Ανθρωποι παλεύουν για να επιβιώσουν στα ερείπια της κρίσης. Εχασαν τη δουλειά τους, άλλοι τα σπίτια τους, μερικοί ακόμη και τις οικογένειές τους. Αναγκάζονται να στήνονται σε ουρές, για να πάρουν ένα πιάτο ζεστό φαγητό από τα συσσίτια της Εκκλησίας στη Θεσσαλονίκη. Πρώην επιχειρηματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, χαμηλοσυνταξιούχοι ζουν στα όρια της εξαθλίωσης. Δίνουν μάχη για να σταθούν ξανά στα πόδια τους, για να ορθοποδήσουν. Ελπίζουν…
Κρατά στα χέρια του ένα πλαστικό δοχείο γεμάτο φαγητό. Ετοιμάζεται να πάει να καθίσει σε κάποιο παγκάκι στο πάρκο της οδού Μελενίκου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, για να φάει το μεσημεριανό του.
Ο Γιώργος είναι 55 χρόνων. Κατέληξε να ζει στον δρόμο και να τρέφεται στα συσσίτια της Εκκλησίας ύστερα από πολλά χρόνια μεροκάματο στις βιοτεχνίες της Θεσσαλονίκης.
«Εψαχνα δουλειά δύο χρόνια. Κάποια στιγμή το πήρα απόφαση, έφυγα από το σπίτι που νοίκιαζα και πλέον ζω σε παγκάκια και πυλωτές» λέει με παράπονο στη «δημοκρατία».
«Ημουν ο καλύτερος εργάτης στις οικοδομές, ακούραστος. Δούλευα 12 ώρες τη μέρα, το μεροκάματο ήταν καλό και μπορούσα να ζήσω με αξιοπρέπεια. Εφυγα από την Αθήνα, όταν αποφάσισα να ζήσω στον δρόμο, κι ήρθα εδώ, να μη με ξέρει κανείς».
Ο Δημήτρης είναι 46 ετών και περιμένει καθημερινά στην ουρά του συσσιτίου στον ιερό ναό της Παναγίας Δέξιας. Η ανεργία και τα χρέη τον οδήγησαν στη ζωή στον δρόμο.
«Το καλό είναι ότι δεν έχω πλέον υποχρεώσεις ούτε Εφορία ούτε ΙΚΑ ούτε τίποτα» τονίζει στη «δημοκρατία» και χαμογελά.
«Σήμερα έχει κριθαράκι, φέτα και λάχανο. Ευχαριστώ τον Θεό που και σήμερα θα μπορέσω να φάω, να πάρω δυνάμεις για να σταθώ στα πόδια μου» λέει στη «δημοκρατία» ο 40χρονος Ηλίας, που τρέφεται στο συσσίτιο του ιερού ναού των Αγίων Πάντων.
«Θα φύγω στο εξωτερικό»
«Σχεδόν δύο χρόνια προσπαθώ να βρω δουλειά, αλλά μάταια. Πλέον δεν έχω σπίτι να μείνω, κοιμάμαι όπου βρω» αναφέρει και τονίζει ότι προσπαθεί να συγκεντρώσει χρήματα για να φύγει στο εξωτερικό.
«Χάρη στη βοήθεια της Εκκλησίας», προσθέτει ο Ηλίας, «μπορώ να ελπίζω ότι θα καταφέρω να επιβιώσω».
Καθάριζε σπίτια, καταστήματα και πολυκατοικίες. Τους τελευταίους μήνες όμως δεν μπορεί να στεριώσει μεροκάματο και βρίσκεται σε απόγνωση. Η 37χρονη Μαρίνα στέκεται έξω από το συσσίτιο των Αγίων Πάντων και περιμένει να πάρει φαγητό για αυτή και για την κόρη της.
«Ραγίζει η καρδιά μου που δεν μπορώ να προσφέρω στο 7χρονο αγγελούδι μου έστω τα στοιχειώδη» λέει με παράπονο.
Θάνος Χερχελετζής, Αριστείδης Μάτιος
