Αν η είδηση της κρυφής σχέσης του Γάλλου προέδρου με τη Γαλλίδα ηθοποιό Ζιλί Γκαγέ έκανε την πρώην πρώτη κυρία Βαλερί Τριερβελιέρ να βιώσει μια συναισθηματική «πτώση από ουρανοξύστη», όπως η ίδια ομολόγησε, τότε το πρωτοσέλιδο της γαλλικής «Liberation» που εκθέτει τον «κρυφό δεσμό» του Ολάντ με τον Πέτερ Χαρτς, τον «πατέρα» της απελευθέρωσης της αγοράς εργασίας στη Γερμανία, μάλλον θα… έριξε από τα σύννεφα όσους «πιστούς» τού είχαν απομείνει.
Πριν από λίγες ημέρες το γαλλικό περιοδικό «Marianne» έκανε λόγο για τις «πραγματικά επικίνδυνες σχέσεις του Φρανσουά Ολάντ». Το άρθρο συνοδευόταν από ένα φωτογραφικό ενσταντανέ του Γάλλου προέδρου με τη Γερμανίδα καγκελάριο. Το χθεσινό πρωτοσέλιδο της γαλλικής εφημερίδας «Liberation» τάραξε τα παγκόσμια πολιτικοκοινωνικοοικονομικά ύδατα με έναν παρόμοιο τίτλο, «Η άλλη σχέση του Ολάντ», μια ανάλογη «τρυφερή φωτογραφία» και το επιθετικό δημοσίευμα για το «ενδιαφέρον του αρχηγού του γαλλικού κράτους για το γερμανικό σύστημα». Συγκεκριμένα, η ιστορική γαλλική εφημερίδα, επικαλούμενη τις πληροφορίες της γερμανικής εφημερίδας «Saarbrücker Zeitung», αναφερόταν στη σχέση του Γάλλου προέδρου με τον Πέτερ Χαρτς, ο οποίος «αναμένεται να γίνει σύμβουλος του Φρανσουά Ολάντ».
Συνεπώς, η γαλλική «Liberation» υπέθετε με επιχειρήματα ότι ο «Ολάντ ετοιμάζει μεγάλη μεταρρύθμιση στην αγορά εργασίας που θα επιτρέπει τις μαζικές απολύσεις και τη μείωση κρατικών δαπανών» και κατέληγε ότι η βασική αδυναμία του Ολάντ είναι… η μυστικότητα!
«Είναι δύσκολο τελικά για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να κρατήσει τις συναντήσεις του μυστικές. (…) Ο ίδιος ο Ολάντ το διέψευσε, αλλά αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι είχε συνάντηση μίας ώρας μαζί του».
Ο δημοσιογράφος της «Liberation» αναρωτιέται αν ο Ολάντ είναι φαν του Χαρτς και υπενθυμίζει ότι τον περασμένο Μάιο ο Γάλλος πρόεδρος έπλεξε το εγκώμιο της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής του πρώην καγκελάριου Σρέντερ, ενώ σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά δείχνει αποφασισμένος να βαδίσει στα χνάρια της Γερμανίδας καγκελαρίου.
Τελικά ένα είναι βέβαιο. Ο Φρανσουά είναι «άστατος». Τόσο προσωπικά όσο και πολιτικά. Μόνο που οι Γάλλοι μπορεί να είναι παραδοσιακά εξαιρετικά φιλελεύθεροι στον έρωτα, αλλά όχι και στη πολιτική και την οικονομία. Η στροφή του Ολάντ στην περικοπή κοινωνικών δαπανών και τη φιλελευθεροποίηση της αγοράς εργασίας -αντίθετα από τα σοσιαλιστικά πιστεύω του- δεν θα περάσει όπως η στροφή του από τη Βαλερί στη Ζιλί.
Δήμητρα Αθανασοπούλου
