Η Αλεξάνδρα Αβράμη κατάφερε να φτάσει στη Νέα Υόρκη από τα Γιαννιτσά πάνω σε δύο… πουέντ. Οταν, μικρή, φορούσε τούλια και χόρευε στη μελωδία των μιούζικαλ που έπαιζε η τηλεόραση, ονειρευόταν τον εαυτό της μπαλαρίνα στις μεγάλες σκηνές της Νέας Υόρκης. Σήμερα, η νεαρή χορεύτρια δυσκολεύεται και η ίδια να πιστέψει ότι αυτό που ζει δεν είναι ένα παιχνίδι της φαντασίας της. «Η χάρη είναι πιθανώς η αίσθηση του στιλ. Μπορεί να είναι σωματική ή πνευματική. Ισως να είναι ένα δώρο από τον Θεό. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά, αυτό που διακρίνει τον αληθινό καλλιτέχνη» έλεγε σε συνέντευξή της πριν από αρκετούς μήνες η πρίμα μπαλαρίνα Σβετλάνα Ζαχάροβα και τα λόγια της ηχούν διαρκώς στο μυαλό της νεαρής Αλεξάνδρας.
Μια από τις ελάχιστες Ελληνίδες χορεύτριες που ακολουθούν καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η Αλεξάνδρα κατάφερε να διακριθεί ανάμεσα σε εκατομμύρια χορευτές και να ενταχθεί στο φημισμένο American Ballet Theater, από τις τάξεις του οποίου έχει περάσει στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, ενώ πήρε και το «εισιτήριο» για τη διεθνούς φήμης επαγγελματική σχολή Joffrey Ballet School, στην οποία έχει φοιτήσει και η γνωστή ηθοποιός Σαρλίζ Θερόν.
Ο δρόμος προς την πραγματοποίηση του μεγάλου στόχου της χτίστηκε με πολλές ώρες ακούραστης προπόνησης και θυσίες από τα τέσσερα κιόλας χρόνια της, όταν πρωτοφόρεσε τα παπούτσια του μπαλέτου. Επαγγελματικά ασχολήθηκε με τον χορό όταν πέρασε στη Γυμναστική Ακαδημία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και παράλληλα πήρε δίπλωμα δασκάλας χορού από τη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου. Αυτό ήταν και το «εισιτήριό» της για το εξωτερικό. Αν και είχε την ευκαιρία να ενταχθεί σε διάφορα χορευτικά σχήματα στο Λονδίνο, εκείνη προτίμησε τη Νέα Υόρκη, τη «μητρόπολη του κόσμου και του θεάματος», όπως χαρακτηριστικά λέει.
Η ζωή μιας χορεύτριας είναι απαιτητική και περιλαμβάνει ατέλειωτες ώρες εξάσκησης, καθώς ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Η Αλεξάνδρα, ωστόσο, προτιμά να δίνει τη «μάχη» μόνο απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό, προσπαθώντας να ξεπερνά κάθε φορά τα όριά της.
Η ζωή στη Νέα Υόρκη σίγουρα δεν είναι εύκολη μακριά από τους δικούς της ανθρώπους, που τη στήριξαν σε κάθε της βήμα, ωστόσο η νεαρή χορεύτρια βρίσκεται ακριβώς εκεί που για χρόνια ονειρευόταν: «Το αγαπώ τόσο πολύ, έχω αγγίξει λίγο από αυτό και θέλω ακόμη περισσότερο. Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω να χορεύω».
