Η βία είναι η μαμή της Ιστορίας, σύμφωνα με τον αγαπημένο φιλόσοφο αρκετών «σοσιαλιστών» εκατομμυριούχων. Στην πατρίδα μας ξεγεννάει σκλαβιά.
Είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος με σαφήνεια και επάρκεια το μέγεθος της υποκρισίας που βασιλεύει σε πολλά ΜΜΕ και στην πολιτική σκηνή. Μπορείς να υποπτευθείς το τιτανικό μέγεθός της μόνο αν παρακολουθήσεις ντοκιμαντέρ για τις φάλαινες – και πάλι, τούτα τα συμπαθή θηλαστικά της θάλασσας υστερούν σε όγκο της ψευδολογίας που έχουμε συνηθίσει να καταναλώνουμε από εκείνους που υποτίθεται ότι έχουν ως αποστολή τους να λένε την αλήθεια. Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τη στυγερή δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά, εκείνοι που έχουν την υποχρέωση να ενημερώνουν και να καθοδηγούν την κοινή γνώμη δεν το έπραξαν. Προτίμησαν να αναλάβουν χρέη εισαγγελέα, στρατοδίκη και δημίου. Στο στόχαστρό τους δεν βρέθηκε μόνο ο δράστης και το κόμμα του, αλλά και: α) Τα υπόλοιπα μέλη της Χρυσής Αυγής. β) Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής. γ) Οι συμπαθούντες τη Χρυσή Αυγή ή όσοι απλά ανέχονται την ύπαρξή της.
Οι απόψεις που διατύπωσαν δεν αφορούσαν μόνο τον καυτηριασμό των πρακτικών των χρυσαυγιτών, αλλά και συχνά την (άμεση ή έμμεση) υπόδειξη να εκλείψουν μέλη, φίλοι, συμπαθούντες και ψηφοφόροι από προσώπου γης!
«Ελαφρυντικά»
Κι ύστερα δολοφονήθηκαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής Γιώργος Φουντούλης και Μανώλης Καπελώνης στο Νέο Ηράκλειο από άγνωστο μακελάρη. Και η τυμβωρυχία συνεχίστηκε λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Τα θύματα, κατά τους αυτόκλητους «ιεροδίκες», δεν ήταν «άνθρωποι», αλλά απλά και μόνο «χρυσαυγίτες». Ολόκληρη η σύντομη διαδρομή τους στιγμή στη γη ξεκινούσε και τελείωνε στην εμπλοκή τους σ’ αυτό το κόμμα. Δεν είχαν οικογένειες, δεν είχαν αγαπημένα πρόσωπα, δεν είχαν όνειρα για το μέλλον, δεν ήταν παιδιά των γονιών τους. Απλά φύτρωσαν εδώ σαν χρυσαυγίτες – μια μιντιακή μεταχείριση που παρέχει πολλές «δικαιολογίες» στην αποτρόπαιη πράξη.
Η στάση πολλών «διαμορφωτών άποψης» ήδη παρέχει «ελαφρυντικά» στον δολοφόνο. Μπορεί να πει, αν τον πιάσουν ποτέ, στο δικαστήριο: «Ε, δεν έκανα και τίποτα φοβερό. Αφού επρόκειτο για εγκληματική οργάνωση και φόνευσα μέλη της, πρέπει να μου αναγνωριστεί το ελαφρυντικό των… καλών προθέσεων».
Κι ύστερα πώς θα απαντήσουν στον δράστη εκείνοι που προλείαναν το έδαφος για τη «νομιμοποίηση» αυτών των φόνων; Τίποτα δεν θα πουν επί τούτου. Θα συνεχίσουν τις… εργολαβίες τους.
Παναγιώτης Λιάκος
