«Νιώθω πολύτιμη, είμαι πολυχαϊδεμένη, πολυφιλημένη και λατρεμένη από τους ανθρώπους που αγαπώ. Με λες άτυχη; Δε νομίζω…»
Με αυτές τις λέξεις έκλεινε το κείμενό της, που είχε κάνει τον γύρο του ελληνικού διαδικτύου, η 35χρονη, τότε, φιλόλογος Μαρίνα Κεφάκη Βάρδα από την Κρήτη. Δύο χρόνια αργότερα, στις 29 Οκτωβρίου, η καθηγήτρια που συγκίνησε με την επιστολή της για τον γολγοθά της έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 37 ετών, ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της, συγγενείς, φίλους και τους ανθρώπους που πήραν δύναμη από τα λόγια της.
Οταν διαγνώσθηκε ο καρκίνος στο στήθος, ο Νικόλας, το παιδί της, ήταν μόλις οκτώ μηνών. Είχε περάσει όμως ένα κρίσιμο διάστημα, κατά το οποίο ο γιατρός στον οποίο είχε απευθυνθεί για το εξόγκωμα στο στήθος την καθησύχαζε, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για κάποιου τύπου μαστίτιδα. «Λίγο αργότερα ανακαλύψαμε ότι αυτό συνοδευόταν και με μετάσταση στο συκώτι. Στη βάπτιση του γιου μου δεν είχα μαλλιά, φρύδια, ματόκλαδα και είχα κάνει μόνο μια χημειοθεραπεία» έγραφε η Μαρίνα Κεφάκη Βάρδα, στις 28 Νοεμβρίου του 2012, στην ιστοσελίδα eimaimama.gr.
Ακολούθησαν ολική μαστεκτομή, χρήση περούκας, «βαρύ» μακιγιάζ για να καλύπτονται οι «ατέλειες». Ταυτόχρονα όμως έλεγε ότι από τη γέννηση του μικρού Νικόλα «δεν έχω συγκρατήσει τίποτε άλλο από τη χαρά! Εξάλλου, είχα να φροντίσω ένα βρέφος, να αγαπήσω έναν λατρεμένο άνδρα, να ενθαρρύνω τους μαθητές μου στο σχολείο, να καθαρίσω το σπίτι μας, να πηγαίνω βόλτες, βόλτες, βόλτες».
Υστερα από περίπου ενάμιση χρόνο η κατάστασή της έδειχνε να σταθεροποιείται, ώσπου ήρθε ακόμη ένα «χτύπημα»: Νέα μετάσταση στο συκώτι. Η ίδια υπεβλήθη σε εννέα επεμβάσεις για εγκατάσταση φλεβοκαθετήρα, παρέμενε μέρες στην ογκολογική, είχε τάσεις αυτοκαταστροφής, θυμό και θλίψη. Κι όμως συνέχιζε να διδάσκει και να παραμένει στο πλευρό του συζύγου της Γιάννη και του γιου της!
«Ο γιος μου με έχει ανάγκη κι εγώ ακόμα περισσότερη» ανέφερε στο ίδιο κείμενο και αναρωτιόταν «πώς γίνεται λοιπόν να πεθάνω; Δεν γίνεται»!
Συνέχισε τον αγώνα με περίσσιο θάρρος και αισιοδοξία και πέρασε τρίτη φάση χημειοθεραπείας. «Ο Νικόλας πάει προνήπιο και έχει ανακαλύψει τους σούπερ ήρωες, του αρέσει το σινεμά, η heavy metal, τα κόμικς και τα γλυκά… Είμαι πολύ αισιόδοξη ότι η τόση χαρά και ευγνωμοσύνη, οι βόλτες, οι μαγειρικές, τα γλυκά, οι χαρτοκοπτικές, η θάλασσα, τα γέλια, τα σάλια, τα φιλιά και τα χάδια στο τέλος θα με θεραπεύσουν! Με λες άτυχη; Δεν νομίζω…»
Οι άνθρωποι που αγάπησαν την αισιόδοξη μητέρα και αγαπήθηκαν από αυτήν της είπαν το τελευταίο αντίο χθες, στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Κυρίου.
