Ολες οι λέξεις του σωστές και το νόημα τίποτα. Ο,τι πρέπει για λαμπρή καριέρα στην πολιτική σκηνή του Μνημονιστάν.
Μα τι καλύτερο όνειρο, φιλοδοξία, όραμα, «ίρτζι» (που έλεγε κι ο Βέγγος στις ταινίες) θα μπορούσε να έχει ο μέσος εκλογέας της Ν.Δ. από το να δει τους βουλευτές του να ξελασπώνουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ; Αυτό κι αν είναι η φαντασία στην εξουσία. Βρέξει χιονίσει, ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσει κι «αν έχετε στοιχεία, να τα πάτε στον εισαγγελέα» (όπως έλεγε κι ο γκόλουμ-Σημίτης, όχι στις ταινίες, αλλά στη Βουλή). Ο ΣΥΡΙΖΑ, που φιλοξενεί στις τάξεις του την προϊστορική πασοκάρα (από Κάμβρια περίοδο και πίσω) ήθελε να σεντράρει για την υπόθεση των υποβρυχίων έναν κλασικό εκπρόσωπο της μέσης Ιουρασικής περιόδου του σοσιαλισμού, τον βροντόσαυρο Βαγγέλη. Η Νέα Δημοκρατία, η οποία κυριαρχεί στην Μπατιρόκαινο περίοδο του Μνημονίου (μια γεωλογική φάση που ακολούθησε την πτώση του μετεωρίτη-αστροπελέκι ΓΑΠ στην Ελλάδα), επιδίωξε με την ψήφο της να μην εξαφανιστεί ο συμπαθής βροντοσαυρούλης Βενιζέλος και έριξε μια σωσιβιο-σαμπρέλα μεγέθους ίσαμε την Ανταρκτική για να στηριχθεί πάνω της ο Βαγγέλης και να τη σκαπουλάρει από περιττά μπερδέματα όπως τα σούξου και τα μούξου με τις εξεταστικές και τη Δικαιοσύνη.
Γούτσου
Και κολύμπησε ήσυχος ήσυχος σαν όρκα ο προεδράκος του πασοκουλίνι μας (γούτσου-γούτσου) και γλίτωσε από τις δοντάρες των θηρευτών του (ξου κακά όρνια, φτου και σναρλ και σμπαρεκουάκ). Και ο μέσος συντηρητικός ψηφοφόρος, που ενώπιον των πασόκων ο Τζέρυ Γιακουμάτος φάνταζε σωστός Κρόμγουελ, έβλεπε τηλεόραση και κόντευε να γίνει πράσινος και φτερωτός σαν τον πτεροδάκτυλο από την έκπληξη, την απογοήτευση και τη μανία του. «Βρε μπας και είχα άδικο που δεν ψήφιζα Κουτσόγιωργα; Μήπως ο Μαρούδας ορθώς ήθελε να καταρρίψει τους δορυφόρους που θα μετέδιδαν σήμα μη κρατικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών; Πόση προσπάθεια χρειάζεται για να γίνω Τζουμάκας; Υπήρξε ζωή μετά τον Χάρη Πασβαντίδη;» Ολα τα προαναφερθέντα, τα υπαρξιακού τύπου ερωτήματα, στριφογύριζαν στους νόες των αποσβολωμένων δεξιών και τους σιγοψιθύριζαν λόγια πρόστυχα και απαισιόδοξα πίσω από τα κατακόκκινα (από την πολιτική σφαλιάρα) αυτιά τους.
Ειδικά όσοι είναι από 30 ετών και άνω και χρειάζονται βαρβάτη ψυχοθεραπεία για να ξεπεράσουν την βαθυτάτη απώθηση που τους προκαλεί και μόνο ο ήχος της λέξεως «ΠΑΣΟΚ» δύσκολα μπορούν να καταπιούν μια τόσο γκουμουτσάτη πρόκληση. Οϊμέ…
