Αν ο Μανώλης (Μίνως Θεοχάρης) είναι ιδιαίτερος, ο πατέρας του ο Προκόπης είναι απλά η επιτομή του διαφορετικού! Ενας ταλαντούχος ηθοποιός θα εισβάλει ως γκεστ στο «Κάτω Παρτάλι», ως ο χαμένος μπαμπάς του Μανώλη που τόσα χρόνια αναζητούσε και τελικά τον εντόπισε.
Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης θα υποδυθεί τον Προκόπη, τον οποίο θα καθίσουν στον καφενέ οι άνδρες του χωριού, ζητώντας του εξηγήσεις, με αποτέλεσμα, φυσικά, να γίνει το «έλα να δεις». Τα γυρίσματα έγιναν στο Ιλιον, στο πάρκο Τρίτση, όπου βρίσκεται το υποτιθέμενο καφενείο στο «Κάτω Παρτάλι» και ένα συνεργείο έγινε άνω-κάτω από τα γέλια.
«Η τηλεθέαση της σειράς δεν είναι τυχαία. Εχει βρει μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό. Μακάρι στην Ελλάδα να είχαμε άλλους δυο-τρεις σεναριογράφους όπως τον Λευτέρη Παπαπέτρου, με αυτήν τη γραφή και ποιότητα. Ο Λευτέρης δουλεύει πολύ σκληρά και σε αυτό μοιάζουμε, γιατί θεωρώ ότι μέσω της δημιουργίας αυτοπροσδιοριζόμαστε στη ζωή. Γνωρίζει καλά τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Και τους τύπους στα χωριά και τις πόλεις. Εγώ κατάγομαι από το Πλωμάρι της Μυτιλήνης και ξέρω πολύ καλά τους ανθρώπους που ζουν στις κλειστές κοινωνίες. Και κορίτσια σαν την Βίβιαν, ξιπασμένα, υπάρχουν και στα χωριά και στις πόλεις» λέει στη «δημοκρατία» o Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
Αυτή την περίοδο ο ηθοποιός τρέχει και δεν φτάνει, αφού παράλληλα με το «Κάτω Παρτάλι» παίρνει μέρος στα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας του Χρήστου Δήμα «Αδάμ και Εύα», που αφορά στη σχέση ή καλύτερα στην πάλη αρσενικού και θηλυκού, ενώ εμφανίζεται και στην παράσταση «Ντόλλυ, η προξενήτρα» στο θέατρο «Αλίκη».
«Η κινηματογραφική ταινία “Αδάμ και Εύα” είναι πολύ επίκαιρη, γιατί μιλά για την εμπιστοσύνη που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στα ζευγάρια, η οποία χτίζει και την αλήθεια. Σήμερα οι άνθρωποι παλεύουν από την πολιτική μέχρι τον έρωτα για κάποια ψήγματα αλήθειας. Γιατί κάποιοι συνάνθρωποί τους, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, τους έχουν τρελάνει στο ψέμα, αφού έχουν χαθεί πρώτα οι ίδιοι μέσα σε αυτό. Σε εποχές μεγάλης κρίσης οι άνθρωποι πιάνουν τα άκρα, ξεχνώντας ότι μέσα από τη σύνθεση και τον σεβασμό υπάρχει πρόοδος» υποστηρίζει ο καλλιτέχνης.
Παρ’ όλα αυτά, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης δεν απελπίζεται…
«Αν μου αρέσει κάτι στην παράσταση “Ντόλλυ, η προξενήτρα” είναι γιατί ο συγγραφέας της, ο Ουάιλντερ, έγραψε το έργο το 1939. Ανάμεσα στο μεγάλο οικονομικό κραχ στην Αμερική το 1929 και στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι ένα θεατρικό έργο που μέσα σε χρόνια οικονομικής κρίσης επιλέγει τον δρόμο της αισιοδοξίας και εκτιμά τη ζωή. Μιλά για τις γυναίκες που μάχονται απέναντι στη μιζέρια, θέλουν να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση και θεωρούν, παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας, τη ζωή μεγάλο δώρο» τονίζει ο ηθοποιός.
«Ιερό το δικαίωμα στην εργασία»
Με αφορμή τη χθεσινή εκλογική αναμέτρηση, ο ηθοποιός θέλησε να στείλει και το δικό του μήνυμα. «Το σκηνικό σήμερα είναι εφιαλτικό παγκοσμίως. Τα κέντρα πλούτου επιβάλλονται στους λαούς. Και εμείς γίναμε πιόνια και σκλάβοι τους μέσω των δανείων. Ευτυχώς που ποτέ δεν πήρα δάνειο, ούτε για την αγορά σπιτιού, αν και θα μπορούσα έπειτα από τόσα χρόνια δουλειάς. Γιατί τώρα θα ερχόταν και για μένα η ώρα του ταμείου, της αυτοκριτικής, της ευθύνης. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εφιάλτης από το να είσαι άνεργος και να χρωστάς. Το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό. Το να δίνεις υποσχέσεις για εργασία μόνο και μόνο για να κατακτήσεις την εξουσία είναι τραγικό. Ρίχνοντας μια ματιά στην παγκόσμια Ιστορία, ο καπιταλισμός αλλά και ο κομμουνισμός έχουν δημιουργήσει εκατομμύρια εξαθλιωμένους και κατεστραμμένους ανθρώπους. Η μνήμη πάντα βοηθάει. Σήμερα τουλάχιστον δεν υπάρχουν ταμπέλες» λέει με νόημα ο χαρισματικός ηθοποιός.
Μαρία Ανδρέου
