Ενώ τα περισσότερα χρηματιστήρια της Ευρώπης κλαίγανε πάλι και στην Αμερική η πτώση στον Dow Jones ξεπερνάει πλέον τις 1.100 μονάδες από την 1η Ιανουαρίου, στην Ελλάδα είχαμε πάρτι, με τον δείκτη να ξεπερνάει πάλι τις 1.200 μονάδες. Στην πραγματικότητα δεν ξέρεις αν πρέπει να αρχίσεις να κλαις ή να γελάς, γιατί η πραγματική αιτία της ανόδου του ελληνικού Χρηματιστηρίου δεν ήταν βέβαια ότι θέλει να είναι contrarian σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη – άλλωστε δεν έχει και τη δύναμη να το κάνει.
Ο λόγος της ανόδου -και μάλιστα με επιθετικές εντολές- ήταν για πολλούς χρηματιστηριακούς αναλυτές τα δημοσιεύματα του Σαββατοκύριακου περί ύπαρξης γερμανικού σχεδίου για καινούργιο δάνειο προς την Ελλάδα, και μάλιστα πριν από τις ευρωεκλογές. Αν θεωρήσουμε ότι οι συνάδελφοι είναι καλά ενημερωμένοι, Μέρκελ και Σόιμπλε ετοιμάζονται να μας δώσουν νέο δάνειο, χωρίς Μνημόνιο μάλιστα, αλλά με την απαίτηση κάποιων πολύ συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία θα πρέπει να πάρει η ελληνική κυβέρνηση. Στο μεταξύ, το ότι κάτι ετοιμάζουν οι Γερμανοί ήρθε να το επιβεβαιώσει και ο εκπρόσωπος Τύπου του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών.
Επανερχόμαστε στη φράση μας ότι δεν ξέρουμε αν η άνοδος της αγοράς, που οφείλεται σαφέστατα σε ξένα κεφάλαια, είναι για να κλαις ή να γελάς. Γιατί η προϋπόθεση που βάζει ο Σόιμπλε είναι να αποδειχθεί και τυπικά το πλεόνασμα. Σαν να λέει δηλαδή στον Στουρνάρα «σου δίνω οξυγόνο εάν του χρόνου έρθεις και τους στύψεις ακόμη περισσότερο σαν λεμονόκουπες, προκειμένου να συνεχίσεις να έχεις πλεόνασμα». Παίζουν με τη φωτιά και ο κ. Στουρνάρας και ο κ. Σόιμπλε… Γιατί είναι σαφές ότι ο ελληνικός λαός έχει φτάσει στα όρια της φοροδοτικής του ικανότητας.
Τι να την κάνουμε λοιπόν την άνοδο, όταν γύρω μας συμβαίνουν τα χειρότερα για το επίπεδο διαβίωσης του μέσου Ελληνα πολίτη; Παίζει κανέναν ρόλο αν η Folli-Follie έφτασε πλέον κοντά στα 24 ευρώ χθες με την άνοδό της; Μήπως στο Χρηματιστήριο γίνεται ένα παιχνίδι για λίγους, το οποίο αφορά ελάχιστους Ελληνες και πολύ περισσότερους ξένους;
Αυτό αναρωτιόμαστε και, αντί να χαιρόμαστε για τη χθεσινή ιδιαίτερη συμπεριφορά της ελληνικής αγοράς, στενοχωριόμαστε γιατί δεν αντικατοπτρίζει οποιαδήποτε ανάπτυξη της χώρας, ανάκαμψη της οικονομίας και σίγουρα καλυτέρευση του βιοτικού μας επιπέδου. Πόσο μάλιστα όταν σε όλο και περισσότερες εταιρίες βλέπουμε να μπαίνουν ξένα κεφάλαια. Αναρωτιόμαστε, για παράδειγμα, αν η πίεση στις ιχθυοκαλλιέργειες από τις τράπεζες και ο έλεγχος των εταιριών τους θα φέρει κάτι καλύτερο από την πώλησή τους σε ξένα χέρια. Ανεξαρτήτως του πώς φτάσαμε ως εδώ…
Βασίλης Κωνσταντουλάκης
