Είναι δυνατόν μια Αγγλίς να τους είχε πάρει χαμπάρι από τόσο νωρίς πως ήταν γερμανοντυμένοι; Κι όμως, είναι…
Διαβάστε τι έγραφε η μακαρίτισσα Μάργκαρετ Θάτσερ στο βιβλίο της «The Downing Street Years», όπου περιγράφει τα χρόνια της πρωθυπουργίας της. «Από τα δύο, μάλλον η OΝΕ και όχι η πολιτική ένωση αποτελούσε την άμεση απειλή. Το πιο δυσάρεστο ήταν ότι οι άλλοι που συμφωνούσαν μαζί μου είχαν κάποιους λόγους για τους οποίους δεν ήθελαν να εκφράσουν την άποψή τους και προτιμούσαν να αφήνουν εμένα να δέχομαι τις επικρίσεις. Oι ασθενέστερες οικονομίες θα καταστρέφονταν από το ενιαίο νόμισμα, αλλά είχαν την ελπίδα να λάβουν σημαντικές επιδοτήσεις ώστε να δώσουν τη συγκατάθεσή τους. Η Ελλάδα αποτελούσε κλασική περίπτωση. Είχα πλέον συνηθίσει στην αμέριστη ελληνική υποστήριξη σε οποιεσδήποτε φιλόδοξες προτάσεις γίνονταν από την πλευρά της Γερμανίας» (Κεφάλαιο 25 με τίτλο «Το εξπρές της Βαβέλ – Oι σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα: 1987-1990»).
Η σιδηρά κυρία δεν ήταν οπαδός της εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ενωση για πάμπολλους λόγους και τον εξής έναν: ήταν Βρετανίδα. Ολως περιέργως (για πολιτικό, όπως τον έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα), ήταν υπερήφανη για την πατρίδα της και τους θεσμούς της.
Νέτα σκέτα
Η Θάτσερ ήθελε να παραμείνει το Ηνωμένο Βασίλειο αφεντικό στο σπίτι του και να μην αποφασίζει ο κάθε Ράιχενμπαχ για την ποσότητα του πόριτζ που θα έπρεπε να καταναλώνει ο βιομηχανικός εργάτης του Μπέρμινχαμ και πόσο ψάρι θα έπρεπε να περιλαμβάνει κάθε πιάτο fish n’ chips (ψάρι με πατάτες είναι τούτο) εκάστου Λονδρέζου φορτηγατζή.
Εδώ μας έχουν συνηθίσει κάπως διαφορετικά. Αποτελεί, για παράδειγμα, κατάκτηση το γεγονός ότι οι τροϊκανοί δεν έχουν θεσμοθετήσει τη στρατιωτική παράδοση της «επιθεώρησης της Παρασκευής», ώστε να κοιτούν αν είναι καλοστρωμένα τα κρεβάτια των υπουργών, αν είναι γυαλισμένα τα σκαρπίνια τους και αν έχουν κουμπώσει όλα τα κομβία του υποκαμίσου τους. Που λέτε, η Θάτσερ τα είχε γράψει νέτα σκέτα: 1. «Οι ασθενέστερες οικονομίες θα καταστρέφονταν από το ενιαίο νόμισμα». 2. «Η Ελλάδα αποτελούσε κλασική περίπτωση. Είχα πλέον συνηθίσει στην αμέριστη ελληνική υποστήριξη σε οποιεσδήποτε φιλόδοξες προτάσεις γίνονταν από την πλευρά της Γερμανίας». Αν κρίνουμε από τα νυν λεγόμενα μερικών «δεξιών», η Μάγκι φαίνεται ότι ήτο ανεύθυνη αλλά και κομμουνίστρια. Α, ρε κατακαημένη Αράχοβα, τι σου ‘μελλε να πάθεις…
Παναγιώτης Λιάκος
