνεται. Οταν όμως τα ίδια «λάθη» εμφανίζονται ξανά και ξανά, τότε εύλογα γεννιέται η υποψία ότι δεν πρόκειται για λάθος. Πρόκειται για ατζέντα…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «δημοκρατίας»
