Οι πράξεις του «μιλάνε», δίχως να χρειάζονται συνεντεύξεις Τύπου σε ένα δικό του κλειστό «παρακάναλο» για να βρίσκεται σε «ασφαλές» περιβάλλον κι ενώ «κρύβεται» επί χρόνια από τον κόσμο του Παναθηναϊκού
Επρεπε να περάσουν εννιά χρόνια για να βρεθεί ο Γιάννης Αλαφούζος μπροστά σε κάμερες. Ηταν στην παρουσίαση του Ράφα Μπενίτεθ πριν από 20 ημέρες. Ερωτήσεις δεν δέχθηκε τότε, αλλά έβαλε τη μεγάλη φιτιλιά: «Θα τα πούμε σε δύο εβδομάδες». Και τα σενάρια άρχισαν. Τι θα πει, αν θα ανακοινώσει ότι πουλάει, ποια είναι τα σχέδιά του. Ολα αυτά μέχρι χθες αργά το βράδυ, που πράγματι αποφάσισε να ανοίξει τα χαρτιά του απέναντι σε έξι δημοσιογράφους.
- Βασίλης Γαλούπης
Και μόνο ότι ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού και του Σκάι επέλεξε να δώσει μια τέτοια υποτίθεται βαρυσήμαντη συνέντευξη που, όμως, δεν προβλήθηκε καν ζωντανή από το «ανοιχτό» κανάλι του, διότι εκείνη την ώρα έπρεπε να προβληθεί ένα τάλεντ σόου, το «Voice», δείχνει όλο το χάος που υπάρχει στο μυαλό του Αλαφούζου. Και γιατί με οτιδήποτε έχει καταπιαστεί έχει αποτύχει.
Ο Αλαφούζος πιάνει χρυσό και το μετατρέπει σε κάρβουνο. Διότι επιχειρηματικός χρυσός είναι ο Σκάι και με ατόφια λαϊκή δυναμική το «διαμάντι» Παναθηναϊκός. Αλλά ο ιδιοκτήτης τους τα έχει καταδικάσει στη μιζέρια. Κι όχι μόνο επειδή είναι άσχετος με το ποδόσφαιρο ή επειδή δεν ξέρει να βρίσκει συνεργάτες για το κανάλι του, ποντάροντας ακόμα και σε Τούρκους, όπως τον υποτίθεται φοβερό και τρομερό Ατζούν Ιλιτζαλί.
Θα ήταν ποτέ δυνατόν ο Μαρινάκης να κάνει συνέντευξη τόσο υψηλού ενδιαφέροντος, που να τη διοργανώνει το Mega, αλλά να μην τη δείχνει στο κανονικό κανάλι του, αλλά σε ένα παρακάναλό του; Ή ο Σαββίδης να έχει σπουδαίες ανακοινώσεις και το Open να προβάλλει… τάλεντ σόου; Κι όμως ο Σκάι του Αλαφούζου κατάφερε να «καπελώσει» τον ιδιοκτήτη του. Λες και δεν υπήρχαν άλλες ώρες για το ελεύθερο κανάλι.
Το ερώτημα είναι αν έχουν τελικά αξία όσα είπε ή δεσμεύτηκε χθες το βράδυ ο Αλαφούζος, όταν πρώτα έχουν «μιλήσει» οι ίδιες του οι πράξεις. Οι ενότητες που χωρίστηκε η κουβέντα και οι τοποθετήσεις του είναι σκέτα λόγια που θα κριθούν σε δεύτερο χρόνο. Το κοντέρ των πράξεων, όμως, έχει ήδη «γράψει» πολλά χιλιόμετρα.
Ο Παναθηναϊκός στα χέρια Αλαφούζου έχει μαραζώσει. Εχει μικρύνει. Επί 13 χρόνια μετρά αποτυχίες. Και τίποτα δεν εγγυάται ότι θα τα καταφέρει να επιστρέψει στις επιτυχίες, παρά όσα είπε τώρα ο ιδιοκτήτης του. Δήλωσε χθες το βράδυ ότι έδιωξε «με προσωπική απόφαση τον Γιοβάνοβιτς, επειδή είναι αυτοσκοπός το πρωτάθλημα». Αν είναι αυτοσκοπός, για ποιον λόγο δεν φεύγει από τον Παναθηναϊκό έπειτα από τόσες αποτυχίες και προσωπικές επιλογές του;
Δεν είχε καν το θάρρος να παραδεχτεί, έστω και χθες, ότι έκανε λάθος με τον Γιοβάνοβιτς και να ζητήσει μια γενναία συγγνώμη από τους οπαδούς των «πρασίνων» για την κατάντια της επιλογής Τερίμ. Δήλωσε απλώς πως αν ήξερε τα αποτελέσματα που θα ακολουθούσαν, δεν θα το έπραττε.
Ακόμα και για το θέμα του γηπέδου έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στο να προχωρήσει ο σχεδιασμός, περισσότερο η παρουσία του Μπακογιάννη στη δημαρχία της Αθήνας και του Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία, παρά το εκτόπισμα αυτό καθαυτό του Αλαφούζου.
Ο μιντιάρχης και ιδιοκτήτης ΠΑΕ δεν τόλμησε χθες να έχει απέναντί του όλους τους δημοσιογράφους όλων των ΜΜΕ. Εκανε μια επιλογή εκπροσώπων του Τύπου για συνέντευξη οργανωμένη στο δικό του κανάλι και σε ασφαλές περιβάλλον. Αυτομάτως περιορίστηκε η δεξαμενή ερωτήσεων και περιορίστηκε η δημοσιογραφική ευελιξία, παρά την αξιοπρεπή προσπάθεια των συναδέλφων. Δεν ήταν, όμως, μια «κανονική» συνέντευξη Τύπου. Κι αυτό δείχνει μια φοβικότητα κι ανασφάλεια από την πλευρά Αλαφούζου.
Κανένας ιδιοκτήτης στην ιστορία του Παναθηναϊκού δεν έμεινε τόσα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Επί έναν αιώνα τώρα, από το 1927, δεν υπήρξαν ποτέ 13 σερί διοργανώσεις (επί Αλαφούζου και 15 συνολικά από το 2010) πρωταθλήματος Α’ Εθνικής που ο Παναθηναϊκός να μην έχει κατακτήσει τον τίτλο. Ακόμα και το 1948, που είχε μεσολαβήσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, είχαν μεσολαβήσει 12 διοργανώσεις. Το αρνητικό ρεκόρ το έσπασε ο Αλαφούζος.
Το να λέγεται ακόμη και σήμερα πως ο Παναθηναϊκός σώθηκε το 2012 επειδή τον πήρε ο Αλαφούζος κι ότι αν δεν ήταν αυτός θα είχε καταστραφεί, είναι ανοησία. Καμία από τις μεγάλες ομάδες, απ’ αυτές του Big-4, δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να σβήσει από τον χάρτη λόγω ενός ιδιοκτήτη. Εχουν τόσο λαό πίσω τους που πάντα θα είναι, τελικά, ελκυστικές. Ακόμα κι αν χρεοκοπήσουν, ακόμα κι αν υποβιβαστούν. Θα ήταν κάποιος άλλος ισχυρός επιχειρηματίας, αν δεν ήταν εύκαιρος ο Αλαφούζος.
Αυτό που δεν περίμενε κανείς είναι ότι από το 2010 ο Παναθηναϊκός θα έχει μείνει χωρίς πρωτάθλημα. Οτι θα φτάνει να τιμωρείται από την Ευρώπη. Οτι θα κινδυνεύει από τα χρέη και θα χρωστούσε της Μιχαλούς. Οτι δεν θα μπορεί να χτίσει μια ομάδα σε βάθος χρόνου. Οτι θα πανηγυρίζει επειδή θα μπαίνει απλώς σε ευρωπαϊκό όμιλο, χωρίς να διακρίνεται. Οτι θα έχει μόνο τρία Κύπελλα. Οτι θα αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα χωρίς κανένα νόημα. Κι ότι έπειτα από 13 χρόνια ο ιδιοκτήτης θα παραμένει ανίδεος από ποδόσφαιρο.
Δεν είναι, όμως, μόνο ότι με όσα είπε χθες εξόργισε ακόμα μία φορά τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Διότι αν συνυπολογίσει κανείς και ότι ο Σκάι στην ίδια μετριότητα κυμαίνεται, με βασικό σκοπό ύπαρξης του καναλιού να λιβανίζει τον Μητσοτάκη, τότε το επιχειρηματικό μοντέλο Αλαφούζου είναι συνολικά προς αποφυγή, όχι προς μίμηση.
Γιάννης Αλαφούζος – Εφοπλιστής, ιδιοκτήτης Σκάι και ΠΑΕ Παναθηναϊκός
Γεννήθηκε το 1957 στη Σαντορίνη. Σπούδασε Οικονομικά και Ιστορία στην Οξφόρδη, με μεταπτυχιακό στο ίδιο πανεπιστήμιο. Από τη δεκαετία του ’80 ενεπλάκη με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειάς του, αρχικά με τη ναυτιλιακή εταιρία Glafki MC. Αργότερα ίδρυσε την πλοιοκτήτρια εταιρία τάνκερ Ermis MC. To 1989 ανέλαβε τον ραδιοφωνικό σταθμό Σκάι. Σήμερα είναι πρόεδρος του ομίλου που περιλαμβάνει έναν τηλεοπτικό σταθμό και δύο ραδιοφωνικούς. Τον Μάιο 2012 ίδρυσε μαζί με άλλους παράγοντες την «Παναθηναϊκή Συμμαχία» και τέσσερις μήνες αργότερα ανέλαβε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
