Μια από τις μεγαλύτερες παπάτζες που κυκλοφορούν στα κανάλια είναι η ατάκα «δεν αμφισβητώ τον πατριωτισμό του τάδε και του δείνα». Συνήθως την απευθύνει το ένα λαμόγιο στο άλλο, κλείνοντάς του έτσι έμμεσα το μάτι. «Ο,τι κι αν συμβεί, κουμπάρε, θα τα βρούμε. Αφού υπάρχουν 9.990.000 κορόιδα για ξεζούμισμα, θα τα χαλάσουμε εμείς που ανήκουμε στους 10.000 στίφτες (σε αναγραμματισμό μάς κάνει «τσίφτες»); «Πάνω απ’ όλα η πατρίς» λένε οι τσίφτες και έχουν δίκιο. Μόνο σε αυτή την πατρίδα θα έκαναν καριέρα. Πού αλλού να βρουν τέτοιους πελάτες που ψωνίζουν υποσχέσεις με δόσεις και τις πληρώνουν με αίμα και τοις μετρητοίς;
Οπότε, θέλοντας να καλοπιάσουν τους πελάτες οι οποίοι -εκ φύσεως και ουχί λόγω ιδιοτέλειας- αγαπούν την πατρίδα, άπαντες οι τσατσομασκοφόροι δηλώνουν ότι διέπονται από ανυποχώρητη φιλοπατρία (δικής τους κοπής, βεβαίως βεβαίως). Πώς μπορεί οποιοσδήποτε αμύητος να ξεχωρίσει έναν κανονικό φιλόπατρη από τον μέσο γερολαδά; Πρέπει να παρακολουθεί στενά τις πολιτικές εξελίξεις; Να διαβάζει το σύνολο του Τύπου; Να έχει μεταπτυχιακά στις κοινωνικές και τις πολιτικές επιστήμες;
Οχι απαραίτητα. Υπάρχουν και ευκολότεροι τρόποι ανιχνεύσεως τούτων των ρεμαλιών.
Στομαχόφρονες
Το βασικότερο γνώρισμα ενός γεννημένου πουληταριού είναι η τάση που έχει να δικαιολογεί τους ξένους -ακόμα και σε περιόδους Κατοχής- και να ρίχνει το φταίξιμο στους Ελληνες, διατρανώνοντας επίσης ότι πρέπει να λέμε την αλήθεια και ότι η αλήθεια βρίσκεται στην πλευρά των άλλων. Το κλασικό «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» το λένε σε διάφορες παραλλαγές. Αν μας μπήκε θηλιά στον λαιμό από το Μνημόνιο, «δεν φταίνε οι Γερμανοί, αλλά η ελαφρομυαλιά μας και το γεγονός ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας». Αν μπούκαραν οι Γερμανοί το ’41, «δεν ευθύνονταν εκείνοι, αλλά ο Μεταξάς που τα είχε κάνει πλακάκια με τους Αγγλους». Αν αντιστέκονται μερικοί στις δυνάμεις που ταλαιπωρούν τη χώρα, «τότε οι αντιστασιακοί είναι… προδότες, διότι θα προκαλέσουν βαριά αντίποινα και θα δυσχεράνουν τη θέση μας».
Ταυτίζουν όλοι τούτοι οι άθλιοι την υποταγή με την ανευθυνότητα και την προδοσία με τη σωφροσύνη. Και -πάνω απ’ όλα- ταυτίζουν την πατρίδα με την τσέπη, το στομάχι και τα… ένστικτά τους.
Μακριά κι αλάργα και με τον απήγανο.
Παναγιώτης Λιάκος
