Tα φαινόμενα απατούν και η Γερμανία είναι πλέον η μεγάλη αποκάλυψη! Στη χώρα της δημοσιονομικής πειθαρχίας κάποιοι, όπως αποδεικνύεται πολλοί, προτιμούν να μιμούνται τα άτακτα παιδιά του Νότου, τα οποία φοροδιαφεύγουν συστηματικά. Σε αντίθεση όμως με αυτό που όλοι πίστευαν μέχρι σήμερα, η Γερμανία συγκαταλέγεται ανάμεσα στους δέκα μεγαλύτερους φορολογικούς παραδείσους και σε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα παραοικονομίας του κόσμου. Πρόκειται μάλιστα για ένα πρώτης τάξεως πλυντήριο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος του οργανωμένου εγκλήματος! Αυτό δείχνει έρευνα του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης. Αντιθέτως, η Κύπρος, για την οποία ειπώθηκαν πολλά και χαρακτηρίστηκε το μεγαλύτερο πλυντήριο των Ρώσων μεγιστάνων, βρίσκεται στην 41η θέση. Πρώτη στον πίνακα σκιωδών οικονομιών είναι η Ελβετία και ακολουθούν το Λουξεμβούργο και το Χονγκ Κονγκ. Στην 6η θέση βρίσκονται οι ΗΠΑ και στην 8η η Γερμανία, παρότι, σε ό,τι αφορά τον λεγόμενο «δείκτη μυστικότητας», το Βερολίνο βρίσκεται μόλις στην 59η θέση. Στον πίνακα δεν αξιολογείται, όμως, μόνον η τήρηση του απορρήτου από τον χρηματοπιστωτικό τομέα ενός κράτους, αλλά και το οικονομικό του εκτόπισμα σε παγκόσμια κλίμακα. Τι σημαίνει αυτό;
Οπως αναφέρεται στην έκθεση του Δικτύου Φορολογικής Δικαιοσύνης, στη Γερμανία «ξεπλένονται» ετησίως ποσά που υπολογίζονται ανάμεσα στα 29 και 57 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά προέρχονται κυρίως από το οργανωμένο έγκλημα, αλλά και από διεφθαρμένους πολιτικούς από χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Πρόκειται για χρήματα -σύμφωνα πάντα με το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης- που είναι αναγκαία για την ανάπτυξη αυτών των χωρών. Πρόσφατα έρευνα του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης στη Βοστόνη, μεταξύ 33 αφρικανικών κρατών, διαπιστώνει ότι τη δεκαετία του ’70 «εξαφανίστηκε» από τις χώρες αυτές περίπου 1 τρισ. δολάρια.
Ναι μενα αλλά για Μέρκελ-Ολάντ
Η γαλλογερμανική συμμαχία παραμένει αναγκαία, αν και όχι ικανή, συνθήκη για την πρόοδο, σχολιάζει η «Liberation» σε άρθρο της. Το γραφείο της καγκελαρίου έχει υποβάλει στους διαπραγματευτές τέσσερα σενάρια για την ευρωζώνη. Η κυρία Μέρκελ προτιμά το σενάριο που αναγνωρίζει ότι η τραπεζική ένωση, ένα είδος ευρωομολόγων και η συνδιαχείριση της δημοσιονομικής πολιτικής απαιτούν μεν αλλαγές στη συνθήκη, αλλά αυτές οι αλλαγές πρέπει να είναι περιορισμένες, ώστε να αποφευχθούν τα δημοψηφίσματα. Ο πρόεδρος Ολάντ γνωρίζει ότι πρέπει να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας του και ότι πρέπει να υπάρξει στροφή από την αύξηση των φόρων στη μείωση των δαπανών. Φοβάται όμως ότι, αν κινηθεί πολύ γρήγορα, οι Γάλλοι θα βγουν στους δρόμους. Το πρόβλημα είναι ότι με το να κινείται αργά ενισχύει το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν.
