ο βίος της νεοφιλελεύθερης Ελενας Παναρίτη, που βρέθηκε ξαφνικά (το 2009) στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, προσέγγισε τον Σαμαρά γι ανα πάει στη Ν.Δ. (το 2012) και κατέληξε στη διαπραγματευτική ομάδα του Βαρουφάκη
Ηταν «κακή η συγκυρία», όπως λένε συνεργάτες του Γιάνη Βαρουφάκη; Ηταν απλώς μια «ατυχής επιλογή», που δεν θα γινόταν δεκτή από την κυβέρνηση, ανεξαρτήτως χρονικής στιγμής; Το σίγουρο είναι ότι η Ελενα Παναρίτη δεν θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο ΔΝΤ. Κι ας προσγειώθηκε στη χώρα έτσι ξαφνικά, πριν από έξι χρόνια, ως εκκολαπτόμενη πολιτικός, βάζοντας σε μια παρένθεση την πλούσια καριέρα της ως τεχνοκράτισσας της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ακόμη και ο Γιώργος Παπανδρέου, που άνοιξε το… αλεξίπτωτο χαρίζοντάς της μια (εκλόγιμη) θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, το 2009, δεν τόλμησε να τη μετακινήσει από τα βουλευτικά έδρανα. Εξού και το ξέσπασμα της κυρίας Παναρίτη παραμονές δεύτερου Μνημονίου, το 2011: «Κάνω 18 χρόνια αυτή τη δουλειά, με φωνάξατε να βοηθήσω, είμαι δυόμισι χρόνια στην Ελλάδα και κανείς δεν ζητάει τη γνώμη μου». Κατά το ρεπορτάζ εκείνων των ημερών, το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» είχε αντιδράσει σφόδρα με την έλευσή της (στο κόμμα) και είχε επιβάλει την ουσιαστική περιθωριοποίησή της.
Κι όταν -κατά τις ίδιες, τότε, πληροφορίες- η ίδια είδε ότι το κόμμα (της) είχε πάρει ρότα για τα εκλογικά βράχια του 2012, προσέγγισε τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ήδη έραβε πρωθυπουργικό κοστούμι. «Ο κ. Σαμαράς μού κάνει και εμένα πολύ θετική εντύπωση» δήλωνε λίγο πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012. Οι κακές γλώσσες την ήθελαν να πολιορκεί τη Συγγρού για μια νέα εκλόγιμη θέση, αυτή τη φορά στο «γαλάζιο» ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Ανεπιτυχώς.
Οι δηλώσεις, πάντως, δεν είναι το δυνατό σημείο της. Οταν το 2011 τη ρώτησε δημοσιογράφος ξένης εφημερίδας γιατί διέθετε πολλούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές συγκεκριμένης μάρκας πάνω στο γραφείο της, η απάντηση ήταν: «Αυτό συμβαίνει γιατί δεν είμαι Ελληνίδα, είμαι Αμερικανίδα».
Τον ίδιο χρόνο, μιλώντας σε επιτροπή της Βουλής για το επικείμενο (τότε) δεύτερο Μνημόνιο, εξανέστη όχι για το περιεχόμενό του, αλλά επειδή θα ήταν βασισμένο στο αγγλικό δίκαιο: «Μας ρίχνετε στάχτη στα μάτια με τις μειώσεις μισθών – συντάξεων και με τους πλειστηριασμούς κατοικιών, ενώ στα χαρτιά που έχουμε προτείνεται η μείωση της κυριαρχίας της χώρας» είπε οργισμένη, απαξιώνοντας… τα γήινα έναντι του νομικού πλαισίου της νέας δανειακής σύμβασης. Η ίδια εμφάνισε την παρέμβασή της ως αντίσταση.
Εκτός Βουλής τα τελευταία τρία χρόνια, θα περίμενε κανείς να συνεχίσει την τεχνοκρατική καριέρα της σε κάποιον από τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς. Εχασε την εκπροσώπηση της χώρας στην Παγκόσμια Τράπεζα από τον Χρήστο Παπουτσή, τον οποίο προτίμησαν οι Σαμαράς – Βενιζέλος πριν από δύο χρόνια. Η ίδια όμως, όπως αποδείχτηκε, «χτυπούσε» πιο ψηλά, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Οταν λίγο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου ο νέος, ιδιόρρυθμος, υπουργός Οικονομικών την επέλεξε για σύμβουλό του στη διαπραγμάτευση, άπαντες, εντός κι εκτός κυβέρνησης, έμειναν άναυδοι. Ουδείς όμως δημιούργησε θέμα: η νέα κυβέρνηση διήνυε τα πρώτα μέτρα σε έναν δύσκολο διαπραγματευτικό μαραθώνιο, ο «Γιάνης με ένα νι» ήδη είχε αποκτήσει τη λάμψη του σταρ και η προσοχή ήταν στραμμένη στα «αγκάθια» της σχέσης μας με τους δανειστές. Το κεντρικό κυβερνητικό επιτελείο, άλλωστε, διόρθωσε τον Απρίλιο το φάλτσο της αξιοποίησής της με τον ανασχηματισμό της διαπραγματευτικής ομάδας, αφήνοντας, εκτός και τον κ.Βαρουφάκη, (ουσιαστικά) και την κυρία Παναρίτη.
Θα είχε και πάλι ξεχαστεί το όνομά της αν ο υπουργός Οικονομικών δεν είχε προσπαθήσει να την επιβάλει ως εκπρόσωπο της χώρας στο ΔΝΤ, με τον γνωστό τρόπο. Στο όνομα της παλιάς καλής συνεργασίας τους, όταν και οι δύο ήταν σύμβουλοι του κ. Παπανδρέου, αλλά και της πρωθύστερης γνωριμίας τους στους διαδρόμους των διεθνών οικονομικών φόρουμ.
Στο Περού, με τον (αιμοσταγή) Φουτζιμόρι
Το βιογραφικό της κυρίας Παναρίτη εξηγεί επαρκώς τις σφοδρές αντιδράσεις που προκάλεσε η υποψηφιότητά της. Κατά τη θητεία της στη Διεθνή Τράπεζα ως οικονομολόγος, πρωτοστάτησε σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις, όπως στον δημόσιο τομέα και στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Βρέθηκε το 1991 στο Περού, προκειμένου να μεταρρυθμίσει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της χώρας. Για να ολοκληρωθούν τα παραπάνω, ο πρόεδρος της χώρας Αλμπέρτο Φουτζιμόρι έκανε πραξικόπημα, ώστε να παραμείνει στην εξουσία. Ο ίδιος εγκατέλειψε το Περού το 2000 και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση χρήματος και διαφθορά. Αυτό δεν εμπόδισε την κυρία Παναρίτη να συγγράψει βιβλία με τίτλους «Το φαινόμενο Φουτζιμόρι» (1995) και «Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύμα του Περού» (1999).
Το τελευταίο διάστημα ήταν σύμβουλος στον όμιλο Panel Group, ο οποίος επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές για μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.
Εχει πτυχία από τα πανεπιστήμια John Hopkins School of Advanced International Studies (SAIS), Insead, Harvard, ενώ έχει διδάξει στο Johns Hopkins, στο τμήμα Ανώτερων Διεθνών Σπουδών, και στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια
Μαρίνα Μάνη
