Η πασοκική ιαχή συγκλόνισε για μια ακόμα φορά το σοσιαλιστικό Κολωνάκι. Το κόμμα της Αλλαγής κερνάει!
Τι διαβάσαμε στη χθεσινή «δημοκρατία»; Τα καλύτερα! «“Φάτε σούσια” φώναζε ο Ζήγρας τρώγοντας σε εστιατόριο του Κολωνακίου» ήταν ο τίτλος του γλαφυρού θέματος, το οποίο συνέχιζε ως ακολούθως: «Η παραμονή του Νίκου Ζήγρα, εξαδέλφου του Ακη Τσοχατζόπουλου, στη φυλακή φαίνεται ότι του άνοιξε την όρεξη, με δεδομένο μάλιστα ότι το φαγητό στον Κορυδαλλό δεν ετοιμάζεται από γνωστούς σεφ και με υλικά πρώτης ποιότητας. Ετσι, ο εκ των πρωταγωνιστών για το σκάνδαλο των εξοπλιστικών δεν θα μπορούσε να μη γιορτάσει την αποφυλάκισή του λόγω μεταμέλειας υπό τη συνοδεία καλού φαγητού, το οποίο προφανώς του είχε λείψει λόγω της παραμονής του πίσω από τα κάγκελα. Απελευθερωμένος, λοιπόν, από την ψυχοφθόρα διαδικασία της πολύμηνης δίκης, ο κ. Ζήγρας αποφάσισε να… θυμηθεί κάτι από τα περασμένα (;) μεγαλεία και να γευτεί σε ακριβό εστιατόριο του Κολωνακίου εδέσματα της γιαπωνέζικης γαστρονομίας (η οποία βέβαια δεν είναι για όλους παρά μόνον για όσους διαθέτουν το ανάλογο βαλάντιο), πίνοντας σάκε και τρώγοντας μάκι!» Ενας από τους τελευταίους σαμουράι της «Αλλαγής» τίμησε τη μνήμη του αυτοκράτορα Αντρέα καταβροχθίζοντας παραδοσιακά ιαπωνικά εδέσματα.
Χώνεψη
Και η συνέχεια του ρεπορτάζ είναι αντάξια των 40 ετών της ηγεμονίας της πασοκάρας (ένεκα ιδεολογίας, βεβαίως-βεβαίως): «Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι δεν περιορίστηκε στο να απολαύσει το γεύμα του, αλλά, όντας προφανώς ενθουσιασμένος που επιτέλους (!) βρισκόταν στο… φυσικό του περιβάλλον, φώναζε στην παρέα του “Φάτε σούσια! Φάτε σούσια!”, προτρέποντας τους συνδαιτυμόνες να την πέσουν στο “ωμό”, μη λογαριάζοντας για τη… λυπητερή».
Είτε επρόκειτο περί «ωμού» είτε περί «ψητού», οι Σοσιαλιστές της πατρίδος μας έκαναν πάντοτε το ταξικό τους καθήκον. Επεφταν με τα μούτρα και δεν λογάριαζαν τη «λυπητερή», διότι η αποστολή της αποπληρωμής της ανήκε σε άλλους. Σε εκείνους που είχαν χρήματα. Αυτοί ήταν ο εξής ένας: ο λαός.
Το «Φάτε σούσια! Φάτε σούσια!» είναι μια επική πολεμική ιαχή αντάξια του κόμματος των πράσινων ακρίδων, που, αν μπορούσαν, θα καταβρόχθιζαν ακόμα και τα βότσαλα από τις παραλίες. Θα μασουλούσαν τα βράχια των ορέων και τα γαϊδουράγκαθα των άνυδρων χωραφιών των Κυκλάδων. Ο,τι είχε η πατρίς προς κατανάλωση ήταν και προς τέρψιν εκείνων που… μετασχημάτισαν την κοινωνία μας. Καλή χώνεψη, σύντροφοι!
Παναγιώτης Λιάκος
