Τα απομεινάρια του αμερικανικού ονείρου μοιάζουν να υπάρχουν πλέον μόνο στα καρέ του χολιγουντιανού σελιλόιντ. Θυμίζοντας ολοένα και περισσότερο ένα παλιό παραμύθι, σχεδόν ξεχασμένο πια, που κάποτε όμως απλώς αποτελούσε την ουσία της καθημερινότητας του μέσου Αμερικανού.
Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά στην αμερικανική «Γη της Επαγγελίας». Το όνειρο μετεξελίχθηκε σε εφιάλτη για εκατομμύρια Αμερικανούς, καθώς η μεγαλύτερη από το 1929 χρηματοπιστωτική κρίση που έπληξε την παγκόσμια οικονομία άφησε βαθιά τα σημάδια της -και- στις ΗΠΑ.
Τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα περιγράφουν οι πάντοτε κυνικές στατιστικές. Ενα στα πέντε παιδιά κάτω των 18 ετών ή, αν προτιμάτε, το 21,3% των ανήλικων Αμερικανών ζει σε συνθήκες φτώχειας, σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας των ΗΠΑ. «Το 2012 15.437.000 παιδιά κάτω των 18 ετών ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας» αναφέρει χαρακτηριστικά η έκθεση του U.S. Census Bureau, με τις ευαίσθητες υπό άλλες συνθήκες διεθνείς αγορές να μη… συγκινούνται ιδιαίτερα από το γεγονός. «Τα ποσοστά φτώχειας διαφέρουν στην αμερικανική επικράτεια, καθώς διαμορφώνονται από παράγοντες όπως ο πληθυσμός κάθε περιοχής, το εργατικό δυναμικό της και το επίπεδο μόρφωσης των κατοίκων της. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτά τα δεδομένα, μία μέση τετραμελής οικογένεια χαρακτηριζόταν φτωχή, αν το ετήσιο, προ φόρων, εισόδημά της ήταν κάτω από τα 23.492 δολάρια» σύμφωνα με την αρμόδια για τη φτώχεια επιτροπή του αμερικανικού Κογκρέσου, η οποία συνέταξε έκθεση για το θέμα με τον τίτλο «Η φτώχεια στις ΗΠΑ: 2012».
Η κατάσταση στις ΗΠΑ του 21ου αιώνα γίνεται ακόμη πιο τραγική, αν σκεφτεί κανείς ότι κατά το μακρινό 1964, την εποχή δηλαδή κατά την οποία ο τότε πρόεδρος της χώρας Λίντον Τζόνσον είχε κηρύξει τον περίφημο «Πόλεμο κατά της φτώχειας», το ποσοστό των παιδιών που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας ανερχόταν στο 22,7%. Συγκριτικά, λοιπόν, ύστερα από μισόν αιώνα, το αμερικανικό κράτος «κατάφερε» να ρίξει το εφιαλτικό στατιστικό ποσοστό κατά μόλις 1,4%…
Την ίδια στιγμή -εκτός των παιδιών- σε ανάλογη, εφιαλτική μοίρα βρίσκονται και οι ενήλικες Αμερικανοί, ειδικότερα αυτοί που πληρώνουν στεγαστικό δάνειο. Παρά το γεγονός ότι η αγορά κατοικίας, σύμφωνα με τους επίσημους δείκτες, ανακάμπτει, η πλειοψηφία των δανειοληπτών, πάνω από τους μισούς Αμερικανούς δηλαδή (52%), υποχρεώνεται να κάνει κάποια έξτρα θυσία, προκειμένου να συνεχίσει να είναι σε θέση να πληρώνει εμπρόθεσμα τις δόσεις του στεγαστικού της στις τράπεζες. Οσο για το είδος των θυσιών; Σε αυτές περιλαμβάνονται το να βρουν ακόμη μια part-time δουλειά, να παραμελήσουν την αποταμίευση, να κάνουν περικοπές στην ιδιωτικού χαρακτήρα ιατροφαρμακευτική περίθαλψή τους, να χρεώσουν κι άλλο την πιστωτική κάρτα τους ή αλλιώς να… μετακομίσουν σε φθηνότερο σπίτι.
Στο πατρικό τους και οι ενήλικες!
Εξίσου ζοφερή είναι η οικονομική κατάσταση και για τους Αμερικανούς ηλικίας 18-34 ετών, οι οποίοι, σύμφωνα με στοιχεία της Deutsche Bank, συνεχίζουν να μένουν -ελλείψει χρημάτων- με τους γονείς τους. Το ποσοστό των νέων Αμερικανών μάλιστα που επιλέγουν (;) τη λύση αυτή έχει σημειώσει σημαντική άνοδο την τελευταία 6ετία, καθώς από το 27% (2007) αυξήθηκε το 2013 στο 31%. Η τάση αποδίδεται στον αυξανόμενο αριθμό των φοιτητών που εισάγονται σε αμερικανικά κολέγια, παίρνουν φοιτητικά δάνεια για να καλύψουν τα έξοδά τους και κατόπιν δυσκολεύονται να βρουν μια καλή δουλειά για να τα αποπληρώσουν, με αποτέλεσμα να καταλήγουν πίσω στην πατρική κατοικία τους.
Γιώργος Τραπεζιώτης
