Στη «μεγάλη ψευδαίσθηση» τόσο του Βλαντιμίρ Πούτιν όσο και σ’ εκείνη των Αμερικανών νεοσυντηρητικών αναφερόταν χθες ο Πολ Κρούγκμαν με άρθρο του στους «New York Times», εμπνεόμενος βέβαια από τις πρόσφατες αναταράξεις τόσο στο γεωπολιτικό όσο και στο οικονομικό παγκόσμιο σκηνικό.
Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο, «φαίνεται ότι ούτε ο Πούτιν ούτε οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί έμαθαν από το φιάσκο του Ιράκ».
Ερωτήματα
Αλλωστε, «ο πόλεμος ή η απειλή του πολέμου, με δεδομένο ότι διακόπτει τις εμπορικές και χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, σε κάνει φτωχότερο και πιο αδύνατο, ακόμη κι όταν τον κερδίζεις».
Είναι χαρακτηριστικό, κατά τον Κρούγκμαν, το γεγονός πως «η Ρωσία μπορεί να κατέλαβε την Κριμαία χωρίς αντίσταση, αλλά το μόνο που αποκόμισε είναι μια προβληματική οικονομία που δεν επιβιώνει χωρίς βοήθεια. Επιπλέον, οι ξένες επενδύσεις και ο δανεισμός προς την ίδια τη Ρωσία είχαν καταρρεύσει πριν ακόμη η μείωση της τιμής του πετρελαίου μετατρέψει την κατάσταση σε μια κανονική οικονομική κρίση».
«Δύο ερωτήματα προκύπτουν. Το πρώτο αφορά το γιατί ο Πούτιν έκανε κάτι τόσο βλακώδες, και το δεύτερο είναι το γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι στις ΗΠΑ έχουν εντυπωσιαστεί από τη βλακεία του. Η απάντηση στο πρώτο», γράφει ο Κρούγκμαν, «είναι προφανής, αν σκεφτεί κανείς ότι ο Πούτιν είναι ένας πρώην κατάσκοπος. Αυτά που ξέρει είναι η βία, η απειλή της βίας, η διαφθορά και η δωροδοκία. (…) Η απάντηση στο δεύτερο ερώτημα είναι λίγο πιο σύνθετη. Δεν πρέπει να ξεχνά όμως κανείς ότι ο πόλεμος στο Ιράκ δεν έγινε ως απάντηση στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά ήταν ένας πόλεμος από επιλογή, με σκοπό να αποδείξει την αμερικανική ισχύ.
Στην Αμερική εξακολουθεί να υπάρχει μια ισχυρή πολιτική τάση που πιστεύει ότι πρέπει να είσαι σκληρός και να κάνεις τους άλλους να φοβούνται. Κάπως έτσι πρέπει να εξηγηθούν και τα βασανιστήρια: Ο στόχος δεν ήταν τόσο να αποσπαστούν ομολογίες, όσο να αποδειχθεί ότι οι αρχιτέκτονες του πολέμου κάνουν ό,τι θέλουν. (…) Οι νεοσυντηρητικοί βλέπουν σήμερα τον ρωσικό τυχοδιωκτισμό με θαυμασμό και φθόνο. Μπορεί να εκφράζουν την ανησυχία τους για τις ρωσικές ενέργειες, στην πραγματικότητα όμως ο Πούτιν κάνει τη ζωή που θα ήθελαν να κάνουν εκείνοι».
Γιώργος Τραπεζιώτης
