Ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης αποκαλύπτει για πρώτη φορά το ταλέντο του στις εικαστικές τέχνες σε μια έκθεση έργων (στην Γκαλερί «ΕΡΣΗ» στο Κολωνάκι) που είναι εμπνευσμένα από την Πεντέλη, την περιοχή όπου ζει
{Από το περιοδικό «δ» που κυκλοφορεί με την «κυριακάτικη δημοκρατία»}
Τα τελευταία εξήντα χρόνια έχει επιλέξει να μας «μιλά» μέσα από το μουσικό πεντάγραμμό του, τις νότες και τις αισθαντικές μελωδίες του. Φέτος, για πρώτη φορά, μας αποκαλύπτει το κρυφό ταλέντο του και στις εικαστικές τέχνες, εκθέτοντας μοναδικά έργα ζωγραφικής που φέρουν επάνω τους το δικό του καλλιτεχνικό σημάδι. Ο σπουδαίος Ελληνας μουσικοσυνθέτης Μίμης Πλέσσας και δημιουργός χρυσών επιτυχιών, όπως «Η πρώτη μας νύχτα», «Τι σου ‘κανα και πίνεις», αλλά και «Το φεγγάρι πάνωθέ μου», ξεδιπλώνει το ζωγραφικό ταλέντο του σε μια έκθεση έργων που είναι εμπνευσμένα από την Πεντέλη, την περιοχή όπου ζει τα τελευταία χρόνια και καθημερινά διαπιστώνει ότι χάνει σιγά σιγά την ταυτότητά της, εξαιτίας των αλλεπάλληλων καταστροφών των εμπρηστών.
Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσής του με τίτλο «Απεικόνιση» στην γκαλερί «Ερση» στο Κολωνάκι, ο αειθαλής συνθέτης μιλά στη «δημοκρατία» και αποκαλύπτει πότε έπιασε για πρώτη φορά το πινέλο αλλά και πώς οι υπάλληλοι του Μουσείου Prado, πριν από χρόνια, του… θύμισαν ότι πρέπει να βγει έξω από το κορυφαίο πολιτιστικό ίδρυμα ύστερα από ώρες περιπλάνησης στις αίθουσές του. «Η πρώτη φορά που ασχολήθηκα με τη ζωγραφική αποτυπώνοντας τις σκέψεις μου επάνω στον καμβά ήταν στα χρόνια της Κατοχής» αναφέρει ο Mίμης Πλέσσας. «Μια εποχή, δηλαδή, όπου δεν μπορούσα ούτε να παίξω πιάνο αλλά ούτε και να ακούσω ραδιόφωνο».
Μια γλυκιά έξη
Και μπορεί η περιπλάνησή του στον χώρο των χρωμάτων να ξεκίνησε ως ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης, σύντομα για εκείνον όμως έγινε μια γλυκιά έξη, μια συνήθεια από εκείνες που δεν μπορείς να ζήσεις μακριά τους. Γιατί, όμως, άργησε τόσο πολύ να μας δείξει τον ζωγραφικό του πλούτο; «Γιατί πίστευα ότι τα εν οίκω μη εν δήμω. Λάθος μου. Χρειάστηκε να με πείσουν οι φίλοι μου για να το αποφασίσω τώρα». Στην παρθενική εικαστική παρουσίασή του, που ξεκίνησε στις 12 Μαρτίου, στο καλλιτεχνικό στέκι της οδού Κλεομένους, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει από κοντά δημιουργίες που φιλοτεχνήθηκαν την τελευταία εικοσαετία. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι πρόκειται για έργα αφιερωμένα στην περιοχή που ζει επί μακρόν ο συνθέτης: Την Καλλιτεχνούπολη, έναν οικισμό που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από την ανθρώπινη υστεροβουλία.
«Μιλάμε για τη γη του Πικερμίου. Το πιο βιωμένο τοπίο της Ευρώπης. Στις πλαγιές των λόφων της βρέθηκαν απολιθώματα 40.000.000 και 400.000.000 ετών! Κάθε φορά που μας έκαιγαν, εγώ την περπατούσα και σαν πολύτιμα ενθύμια μάζευα τα αποκαΐδια» λέει ο ίδιος συνεχίζοντας: «Κάθε δύο χρόνια, ανάλογα με την ένταση των ανέμων, οι ίδιοι ιταμοί συμφεροντολόγοι ξεκινούσαν μια φωτιά. Το αληθινό μου βάσανο ήταν ότι έπρεπε να συνηθίζω τον ηχητικό περίγυρο που ήταν διαφορετικός, μια και καταστρεφόταν το πυκνό δάσος που μας προστάτευε».
Οπως εξηγεί ο πολυβραβευμένος συνθέτης, η προέλευση της ζωγραφικής έμπνευσής του δεν μπορεί να οριστεί. «Οποιος καλλιτέχνης σας πει από πού αντλεί την έμπνευσή του, να είστε επιφυλακτικοί με το αποτέλεσμα» λέει λακωνικά. Η φύση, η καθημερινότητα, τα αγαπημένα πρόσωπα, ο έρωτας, ο θάνατος, η προδοσία συνεχίζουν μέχρι και τις ημέρες μας να τροφοδοτούν με θέματα τους καμβάδες πολλών καλλιτεχνών ανά τον κόσμο. Εσχάτως δε, η οικονομική κρίση φαίνεται ότι γεννά πολλούς προβληματισμούς στους κοινωνικά αφυπνισμένους εικαστικούς. «Πιστεύω ότι η κρίση αλλά και οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες μπορούν να εμπνεύσουν τόσο τους καλλιτέχνες όσο και κάθε ευαίσθητο και βαθιά συνειδητοποιημένο άνθρωπο» σχολιάζει ο κ. Πλέσσας.
Εχοντας επισκεφθεί πολλά μουσεία και πολιτιστικά ιδρύματα ανά τον πλανήτη, ο συνθέτης παραδέχεται ότι υπάρχει ένα ζωγραφικό έργο που θα του μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη. «Οταν πρωτοαντίκρισα την Guernica του Πικάσο, λιποθύμησα» θυμάται χαρακτηριστικά. «Και όταν βρέθηκα στο Μουσείο Prado, ευτυχώς μου θύμισαν οι υπάλληλοι ότι πρέπει να βγω έξω. Τόσο είχα απορροφηθεί από τον πίνακα που θα έμενα κλεισμένος για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο». Οσο για το αν υπάρχει σκέψη να παρουσιάσει σύντομα και σε άλλους χώρους τα δημιουργήματά του, ο συνθέτης απαντά με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που ταιριάζει σε έναν φιλόδοξο αλλά ταυτόχρονα συνειδητοποιημένο δημιουργό. «Γιατί βιαζόμαστε; Σίγουρα θα είμαι πιο ώριμος για να ζυγίσω την οποιαδήποτε πρόταση, έχοντας αξιολογήσει τα αποτελέσματα της πρώτης δοκιμασίας».
Πατέρας και κόρη
Σχεδόν 40 έργα παρουσιάζονται στο κοινό. Ολοι τους είναι πίνακες που αποτυπώνουν την αγωνία του καλλιτέχνη να διασώσει οπτικά ό,τι τουλάχιστον μπορούσε να σωθεί από την καταστροφική μανία του ανθρώπου. Πλάι σε αυτές θα βρίσκονται και δημιουργίες της 16χρονης κόρης του Ελεάνας. Το μικρόβιο της ζωγραφικής, άλλωστε, φαίνεται ότι το έχει τσιμπήσει και εκείνη… Αραγε στο σπίτι τους οι καμβάδες είναι τοποθετημένοι πλάι πλάι όταν ζωγραφίζουν; «Πού τέτοια τύχη» μας λέει ο κ. Πλέσσας. «Η Ελεάνα, κάτι άλλωστε που χαρακτηρίζει την ηλικία της, είναι ότι δεν έχει υπομονή. Είναι αυστηρή και απόλυτη. Σε αυτά που κάνει έχει έντονο προσωπικό χαρακτήρα».
Infο: Η έκθεση με τίτλο «Απεικόνιση» του Μίμη Πλέσσα εγκαινιάστηκε στην γκαλερί «Ερση» (Κλεομένους 4, Κολωνάκι) στις 12 Μαρτίου. Θα διαρκέσει έως και την Κυριακή 12 Απριλίου.
Συνέντευξη στη Γιώτα Βαζούρα
