Εντεκα το πρωί στη ΔΟΥ Κηφισιάς περίπου 30 άτομα που περιμένουν στην ουρά για το Τμήμα Εσόδων γκρινιάζουν για την πολύωρη αναμονή, τα χαμένα μεροκάματα και την υψηλή φορολογία που τους έχει… γονατίσει. «Αυτός ο ασπρομάλλης τι κάνει τόση ώρα εκεί; Σαράντα λεπτά στο ίδιο σημείο βρίσκομαι» διαμαρτύρεται μια ηλικιωμένη. «Μα δεν βλέπετε ότι έχουν μόνο δύο υπαλλήλους; Δεν κινείται τίποτα» απαντάει μια καλοβαλμένη σαραντάρα. Η συζήτησή τους διακόπτεται από τις φωνές του «ασπρομάλλη» που στέκεται μπροστά στο γκισέ: «1%; Για τα 106 ευρώ το πρόστιμο είναι 1%. Δηλαδή ένα ευρώ; Και έχασα όλη την ημέρα, έκλεισα το μαγαζί μου, για να πληρώσω ένα ευρώ;»
Η υπάλληλος δείχνει να τα… χάνει, αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά περνάει στην αντεπίθεση. «Τι νομίζετε ότι είναι εδώ, κύριε, και φωνάζετε; Στο σπίτι σας έτσι κάνετε; Είστε γάιδαρος!» φωνάζει με όλη τη δύναμή της, ενώ ένας συνάδελφός της προσπαθεί να κατευθύνει τους υπόλοιπους στις σωστές ουρές. «Εσείς είστε για διπλότυπο; Περάστε απέναντι, μην περιμένετε άδικα. Εσείς, κυρία μου; Δείξτε μου τα χαρτιά σας. Μπορείτε να προχωρήσετε στο ταμείο, δεν έχετε δουλειά εδώ».
Ο… βραχνάς της εξόφλησης των δόσεων του ΦΑΠ και η ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών -μετά και την εντολή του γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων Χάρη Θεοχάρη για άσκηση ποινικής δίωξης σε όσους χρωστούν πάνω από 5.000 ευρώ στο Δημόσιο- στέλνουν καθημερινά στις εφορίες χιλιάδες πολίτες, που αναγκάζονται να διανύσουν αρκετά χιλιόμετρα, να κρατήσουν κλειστές τις επιχειρήσεις τους, ακόμα και να πάρουν άδεια από τη δουλειά τους, προκειμένου να προχωρήσουν σε διακανονισμούς. Μεγάλη ταλαιπωρία περιμένει όμως και τους φορολογουμένους που είναι απολύτως συνεπείς στις υποχρεώσεις τους και επισκέπτονται κάποια ΔΟΥ απλώς για να σφραγίσουν ένα έγγραφο ή να πάρουν επιστροφή φόρου.
«Κάθε πρωί, πριν ανοίξει η εφορία, 50 – 60 άτομα περιμένουν στην πόρτα για να πάρουν σειρά. Ειδικά τις τελευταίες πέντε ημέρες του μήνα, που λήγουν οι διακανονισμοί, δεν προλαβαίνουμε να τους εξυπηρετήσουμε όλους» αναφέρει στη «δημοκρατία» υπάλληλος της ΔΟΥ Κηφισιάς. Η ώρα περνάει, αλλά οι ουρές στα Ταμεία, στα Εσοδα, στο Μητρώο και στο Τμήμα Ειδικών Φόρων μεγαλώνουν συνεχώς. Κάποιοι πλησιάζουν στα γκισέ και ρωτούν για τα απαραίτητα δικαιολογητικά, ώστε να μην περιμένουν άδικα. «Απλώς πείτε μου αν χρειάζεται να φέρω κάποιο άλλο χαρτί, μη χάσω πάλι την ημέρα, όπως χθες» λέει ένας άνδρας γύρω στα 35, που περιμένει στο Μητρώο.
Λίγο πιο πίσω, μια γυναίκα τηλεφωνεί στον σύζυγό της και του ζητάει να πάρει το παιδί τους από το σχολείο. «Εχω κολλήσει πάλι, δεν βλέπω να προλαβαίνω. Πήγαινε εσύ, αν μπορείς, για το παιδί. Είμαι δύο ώρες εδώ, είναι κρίμα να φύγω. Αύριο θα πρέπει να είμαι πάλι στην εφορία». Στο γραφείο του διευθυντή μια καλοντυμένη κυρία χτυπάει «δειλά» την πόρτα και ζητάει να συζητήσει μαζί του για τους όρους της νέας ρύθμισης. «Για να σας δεχτεί ο έφορος, πρέπει να περάσετε πρώτα από το Δικαστικό Τμήμα» την ενημερώνει η υπάλληλος που την υποδέχεται. Η γυναίκα κατευθύνεται στο αρμόδιο τμήμα, στέκεται για λίγο στην ουρά, κοιτάζει το ρολόι της και φεύγει. «Δώδεκα και τέταρτο, με 25 άτομα μπροστά μου… Ούτε αύριο δεν τελειώνω. Φταίω εγώ τώρα να μην πληρώσω καθόλου;» μονολογεί, περπατώντας προς την έξοδο.
«Για κοιτάξτε έναν Ελληνάρα, που πάει να περάσει από το πλάι. Εμείς δηλαδή είμαστε ηλίθιοι που περιμένουμε;»
Στον αριθμό 2 της οδού Γρηγορίου Λαμπράκη στην Κηφισιά, άνεργοι, χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι «πολιορκούν» το υποκατάστημα της ΔΕΗ, για να προχωρήσουν στον… πολυπόθητο διακανονισμό των οφειλών τους. Φοιτητές, αγανακτισμένοι 40άρηδες, μητέρες με τα παιδιά τους και ηλικιωμένοι που κρατούν ένα «βουνό» χαρτιά, σχηματίζουν ουρές δεκάδων μέτρων, συζητούν, φωνάζουν, σπρώχνουν και τσακώνονται για τη σειρά. «Για κοίτα έναν Ελληνάρα, που πάει να περάσει από το πλάι. Εμείς δηλαδή, κύριε, είμαστε ηλίθιοι που περιμένουμε;». «Μα έχω προτεραιότητα, ήμουν μία ώρα μέσα. Μια υπογραφή χρειάζομαι μόνο».
Από τη ΔΕΗ της Κηφισιάς, που εξυπηρετεί σχεδόν όλα τα βόρεια προάστια και ένα τμήμα του Μενιδίου, περνούν καθημερινά περίπου 600 άτομα, με το 70% να ζητά διακανονισμό. «Η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Ξεκινάς το πρωί για να πληρώσεις και δεν ξέρεις τι ώρα θα φύγεις κι αν θα κάνεις τη δουλειά σου. Εγώ έρχομαι συχνά εδώ, επειδή έχω επιχειρήσεις σε όλη την Αττική και βλέπω τι συμβαίνει. Ο κόσμος είναι σε απόγνωση και οι υπάλληλοι τρέχουν και δεν φθάνουν» αναφέρει ο ιδιοκτήτης αλυσίδας γυμναστηρίων Μάκης Σταθόπουλος.
Στο τμήμα που έχει την αρμοδιότητα των διακανονισμών εργαζόταν μέχρι πριν από λίγους μήνες μόνο ένας υπάλληλος. Σήμερα, λόγω φόρτου εργασίας, στα γκισέ βρίσκονται τρεις υπάλληλοι, ενώ συχνά «βάζει πλάτη» και η προϊσταμένη. «Από τότε που μπήκε το χαράτσι στους λογαριασμούς, περιμένουμε στην ουρά σαν τα ζώα. Δεν φθάνει που μας βάζουν να αγοράσουμε ξανά το σπίτι μας, ταλαιπωρούμαστε κιόλας» λέει ένας ηλικιωμένος στον υπεύθυνο ασφαλείας του κτιρίου, που προσπαθεί μάταια να απομακρύνει το πλήθος από την είσοδο.
Οσοι «ξεμπερδεύουν» με τα δικαιολογητικά για τον διακανονισμό, στέκονται στο τέλος της δεύτερης ουράς για τα ταμεία. «Μιάμιση ώρα για τα χαρτιά και ποιος ξέρει πόσο θα κάνω να πληρώσω… Ελπίζω τουλάχιστον εδώ να γράφει 116 και όχι 216. Δεν έχω και τα γυαλιά μου μαζί… Τι βλέπεις εσύ, παιδί μου, πόσα θέλουν;» ρωτάει ένας συνταξιούχος τον νεαρό που στέκεται μπροστά του. Λίγο πιο κάτω, ένας πολύτεκνος λέει τον… καημό του για το επίδομα που του έκοψαν, τον μισθό του που μειώθηκε κατά 250 ευρώ και τη μεγάλη κόρη του που θα δώσει Πανελλήνιες χωρίς να πηγαίνει σε φροντιστήριο. «Παίρνω 980 ευρώ, χρωστάω το χαράτσι και άλλα 300 ευρώ για ρεύμα. Πού να τα βρω; Ντρέπομαι το παιδί μου, που θα δώσει εξετάσεις μόνο του. Ούτε φροντιστήριο, ούτε ιδιαίτερα, τίποτα».
Οι ηλικιωμένοι βγαίνουν για λίγο από την ουρά, που πλησιάζει τα 50 μέτρα και ξεκουράζονται στα παγκάκια. «Είμαι πίσω από την κυρία. Θα το θυμάστε, έτσι; Μη λένε μετά ότι τους κλέβω τη σειρά». Αλλοι απογοητεύονται και φεύγουν. Οι πιο προνοητικοί όμως έχουν πάει στη ΔΕΗ με… παρέα. «Δεξιά περιμένω εγώ και αριστερά η γυναίκα μου για να πληρώσει. Αλλιώς δεν γίνεται δουλειά. Είμαι δύο ώρες εδώ, για μια διόρθωση στον λογαριασμό μου. Για λάθος της ΔΕΗ ταλαιπωρούμαι δηλαδή, όχι δικό μου» λέει ο κ. Κώστας Κάρλος, άνεργος το τελευταίο διάστημα.
Το τέλος του ωραρίου πλησιάζει, αλλά το πεζοδρόμιο της Γρηγορίου Λαμπράκη δεν λέει να αδειάσει. Οι υπάλληλοι βρίσκονται στα πρόθυρα… νευρικής κρίσης, αλλά διαβεβαιώνουν ότι θα εξυπηρετήσουν ακόμα και τους τελευταίους της ουράς. «Κάθε μεσημέρι αυτό κάνουμε. Τελειώνει το ωράριο, σταματάμε να ασχολούμαστε με άλλες συναλλαγές και εξυπηρετούμε μόνο εκείνους που έρχονται για διακανονισμό. Μία ώρα, μιάμιση, όσο χρειαστεί, μέχρι να φύγουν όλοι. Ζούμε μια τρέλα, σε λίγο θα παίρνουμε χάπια για να αντέξουμε…» προλαβαίνει να πει μια υπάλληλος, πριν σκύψει πάλι στα χαρτιά της.
Γεράσιμος Κόντος
Φωτό: Χρήστος Ζήνας
