Ο επιστημονικός κλάδος που θεμελίωσε ο Ιπποκράτης έχει εξαντλήσει τα όρια της προσφοράς του στην ανθρωπότητα. Η πεπειραμένη ομάδα αντιμετώπισης έκτακτων περιστατικών που προσφέρει ιάσεις από πάσαν νόσον και πάσαν μα@#κίαν και φέρει τον γενικό τίτλο «Κυβέρνηση Μνημονιακής Εφαρμογής» άνοιξε νέους δρόμους στις μαζικές θεραπείες. Αντιμετωπίζει με απόλυτη επιτυχία εκατομμύρια περιστατικά ανθρώπων που πάσχουν από υπερτροφικό εισόδημα, διογκωμένη σύνταξη και οποιοδήποτε σύνδρομο που τους οδηγεί (για παράδειγμα) σε χώρους εργασίας. Η αποθεραπεία των συμπτωμάτων -αν είναι επιτυχής- μπορεί να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα: τον μηδενισμό του εξωτερικού χρέους της χώρας και τον εκμηδενισμό κάθε δυνατότητας του ασθενούς πολίτη να εργαστεί και να ζήσει αξιοπρεπώς – μία όλως παρωχημένη αξίωση στον «νέο γενναίο κόσμο» της παγκοσμιοποίησης και της υψηλής τεχνολογίας. Ωστόσο, ισχυρές επιστημονικές ομάδες σαν αυτές που εφάρμοσαν επί τρία συναπτά έτη τις συνταγές της τρόικας δέχονται λυσσαλέα και άδικη κριτική από αντιδραστικά έντυπα όπως η γαλλική «Le Monde». Τούτη η -προδήλως κίτρινη- εφημερίς των Φράγκων έγραψε ότι «τα επτά πακέτα λιτότητας που ψήφισε η Ελλάδα» ουσιαστικά ήταν μάταια! Αν είναι ποτέ δυνατόν…
Ποπ & ροκ
Η «δημοκρατία» είχε ολόκληρο δημοσίευμα για τους λεμοντιανούς που ασχολήθηκαν με τις θεόπεμπτες κυβερνήσεις μας. Γράφανε τούτοι οι κακόπιστοι πως «παρότι άλλαξαν δύο κυβερνήσεις, η Ελλάδα παίρνει το ένα μέτρο λιτότητας μετά το άλλο». Οι Φραντσέζοι ρυπαρογράφοι είχαν βάλει, καθώς φαίνεται, αμέτι μουχαμέτι να εκθέσουν τους πεφιλημένους ηγέτες μας που ξελάσπωναν την πατρίδα ανά τρίμηνο. Και σχολιάζουν δηλητηριωδώς τις πακετάρες με τα δώρα που θεσμοθετούσαν στο πλαίσιο της σωτηρίας του λαού και του έθνους. Φτάνουν δε στο σημείο να επισημάνουν ότι τα μέτρα αυτά έχουν φέρει ανεργία και ύφεση! Μα τι στην ευχή ήθελαν να φέρουν; Χαρά, ευωχία, διάθεση για εκμάθηση λάτιν χορών και πάρτι μέχρι πρωίας με ποπ και ροκ επιτυχίες;
Μόνο έτσι μπορεί να γλιτώσει ένα ελλειμματικό κράτος. Αφού οι πολίτες δημιουργούν τα ελλείμματα, πρέπει να τους ξεφορτωθεί. Η ποινή της εξορίας είναι ντεμοντέ και δεν προβλέπεται από τον νόμο. Γι’ αυτό δύο λύσεις απομένουν: είτε να τους οδηγήσεις στη μεταθανάτια ζωή (με αυτοκτονίες και επιβάρυνση της υγείας τους) είτε να τους εξαναγκάσεις να μεταναστεύσουν. Η επιχείρηση αλλαγής λαού συνεχίζεται κανονικά κι ας γράφουν οι Γάλλοι ό,τι θέλουν!
Παναγιώτης Λιάκος
