Ο Ιερομόναχος Μάξιμος Καρυώτης συνεχίζει τη διήγησή του:
– Συγχωρήσατέ με, αγαπητέ μου κ. Μελινέ, που σας φορτώνω με τόσο προσωπικά μου ζητήματα. Ομως -ο Θεός το ξέρει- σας ανοίγω την καρδιά μου για να δείξω στον κάθε καλοπροαίρετο που δι’ υμών θα διαβάσει τις γραμμές αυτές ότι ο Θεός και οι άνθρωποί Του είναι πολύ κοντά μας, μας αγαπούν πολύ και θέλουν να μας παρακινήσουν να φροντίσουμε για τη σωτηρία της ψυχής μας.
Τα λέγω επίσης κι επειδή στην εποχή μας υπάρχει πολλή κακία και αντιθεΐα τόση, ώστε να περιφρονείται η Πίστη και να καλούνται οι πάντες στην αδιαφορία περί τα πνευματικά και στην αγνόηση της γενικής Κρίσεως, οπότε θ’ αμειφθεί ο καθένας για την επίγεια ζωή του. Νομίζουν οι άπιστοι ότι δεν υπάρχει Θεός ούτε διάβολος κι ότι δεν είναι δυνατόν από σήμερα να ζήσει κανείς στην αιώνια ζωή, προγευόμενος τις ουράνιες θείες ευλογίες…
Ας μάθουν όλοι ότι, όπως υπάρχουν αυτοί που καμαρώνουν για την… απιστία τους, έτσι υπάρχουν και οι δούλοι του Θεού που ζουν μέσα στη χαρά του Χριστού και είν’ έτοιμοι να Τον υπακούσουν έως θανάτου, με τη βοήθειά Του και την ευλογία Του!
Σχετικά με την ευαισθησία, υποθέτω ότι ο Γέροντας Πορφύριος εννοούσε να είμαστε ευαίσθητοι μόνον ενώπιον του Θεού και να μην παίρνουμε τοις μετρητοίς τις προσβολές και τις ταπεινώσεις από μέρους των συνανθρώπων μας, αλλά να έχουμε «καλούς λογισμούς» για όλους, όπως συχνά συνιστούσε και ο Γέρων Παΐσιος. Μπορεί να μας στενοχωρούν οι γύρω μας, αλλά όσο θλιβόμαστε τόσο πιο πολύ μας παρηγορεί και μας ενισχύει ο Θεός, ιδίως κατά τη διάρκεια της θερμής κι εγκάρδιας προσευχής μας.
Φίλησα με σεβασμό το χέρι του κι έφυγα βαθιά ικανοποιημένος. Αλλά έπειτα από λίγο καιρό ζητούσα πάλι κάποια πρόφαση για να ξαναβρεθώ κοντά του για έστω λίγη ώραν. Επειδή ένιωθα μία θεία κατάσταση που μ’ έκαμνε να χαίρομαι και να ξεχνιέμαι, σημείωσα σε χαρτάκι τις ερωτήσεις μου και κατέφθασα. Είχαν προχωρήσει αρκετά οι εργασίες οικοδομήσεως του ησυχαστηρίου κι εγώ δεν ήξερα κατά πού να πάω. Ομως τον συνάντησα μπροστά μου. Μου είπε να καθίσω σε μία πέτρα, κάθισε κι αυτός κι έβγαλα το χαρτάκι μου. Αμέσως μ’ έκοψε:
– Αφησέ το αυτό κι άκουσέ με. Ποιος είσαι; Δεν σε θυμάμαι!
– Γέροντα, είμαι ο «συμπατριώτης» σας από το Αγιον Ορος, που έχω ξαναέλθει και μου είπατε ότι ξέρετε όλη την ιστορία της ζωής μου…
– Δεν θυμάμαι, μου είπε και συνέχισε: Ερχονται εδώ μερικοί και μου λένε πως… πετάω ή πως περνώ από μπροστά τους χωρίς να με βλέπουν! Ενας Αγιορείτης μάλιστα μου είπε: «Τι πράγματα είναι αυτά που κάνεις και λες στους ανθρώπους; Δεν είναι σωστά». Ομως εγώ ό,τι λέω το λέω με τη φώτιση και τη χάρη του Θεού, για να βοηθήσω όποιον έρχεται κοντά μου.
Προσπαθούσα να ερμηνεύσω γιατί μου τα έλεγε αυτά ο Γέροντας. Εκείνος όμως «διάβασε» τη σκέψη μου και δεν με άφησε να τη συνεχίσω, λέγοντάς μου:
– Ηλθε μια γυναίκα και μου είπε ότι της έχουν κάνει μάγια.
Της λέω:
– Από πού είσαι;
– Από το τάδε χωριό της δυτικής Στερεάς, αλλά έχω φύγει από μικρή.
– Ο ναός του χωριού σου είναι αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο; Πίσω από το Ιερό έχει πλατεία μ’ έναν μαύρο λάκκο, εκεί όπου είχε πέσει μία βόμβα από τους Γερμανούς αλλά δεν έσκασε. Λίγο πιο πέρα έχει και μία βρύση, έτσι δεν είναι;
– Ναι!
– Πού τα ξέρω, αφού εγώ δεν έχω πάει στο χωριό σου;
– Θα σε φωτίζει ο Θεός!
– Ε, λοιπόν, αν πιστεύεις ότι με φωτίζει ο Θεός, εγώ σου το λέω ότι δεν σου έχουν κάνει μάγια!
Της είπα για το χωριό της, για να πεισθεί ευκολότερα ότι δεν οφείλεται στα μάγια το πρόβλημά της.
Συνέχισε ο Γέροντας να μου λέει και κάποια άλλα. Μάλιστα κάποια στιγμή μου πέταξε την έκφραση: «Οπως σου έλεγα και την άλλη φορά…» Εγώ τα έχασα και απόρησα πως ήτο δυνατό να μη με θυμάται, όπως μου είπε προ ολίγου και ύστερα να θυμηθεί ακόμη και τα λόγια που μου είχε πει. Απ’ αυτό κατάλαβα ότι το «δεν σε θυμάμαι» το είπε μάλλον για να μην έχω παρρησία απέναντί του -για λόγους ποιμαντικούς-, αν και μπορεί να με θυμήθηκε σιγά σιγά, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε πολλούς.
Ξανακοίταξα το χαρτάκι με τις απορίες μου και μου είπε:
– Σου είπα, άσ’ το αυτό τώρα και πήγαινε στην ευχή του Χριστού και της Παναγίας.
Εβαλα μετάνοια, φίλησα το χέρι του κι έφυγα πάλι ευχαριστημένος για όσα μου είπε. Για τις «απορίες» μου σκέφθηκα ότι κατάλαβε πως δεν ήσαν πραγματικά κενά που ήθελα να συμπληρώσω, αλλά μόνο προφάσεις για να τον ξαναπλησιάσω, γι’ αυτό και δεν έδωσε σημασία στις σημειώσεις μου…
Την άλλη φορά που τον επισκέφθηκα ξανά, ήτο ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Χάρηκε που πήγα και μου μίλησε με πολλή προθυμία. Μου είπε ότι το κελλί μου -όπως και όλα σχεδόν τα κτίσματα του Αγίου Ορους- δεν είναι γερής και καλής κατασκευής, αλλά ότι χρειάζεται και αυτό, όπως και τ’ άλλα, συχνά συντήρηση και συμπλήρωση. Το έλεγε σαν να έβλεπε το κελλί μου και σαν να ήξερε ποιες είναι οι ανάγκες του!
Μου είπε επίσης:
– Μου τηλεφωνούν απ’ όλο τον κόσμο και μου μιλούν σαν να είμαστε δίπλα δίπλα! Με πήρε τις προάλλες ένας από τη Ν. Αφρική. Αφού ζήτησε την ευχή μου, ως συνήθως, τον ρώτησα:
Πόσα παιδιά έχεις;
– Εχω πέντε κόρες.
– Πες μου με τη σειρά τα ονόματά τους.
– Μαρία, Γεωργία, Λουίζα, Κατερίνα, Κυριακή.
– Να προσέχεις τη Λουίζα, γιατί νομίζει πως δεν την αγαπά κανείς και σκέπτεται την αυτοκτονία…
– Τρεις φορές έχει αποπειραθεί μέχρι τώρα, Γέροντα, και την προλάβαμε την τελευταία στιγμή, μου απήντησε κλαίγοντας ο πατέρας αυτός. Βαθιά πονεμένη η πατρική καρδιά του…
Ξαναπήγα ακόμη δυο τρεις φορές, κ. Μελινέ, αλλά τη μία έλειπε, την άλλη απλώς φίλησα το χέρι του, που το είχε τυλιγμένο με πανί διότι υπέφερε από έκζεμα. Θυμάμαι, τότε δεν μιλούσε. Την τρίτη ήταν άρρωστος πολύ και δεν εδέχετο κανέναν.
Γνώρισα μία κυρία στην Θεσσαλονίκη, τη Λουκία, που μου είπε τα εξής για τον πατέρα Πορφύριον:
«Ο αδελφός μου, Κώστας, ήταν σοβαρά άρρωστος. Επειδή όλοι μας οι δικοί του φοβηθήκαμε, πήρα το αεροπλάνο για να πάω εσπευσμένως στον Γέροντα. Λυπήθηκα όμως πάρα πολύ, διότι, όταν έφθασα στην πόρτα του, διάβασα σ’ ένα χαρτί: “Ο Γέροντας είναι άρρωστος και γι’ αυτό δεν μπορεί να μιλήσει σε κανέναν”. Τότε κι εγώ κάθισα σε μιαν άκρη και άρχισα να κλαίω. Επειτα από λίγη ώρα ανοίγει η πόρτα και μου λέει μία μοναχή: “Λουκία, έλα μέσα, σε θέλει ο Γέροντας!” Απόρησα που με κάλεσε με τ’ όνομά μου, γιατί ούτε είχα ξαναπάει ούτε με ήξερε κανένας εκεί. Πήγα και είδα τον Γέροντα ξαπλωμένο να μου λέει: “Θέλεις να μου πεις για τον Κώστα; Ο Κώστας θα γίνει καλά! Μη στενοχωριέσαι”. Τότε έκπληκτη και κατασυγκινημένη από χαρά, του φίλησα το χέρι και δίχως δεύτερη κουβέντα γύρισα την ίδια μέρα στη Θεσσαλονίκη. Πραγματικά, ο αδελφός μου έγινε καλά και είναι μια χαρά».
– Μάλιστα, αγαπητέ μου κ. Μελινέ. Ολ’ αυτά τα είδα και τ’ άκουσα ο ίδιος. Δόξα τω αγίω Θεώ. Θαυμαστός τω όντι, εν τοις αγίοις Αυτού!
– Μ.Μ.: Ολοι αυτοί τους οποίους μνημονεύσατε, Γέροντα, απετέλεσαν και αποτελούν φωτεινά παραδείγματα και ορόσημα, γνήσιοι «βιασταί της Βασιλείας των Ουρανών».
Μανώλης Μελινός
Θεολόγος συγγραφέας,
διευθυντής Βιβλιοθήκης της Ι. Συνόδου
Tηλ.: 6932 210 716, 210 600 44 21, Fax: 210 677 97 40
http://www.manolismelinos.com
e-mail: [email protected]
