Ολη η ζωή της ήταν το σανίδι. Πίσω από τις κουίντες και τα καμαρίνια των θεάτρων πέρασε παραπάνω από μισό αιώνα, απομνημονεύοντας τα λόγια των ρόλων της και υπηρετώντας -προικισμένη με μοναδικές αρετές- την υψηλή τέχνη της υποκριτικής. Κάπως έτσι θα τη θυμούνται συνάδελφοι αλλά και θεατές της την Αντιγόνη Βαλάκου, τη μεγάλη κυρία του θεάτρου που έφυγε από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα, έπειτα από σύντομη νοσηλεία στον Ευαγγελισμό. Η 83χρονη ηθοποιός και πρωταγωνίστρια -εκείνη που χόρεψε με μοναδικό τρόπο στο πλάι του Δημήτρη Παπαμιχαήλ «Το βαλς των χαμένων ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι στο φιλμ «Χαμένα όνειρα» του Αλέκου Σακελάριου- άφησε την τελευταία της πνοή βυθίζοντας στο πένθος τον κόσμο της υποκριτικής.
Γεννημένη στην Καβάλα το 1930, η Αντιγόνη Βαλάκου «κατηφόρισε» για την Αθήνα μαζί με την οικογένειά της σε ηλικία 16 ετών. Εκεί, και δίχως να έχει τελειώσει το σχολείο, άρχισε να ασχολείται ενεργά με την υποκριτική, παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα στο Θεατρικό Σπουδαστήριο του Βασίλη Ρώτα. Η πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι έγινε στο πλευρό του Αιμίλιου Βεάκη το 1946 στο έργο «Νυφιάτικο τραγούδι» του Νότη Περγιάλη, ενώ σταδιακά άρχισε να ξεχωρίζει παίρνοντας ρόλους ενζενί.
Ακολούθησαν οι συνεργασίες της με τους θιάσους Μανωλίδου – Αρώνη – Χατζίσκου (1951-1952), ενώ στη συνέχεια βρέθηκε στο Εθνικό Θέατρο, όπου πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 40 παραστάσεις της Κρατικής Σκηνής. Μάλιστα, για περίπου δύο δεκαετίες η σπουδαία ηθοποιός δίδαξε και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού, μεταλαμπαδεύοντας τις γνώσεις της στους μαθητές.
Κορυφαία στιγμή της θεατρικής της καριέρας ήταν ο ρόλος της ως Αννα Φρανκ, μια μοναδική ερμηνεία που της χάρισε το 1957 το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη».
Εξίσου δυνατές ήταν όμως και οι επιδαύρειες ερμηνείες της, όπως εκείνη της Ηλέκτρας στην παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου, που παρουσιάστηκε το 1972 αποσπώντας εγκωμιαστικά σχόλια. Η σχέση της, άλλωστε, με το αρχαίο δράμα ήταν ιδιαίτερα στενή. Είχε ενσαρκώσει σχεδόν όλες τις τραγικές ηρωίδες, ενώ επί σειρά ετών διατηρούσε και τον δικό της θίασο.
Στη μικρή οθόνη η Αντιγόνη Βαλάκου υπήρξε ιδιαίτερα επιλεκτική. Οι συμμετοχές της στα σίριαλ τόσο της ιδιωτικής όσο και της κρατικής τηλεόρασης ήταν μετρημένες στα δάχτυλα, ενώ από τους πιο γνωστούς της ρόλους ήταν στη σειρά του Mega «Περί ανέμων και υδάτων».
Οπως είχε δηλώσει και στη «δημοκρατία» το 2011 η ίδια με αφορμή την έναρξη των παραστάσεών της ως «Μαντάμ Φλο» στο Αγγέλων Βήμα -το κύκνειο άσμα της στο σανίδι- η σχέση της με την τηλεόραση ήταν καθαρά τυπική. «Βλέπω μόνο ειδήσεις για να ενημερώνομαι. Η πολιτική κατάσταση μας αφορά όλους. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο από όλα είναι ότι πλέον δεν βλέπω χαρούμενους ανθρώπους στον δρόμο. Ολοι είναι σε βαθιά κατάθλιψη».
Η κηδεία της Αντιγόνης Βαλάκου θα γίνει σήμερα το μεσημέρι στις 15.30 από το νεκροταφείο του Κόκκινου Μύλου.
Σημαντική συμβολή στο σινεμά
Αν και κρατούσε περίτρανα τον τίτλο της κυρίας του θεάτρου, μια και η παρουσία της στο σανίδι ήταν αδιάλειπτη για περίπου έξι δεκαετίες, η Αντιγόνη Βαλάκου είχε πρωταγωνιστήσει σε λιγοστές αλλά σημαντικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Εκείνη ήταν η «Γκόλφω» στο βουκολικό δραματικό ειδύλλιο που σκηνοθέτησε ο Ορέστης Λάσκος το 1955 στο πλευρό του Γεωργίου Γληνού, ενώ μαζί με τον αξέχαστο Δημήτρη Παπαμιχαήλ είχαν χορέψει ένα από τα ωραιότερα βαλς της ελληνικής μουσικής, στο φιλμ του Αλέκου Σακελλάριου «Χαμένα όνειρα». Ακόμη, είχε πρωταγωνιστήσει στις ταινίες «Οι ουρανοί είναι δικοί μας» και «Το αμαξάκι» με τον Ορέστη Μακρή (ταινίες του Νίκου Δημόπουλου), αλλά και «Ο δρόμος με τις ακακίες».
Γιώτα Βαζούρα
