Το μείγμα πολιτικού τυχοδιωκτισμού και θράσους που διακρίνει τον Αδωνι Γεωργιάδη θα μπορούσε να του χαρίσει μια θέση στο Βιβλίο Γκίνες, αν και κατά πάσα πιθανότητα αυτή θα αφορούσε, στο τέλος, τη γραφικότητά του και την ιλαρότητά του…
Από τη Μύκονο, μεταξύ ξαπλώστρας και βόλτας στα Ματογιάλια, ο κ. Γεωργιάδης κατέφυγε στους γνωστούς εξυπνακισμούς για να στραφεί κατά της «δημοκρατίας», πως δήθεν υπερασπίζεται τα Μνημόνια.
Ο άνθρωπος που έγινε συνώνυμο της υποτέλειας στους τροϊκανούς και ο πιο πειθήνιος εκφραστής τους προκαλεί γέλωτες όταν, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση -για την κριτική που δέχεται εξαιτίας της υπονομευτικής τακτικής του εντός της Ν.Δ., στην οποία μεταπήδησε με τον γνωστό τρόπο τα τελευταία χρόνια-, προσπαθεί να κάνει το άσπρο μαύρο για την εφημερίδα μας, η οποία έδινε και δίνει μάχη κατά των Μνημονίων. Μπορεί να αυτοδιαφημίζεται ως καλός πωλητής βιβλίων, αλλά στο διάβασμα μάλλον δεν τα καταφέρνει καλά…
Ας αφήσει, λοιπόν, να κάνουν πολιτική αυτοί που ξέρουν και ας απολαύσει τις διακοπές του και την ηλιοθεραπεία του. Η σιωπή πολλές φορές είναι χρυσός και ας μην επιχειρεί ατυχείς αντιπερισπασμούς για να κρύψει τη δική του τυχοδιωκτική στροφή. Αυτός δεν είναι που πρότεινε πρώτος την αποχή των βουλευτών της Ν.Δ., δίδοντας μάλιστα από το νησί των ανέμων γραμμή Σαμαρά (;) να μην ψηφιστεί το νέο Μνημόνιο στη Βουλή; Στο σπίτι του κρεμασμένου, λέει ο θυμόσοφος λαός, δεν μιλάνε για σχοινί…
«Εγώ είμαι 100% μνημονιακός…», «η τρόικα είναι αναγκαίο κακό» είναι, άλλωστε, δύο μόνο από τις πολλές ατάκες του, όταν ίδρωνε από κανάλι σε κανάλι, στη Βουλή, παντού, να περάσει το Μνημόνιο, ιδίως από την ημέρα που ο Αντώνης Σαμαράς τον τοποθέτησε υπουργό. Εξετράπη σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που αναγκάστηκε ακόμη και εκείνος να τον ξηλώσει από την κυβέρνηση. Μήπως, όμως, το ότι ο κ. Σαμαράς δεν είναι σήμερα πρόεδρος της Ν.Δ. εξηγεί και τη στάση του κ. Γεωργιάδη;
