Εχει τελικά η πολιτική μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να συγχρονίζεται με τα προβλήματα της κοινωνίας. Οι πολίτες δυσκολεύονται με το ενοίκιο; Ενοίκιο συζητούν και στη Βουλή. Οι εργαζόμενοι αναζητούν κίνητρα για να πάνε στη δουλειά; Κίνητρα αναζητούν και για τους βουλευτές. Μόνο που στην περίπτωση των τελευταίων η λύση φαίνεται ότι είναι κάπως πιο… γενναιόδωρη.
Στη χθεσινή Διάσκεψη των Προέδρων τέθηκε, έστω ατύπως, θέμα αύξησης της αποζημίωσης που λαμβάνουν οι βουλευτές για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές. Από τα 75 ευρώ που είναι σήμερα συζητείται να επιστρέψει στα 150 ευρώ, δηλαδή στα προ Μνημονίων επίπεδα. Μέχρι εδώ θα μπορούσε κανείς να ακούσει επιχειρήματα περί αποκατάστασης παλαιότερων περικοπών. Εστω κι αν για τους απλούς πολίτες όχι μόνο δεν υφίσταται τέτοια επάνοδος αλλά σημειώνεται -αντιθέτως- διαρκής διολίσθηση των πραγματικών εισοδημάτων.
Υπάρχει, όμως, μια λεπτομέρεια που μετατρέπει την ιστορία σχεδόν σε πολιτική επιθεώρηση: μεταξύ των επιχειρημάτων είναι ότι η μεγαλύτερη αποζημίωση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για να προσέρχονται οι βουλευτές αυτοπροσώπως στις συνεδριάσεις αντί να συμμετέχουν μέσω Zoom. Και κάπου εδώ ακόμη και η σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Ορθώς ο Γ. Λαμπρούλης το συνόψισε με μία ερώτηση: «Τι θα κάνουμε, θα δώσουμε επίδομα προσέλευσης;» Εύλογη απορία. Γιατί εκατομμύρια εργαζόμενοι ξυπνούν κάθε πρωί, παίρνουν αυτοκίνητο, λεωφορείο ή μετρό και εμφανίζονται στον χώρο εργασίας τους χωρίς να τους περιμένει στην είσοδο ένα πρόσθετο εβδομηνταπεντάρι επειδή… προσήλθαν.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και δεύτερη συζήτηση: βουλευτές της περιφέρειας ζητούν αύξηση της αποζημίωσης για την ενοικίαση κατοικίας στην Αθήνα, επικαλούμενοι τη στεγαστική κρίση. Μόνο που εδώ προκύπτει μια μικρή πολιτική αμηχανία. Διότι την ίδια στεγαστική κρίση αντιμετωπίζει και ο υπόλοιπος πληθυσμός.
Ο νέος που δίνει τον μισό μισθό του για μια γκαρσονιέρα, το ζευγάρι που δεν μπορεί να βρει σπίτι, η οικογένεια που βλέπει το ενοίκιο να αυξάνεται δεν διαθέτουν τη δυνατότητα να συγκληθεί μια… Διάσκεψη των Προέδρων για να αναπροσαρμόσει την αποζημίωσή τους.
Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί μεγαλώνει η απαξίωση της πολιτικής. Το πιθανότερο, βέβαια, είναι ότι, μετά τον θόρυβο, η ιδέα θα εγκαταλειφθεί ή θα μπει στο συρτάρι. Το ενδιαφέρον, όμως, βρίσκεται αλλού: κάποιος τη σκέφτηκε, κάποιοι τη συζήτησαν και κρίθηκε αρκετά λογική ώστε να φτάσει μέχρι τη Διάσκεψη των Προέδρων.
Ισως λοιπόν, αντί να διπλασιαστεί η αποζημίωση για να εμφανίζονται οι βουλευτές στις επιτροπές, υπάρχει μια οικονομικότερη λύση. Να τους θυμίσει κάποιος ότι η παρουσία στη δουλειά δεν είναι επίδομα. Είναι μέρος της δουλειάς. Και, μάλιστα, μιας δουλειάς για την οποία τους προσέλαβαν -με την ψήφο τους- οι ίδιοι οι πολίτες.
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
