Οι συνήθειες των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, παρά το γεγονός ότι βρίσκονται πλέον σε μονοψήφια ποσοστά, δεν ξεχνιούνται. Οι κόντρες, οι έριδες και τα μαχαιρώματα συνεχίζουν να ταλανίζουν τη Χαριλάου Τρικούπη. Ολοι στρέφονται εναντίον όλων και στη μέση βρίσκεται ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος μπροστά στο ενδεχόμενο της πλήρους διάσπασης αναγκάστηκε τις προάλλες να κάνει βήματα πίσω και τελικά να προαναγγείλει μια συνδιάσκεψη, προκειμένου να αποκρούσει τα πυρά που έφταναν κατά ριπάς. Ακόμη, μάλιστα, και η ομάδα των κ. Κωνσταντινόπουλου, Χριστοφιλοπούλου, Δρέττα, Καψή, Χειμωνά και Σπηλιόπουλου, που συστρατεύτηκαν αρχικά ως υπέρμαχοι του κ. Βενιζέλου, έδειξε ότι δεν θα του χαριστεί, επικρίνοντας ορισμένες κινήσεις του. Βέβαια, η γκρίνια των δύο υπουργών λέγεται ότι δεν έχει να κάνει μόνο με την ασκούμενη πολιτική, αλλά κυρίως από το ότι εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τον πρόσφατο ανασχηματισμό. Η υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης επιθυμούσε διακαώς αναβάθμιση, ενώ ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου φαίνεται ότι έχει ρόλο κομπάρσου στο υπουργείο Ανάπτυξης ή τουλάχιστον όχι αυτόν που εξαρχής επιθυμούσε. Οι δυο τους, άλλωστε, ήταν αυτοί που υποκίνησαν και τους υπολοίπους έτσι ώστε να βρεθούν στο σπίτι της υφυπουργού και να εκδώσουν το κοινό κείμενο.
Από την άλλη, αν και όλοι οι παπανδρεϊκοί έχουν μια κοινή γραμμή, αυτή της μη διάλυσης του ΠΑΣΟΚ και την απεμπλοκή του κόμματος από τη Νέα Δημοκρατία, εμφανίζονται ως διαφορετικές φράξιες, καθώς θέλουν να αποκτήσουν ρόλο και να εμφανιστούν ως μπροστάρηδες. Τη μια «ομάδα» εκφράζουν οι Φίλιππος Σαχινίδης, Θάνος Μωραΐτης, Κώστας Τριαντάφυλλος, οι οποίοι κοιτούν και προς τη ΔΗΜ.ΑΡ., και την άλλη τα παλαιοπαπανδρεϊκά στελέχη της κεντρικής επιτροπής, που εσχάτως βγήκαν από τη ναφθαλίνη. Οι Γιάννης Αξαρλής, Ντίνα Λάζαρη, Κώστας Μαμέλης, Θανάσης Παπαγεωργίου, Κώστας Πούλιος και Χάρης Τσιόκας διεκδικούν να έχουν διαφορετική υπόσταση από τους υπολοίπους και να ληφθούν ως ξεχωριστή ομάδα. Επί της ουσίας, πρόκειται για στελέχη που δεν ακολούθησαν την Αριστερή Πρωτοβουλία του Γιώργου Παναγιωτακόπουλου, όταν αποφάσισε να αποχωρήσει.
Την ίδια ώρα, ακόμη και ο στενός φίλος του Ευάγγελου Βενιζέλου Πάρις Κουκουλόπουλος εμφανίζεται αντίθετος στις μεθοδεύεις με την Ελιά. Στο Πολιτικό Συμβούλιο, μάλιστα, είπε ότι «εγώ νιώθω πιο πολύ ΠΑΣΟΚ παρά Ελιά», δίνοντας έτσι το στίγμα του. Σε ό,τι αφορά τον βενιζελικό Νίκο Ανδρουλάκη, έχει τη δική του προσωπική ατζέντα και γι’ αυτό κρατάει προς ώρας και τις δύο θέσεις, αυτή του γραμματέα της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής και του ευρωβουλευτή. Ο ίδιος επιθυμεί να έχει λόγο στους εσωκομματικούς συσχετισμούς, έτσι ώστε να προκρίνει είτε τον εαυτό του είτε κάποιον άλλο που έχει συμμαχήσει ως επικεφαλής για την επόμενη ημέρα.
Η Φώφη Γεννηματά, προς ώρας, αν και δέχεται εισηγήσεις από συνεργάτες της να αμφισβητεί ευθέως τον κ. Βενιζέλο, έχει ακόμη αναστολές. H διφορούμενη στάση (μία με τον πρόεδρο, μία με τους αμφισβητίες) του Κώστα Σκανδαλίδη δυσκολεύει την απόφασή της, την ώρα που ορισμένοι διακρίνουν ότι η κρυφή ατζέντα του πρώην υπουργού δύναται να φτάνει μέχρι τη διεκδίκηση της ηγεσίας. Η εμπόλεμη κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ επιτείνεται και από τις ηγετικές επιδιώξεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που πάντως παραμένει εσωκομματικά αδύναμος.
Σε κάθε περίπτωση, άπαντες βρίσκονται σε αναμμένα κάρβουνα και προγραμματίζουν τις επόμενες κινήσεις τους. Εντούτοις, το γεγονός ότι πολλοί στο ΠΑΣΟΚ παραδέχονται ότι οι εκλογές βρίσκονται προ των πυλών επηρεάζει την κατάσταση και ίσως οι εσωκομματικές εξελίξεις να πάρουν μια μικρή παράταση…
