Στον δρόμο για την «Αναγέννηση»
Οι εθνικές ομάδες Ανδρών και Ελπίδων δείχνουν τον δρόμο, όμως θα πρέπει και οι σύλλογοι να εμπιστευτούν περισσότερο τους Ελληνες παίκτες
Ας αρχίσουμε με τα θετικά. Η Ελλάς, με τα φετινά αποτελέσματα των ομάδων μας στην Ευρώπη, βρίσκεται στη δέκατη θέση στη βαθμολογία της UEFA. Αφήνει πίσω της Τσεχία, Πολωνία, Νορβηγία, Δανία, Κύπρο, Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία, Κροατία, Σουηδία.
- του Γιώργου Κ. Στράτου
Η εθνική ανδρών, με τα αποτελέσματά της στο Nations League, μπορεί να μην κατάφερε να προκριθεί στα προημιτελικά, αλλά θα συνεχίσει να αγωνίζεται στην κορυφαία κατηγορία της διοργάνωσης και εξασφάλισε θέση στο 1ο γκρουπ δυναμικότητας εν όψει της κλήρωσης των προκριματικών του Euro 2028. Η αντίστοιχη των Ελπίδων επιστρέφει σε τελική φάση Euro – Κάτω των 21 έπειτα από 25 χρόνια! Πολλοί διεθνείς μας κάνουν λαμπρή καριέρα σε σπουδαίες ομάδες μεγάλων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Και το πιο θετικό: η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ) υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης και εθνικού σχεδιασμού με το πρόγραμμα «Αναγέννηση», με σκοπό τη στήριξη του ελληνικού στοιχείου στα πρωταθλήματα και την αναβάθμιση των υποδομών και των εθνικών ομάδων. Επικεφαλής είναι οι παλαίμαχοι διεθνείς Δημήτρης Παπαδόπουλος και Γιάννης Σαμαράς.
Ας δούμε τώρα την κατάσταση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων μας. Το ποσοστό συμμετοχής γηγενών/Ελλήνων ποδοσφαιριστών στη Stoiximan Super League βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο της UEFA. Με τα επίσημα δημογραφικά στοιχεία του CIES Football Observatory, η Ελλάς κατατάσσεται στη 2η θέση παγκοσμίως σε ποσοστό ξένων παικτών στο ρόστερ των ομάδων της, στην 1η η Κύπρος (!), γεγονός που περιορίζει δραστικά τον χρόνο συμμετοχής των Ελλήνων. Συγκεκριμένα: το 64,3% των παικτών στη Super League είναι ξένοι, αφήνοντας μόλις το 35,7% στους Ελληνες, το ποσοστό των ξένων στην Ελλάδα ξεπερνά ακόμα και την αγγλική Premier League και την ιταλική Serie A (!), η Super League καταγράφει έναν από τους υψηλότερους μέσους όρους ηλικίας στην Ευρώπη λόγω της περιορισμένης χρησιμοποίησης γηγενών παικτών από τις ακαδημίες, το ποσοστό των λεπτών συμμετοχής των Ελλήνων παραμένει σταθερά από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (κοντά στο 1/3 του συνολικού χρόνου στο εθνικό πρωτάθλημα, στο 1/2 στην Ευρώπη – από την έκθεση της UEFA The European Club Talent and Competition Landscape).
Και το ακόμα πιο δυσάρεστο, ακόμα και για την κυριαρχούσα «λογική» των μετεγγραφών, όπως το αναφέρει ο δημοσιογράφος Γιώργος Μανταίος, εκ των ελαχίστων αν -όχι ο μοναδικός- που ασχολείται συστηματικά με τους Νέους και τα πρωταθλήματα υποδομών: η Ελλάς δεν βρίσκεται ανάμεσα στα πρώτα 10 ευρωπαϊκά πρωταθλήματα που αγοράζουν παίκτες σε μικρή ηλικία! Για την ιστορία αυτά είναι: Βέλγιο, Πορτογαλία, Αγγλία, Φινλανδία, Αυστρία, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Νορβηγία, Ελβετία.
Ολα τα παραπάνω μάς οδηγούν στην ανάγκη να αξιοποιηθούν τα δεδομένα που θα συμβάλουν στην επιτυχία της «Αναγεννήσεως», πράγμα που ευχόμαστε ολόψυχα! Θα πρέπει να αποτυπωθεί η κατάσταση του Ερασιτεχνικού Ποδοσφαίρου ως το θεμελιώδες αρχείο της ΕΠΟ τουλάχιστον για τον 21ο αι. Συγκεκριμένα:
– Ποια είναι η πορεία του αριθμού των ερασιτεχνικών σωματείων ανά Ενωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων (ΕΠΣ); Αυξάνονται ή μειώνονται;
– Το ίδιο και για τα εκδιδόμενα δελτία ποδοσφαιριστών,
– Ποιος είναι ο μέσος όρος ηλικίας των ποδοσφαιριστών ανά ΕΠΣ;
– Πόσοι από αυτούς υπογράφουν επαγγελματικά συμβόλαια; Και πόσοι αγωνίζονται τελικά στην Α’ Εθνική;
– Τι ποσοστό συμμετοχής έχουν οι Ακαδημίες στην έκδοση νέων δελτίων;
Απαραίτητο προαπαιτούμενο για την επιτυχία της προσπάθειας αυτής είναι η συμβολή του υπουργείου Παιδείας και των Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιρειών. Το «Πάσα στα Θρανία» της ΕΠΟ, το πρώτο σχολικό πρόγραμμα εγκεκριμένο από το υπουργείο Παιδείας, θα πρέπει να ριζώσει στα σχολεία μας, γιατί, όπως αναφέρει, «φέρνει το ποδόσφαιρο μέσα στην τάξη και τη ζωή των μαθητών, μετατρέποντας το παιχνίδι σε μοναδική εμπειρία μάθησης και κοινωνικής ανάπτυξης». Περί αυτού πρόκειται και για όσους αντιπαθούν την μπάλα!
Οι ΠΑΕ και ο Συνεταιρισμός τους, η Super League Ελλάδας, διαθέτουν και τα στελέχη και την τεχνογνωσία για να βρουν τους τρόπους με τους οποίους θα βοηθήσουν στην «Αναγέννηση» του ποδοσφαίρου μας. Εκτός του προφανούς οφέλους που θα έχουν από την παραγωγή νέων παικτών, αυτή θα είναι η καλύτερη ως έμπρακτη απόδειξη όχι μόνο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης τους, αλλά και της αγάπης τους για το παιχνίδι!
