Κίνδυνος δημιουργίας δεύτερου διπλωματικού μετώπου, προς πίεση της ελληνικής κυβέρνησης για την υιοθέτηση πιο ελαστικής θέσης στις διαπραγματεύσεις επί των κρίσιμων θεμάτων της οικονομίας, προκύπτει μετά την αιφνιδιαστική συνάντηση της καγκελαρίου Α. Μέρκελ με τον ειδικό εκπρόσωπο του ΟΗΕ για την ονομασία της ΠΓΔΜ Μ. Νίμιτς.
Η επιλογή ξαφνικής ανακίνησης του Σκοπιανού αποτελεί τη δεύτερη -δημόσια- κίνηση πίεσης της κυρίας Μέρκελ προς την Αθήνα, μέσα σε μόλις 10 ημέρες μετά την, εκ μέρους της, παραλλαγμένη εκδοχή της συνάντησης με τον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά στις Βρυξέλλες. Ο αιφνιδιασμός της ελληνικής πλευράς δεν αφορά τόσο την ουσία (καθώς οι γερμανικές θέσεις για την ονομασία της ΠΓΔΜ είναι γνωστές) όσο τον χρόνο των συνομιλιών Μέρκελ – Νίμιτς, αναιρώντας την εικόνα που είχε σχηματίσει η ελληνική πλευρά από επαφές της με την Ουάσινγκτον, το Βερολίνο και τον ΟΗΕ. Ολες οι πλευρές, αν και κατά τους περασμένους μήνες είχαν προχωρήσει σε διάφορες διπλωματικές κινήσεις, είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «η παρούσα συγκυρία δεν προσφέρεται για λύση».
Η Γερμανία είχε εξετάσει, σχεδόν από την επομένη της συγκρότησης της κυβέρνησης Σαμαρά τον Ιούνιο του 2012, την ανάληψη πρωτοβουλίας για την ΠΓΔΜ και ο υφυπουργός Εξωτερικών Μ. Λινκ είχε εκφράσει σκληρές απόψεις για τον τότε υπουργό Εξωτερικών Δημ. Αβραμόπουλο και τον ομόλογό του Δημ. Κούρκουλα. Η κυρία Μέρκελ, γνωρίζοντας ότι το Σκοπιανό ή όποιο άλλο ζήτημα δεν θα διευκόλυνε τη σταθερότητα της ελληνικής κυβέρνησης, ανέστειλε, λίγες εβδομάδες αργότερα, όλες τις σχετικές κινήσεις της γερμανικής διπλωματίας.
Ωστόσο, φέτος τον Αύγουστο ο ειδικός απεσταλμένος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών για θέματα ΝΑ Ευρώπης Ερνστ Ράιχελ επισκέφθηκε την ΠΓΔΜ, μεταφέροντας (και προς τη σλαβική και προς την αλβανική ηγεσία της) την αναγκαιότητα μιας λύσης, αλλά και αναφέροντας ότι «εξαρτάται από την ελληνική πλευρά η έκφραση ετοιμότητας για συμβιβασμό».
Οι δηλώσεις του κ. Ράιχελ είχαν ευρεία προβολή στα Σκόπια, καθώς η Γερμανία φαινόταν να ασκεί δημόσια κριτική σε έναν εταίρο της στην Ε.Ε., όπως η Ελλάδα. Το Βερολίνο απέφυγε να τις διαψεύσει δημόσια, ενώ διά της διπλωματικής οδού μεταφέρθηκε στην Αθήνα η άποψη ότι η εκκρεμότητα της ονομασίας πλήττει τα γερμανικά συμφέροντα, που θα ωφελούνταν από την επίτευξη σταθερότητας στη ΝΑ Ευρώπη.
Το ίδιο μήνυμα της γερμανικής διπλωματίας μεταφέρθηκε προς την ελληνική πλευρά μόλις πριν από λίγες ημέρες, αλλά είχε δοθεί η διαβεβαίωση ότι δεν πρόκειται να ασκηθεί καμία πίεση και ότι το Βερολίνο απλώς θα ανέμενε τις εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας – ΠΓΔΜ.
Με αυτά τα δεδομένα, η επιλογή της κυρίας Μέρκελ για μια ξαφνική συνάντηση με τον κ. Νίμιτς (που θα μπορούσε κάλλιστα να μην ανακοινωθεί καν) αναιρεί τη γραμμή που ή ίδια είχε επιβάλει από πέρυσι, προκαλώντας πλήθος ερωτηματικών και ανησυχιών, όταν μάλιστα η ανακοίνωση της Καγκελαρίας εξισώνει, εμμέσως πλην σαφώς, την Ελλάδα και την ΠΓΔΜ ως προς την επίδειξη πολιτικής βούλησης για λύση.
Αλέξανδρος Τάρκας
