Εδώ που τα λέμε, για να είμεθα στοιχειωδώς ειλικρινείς, ο πασοκισμός στις ημέρες μας φαίνεται (για τον μέσο δεξιό και τον αριστερό που έλαχε να διαθέτει στοιχειώδη αισθητική) κάπως σαν την οθωμανική αυτοκρατορία το έτος 1832. Φαντάσου, φίλε μου, έναν Ελληνα δύο χρόνια μετά την 3η Φεβρουαρίου του 1830, όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις υπέγραφαν το πρωτόκολλο του Λονδίνου, στο οποίο οριζόταν η «ανεξαρτησία» του ελληνικού κράτους έναντι της οθωμανικής αυτοκρατορίας, που μας είχε κάτσει στον σβέρκο περίπου μισή χιλιετία. Υποψία από μουστάκι τούρκικο έβλεπε ο μέχρι πρότινος ραγιάς εκείνη την εποχή και πάθαινε κλακάζ μεγαλύτερο από εκείνο που παθαίνει υπολογιστής όταν τον χτυπήσει κεραυνός. Το σύστημά του κόμπλαρε και ήταν εξόχως δύσκολο να τον… πείσεις ότι είναι μαθηματικά δύσκολο να ξεφύγει από έναν βραχνά που αντιμετώπιζε χειρότερα από τη μεγαλύτερη λαίλαπα, κατάρα και θανάσιμη αρρώστια μπορεί να στείλει ο Θεός. Το χέρι του, άμα τη θεάσει του Σελτζούκου, πήγαινε στο θηκάρι με την καλοακονισμένη χαντζάρα του.
Τώρα; Ποια η αντίδρασις με υπουργό πασοκάρας σε κυβέρνηση Ν.Δ.; Τι υποκατέστησε τη χαντζάρα;
Ουζουμπούρου
Η ψήφος αντικατέστησε το ξίφος, καρντάση μου. Μα υπάρχει έστω μία περίπτωση στο δισεκατομμύριο να θελήσεις -έστω στο τσακίρ κέφι ή υπό την επήρεια παραισθησιογόνων- να ψηφίσεις κάτι που καταλήγει σε αντιπρόεδρο Βαγγέλη Βενιζέλο; Μπορείς να γίνεις τόσο κουρούμπελο από το μεθύσι ώστε να προκρίνεις κατάσταση, η οποία θα οδηγήσει σε ακόμα μία υπουργοποίηση του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη; Μόνο που ακούς τα ονόματα, έχεις την αυθόρμητη, απολύτως ενστικτώδη αντίδραση να δαγκώσεις το πρώτο διαβατήριο που θα δεις μπροστά σου και να ζητήσεις πολιτικό άσυλο στην πρεσβεία της Ζανζιβάρης, της Σομαλίας, να γίνεις δημότης Ουζουμπούρου (που λέει κι ο Τράγκας).
Καλύτερα εξωγήινος παρά πασόκος γήινος, λέει η δημοτική μούσα και έχει τόσο δίκιο όσο είχε κι ο Κουτσόγιωργας όταν έλεγε το περιβόητο «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε».
Οντως. Δεν είχαμε δικαίωμα να μιλήσουμε. Μόνο οι έξαλλοι αλαλάζοντες πρασινοφρουροί είχαν δικαιώματα τότε. Να μιλήσουν, να βουτήξουν με τα κατακέφαλα στο “ψητό”, να προσβάλλουν τον πολιτισμό, την αξιοπρέπεια και τον εσώτερο υπαρκτικό πυρήνα μας. Τώρα, εμείς της γης οι κολασμένοι έχουμε μόνο ένα δικαίωμα: να τους μαυρίσουμε. Οπως τους πρέπει…
Παναγιώτης Λιάκος
