«Το Κίεβο αποτελεί για περισσότερα από 1.000 χρόνια το ιστορικό λίκνο της Ρωσίας, αλλά και την έδρα της πρώτης Ορθόδοξης Εκκλησίας» έγραφε χθες η εφημερίδα «Le Monde». «Υπάρχουν όμως και οικονομικοί δεσμοί με τη Ρωσία, καθώς η Ουκρανία αποτελεί σημαντικό τμήμα της ευρασιατικής ένωσης που επιδιώκει η Μόσχα. Και υπάρχουν και οι στρατηγικοί δεσμοί ανάμεσα στις δύο χώρες. Η ρωσική στρατιωτική βάση της Σεβαστούπολης στη χερσόνησο της Κριμαίας είναι ζωτικής σημασίας για τις φιλοδοξίες της Μόσχας στη Μαύρη Θάλασσα» υπογράμμιζε ο Γάλλος σχολιαστής, τονίζοντας ουσιαστικά το γεγονός ότι η Ουκρανία ανέκαθεν ήταν διαιρεμένη ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση.
Αυτή την «ιστορική» διαίρεση συνεχίζει να πληρώνει πολύ ακριβά και σήμερα η Ουκρανία σε όλα τα επίπεδα. Χθες, για ακόμη μία ημέρα το Κίεβο συγκλονίστηκε από τις διαδηλώσεις χιλιάδων οπαδών της αντιπολίτευσης, οι οποίοι -ανεπιτυχώς- αποπειράθηκαν εκ νέου να αποκλείσουν την έδρα της κυβέρνησης. Η επέμβαση της αστυνομίας όμως είχε ως αποτέλεσμα να σημειωθούν νέα επεισόδια, στα οποία τραυματίστηκαν τελικά τουλάχιστον 100 άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους και αρκετοί δημοσιογράφοι. Εκρυθμη όμως παρέμενε η κατάσταση και σε οικονομικό επίπεδο. Οι διεθνείς αγορές συνέχιζαν για ακόμη μία ημέρα να ασκούν πιέσεις στη χώρα, οδηγώντας το κόστος του ουκρανικού χρέους στο επίπεδο που βρισκόταν τον Ιανουάριο του 2010. Σύμφωνα μάλιστα με το Reuters, κατά το επόμενο έτος η Ουκρανία θα πρέπει να προβεί στην αποπληρωμή τόσο λογαριασμών του φυσικού αερίου όσο και του χρέους της, το οποίο ανέρχεται περίπου στα 12,5 δισ. ευρώ.
Με τις πιέσεις από κάθε κατεύθυνση λοιπόν να αυξάνονται διαρκώς τόσο προς τον πρωθυπουργό της Ουκρανίας Μίκολα Αζάροφ όσο κυρίως προς τον πρόεδρό της Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η κυβέρνηση της χώρας μοιάζει να υιοθετεί πια μια εντελώς διαφορετική στάση απέναντι στις εξελίξεις. Επιλέγει τη σιωπή. Κι επιλέγει να κάνει δηλώσεις μετριοπάθειας, προκειμένου να κατευνάσει την ένταση, αλλά κυρίως να κερδίσει χρόνο. Σε πολλούς πάντως η τακτική «η σιωπή είναι χρυσός», που πρωτίστως ο Γιανουκόβιτς χρησιμοποιεί, θυμίζει έντονα τον Λέονιντ Κούτσμα, ο οποίος το 2001, αξιοποιώντας ακριβώς το ίδιο επικοινωνιακό όπλο, πέτυχε την παραμονή του στην εξουσία.
Η διπλωματική κόντρα λοιπόν ανάμεσα στην Ανατολή (Μόσχα) και τη Δύση (Ε.Ε.) συνεχίζεται, με τους παίκτες να στοχεύουν στην πολυπόθητη ουκρανική υπογραφή για εμπορικά deals αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ. Και θα συνεχιστεί για όσο καιρό κρίνει σκόπιμο ο Γιανουκόβιτς ότι πρέπει να παίζει γερά το χαρτί του ουκρανικού χειμώνα, «παγώνοντας» το παιχνίδι και βέβαια τους διαδηλωτές που συνεχίζουν να ζητούν την παραίτησή του.
