Ο Σπύρος Ράνης της Ranger Marine και του ομώνυμου ομίλου σπουδών στα ναυτιλιακά επενδύει τα κέρδη του στην πατρίδα και πιστεύει ότι τα βαπόρια πρέπει να στελεχωθούν και πάλι από Ελληνες αξιωματικούς
Από τον
Δημήτρη Καπράνο
Δεν είναι πολλοί οι Ελληνες εφοπλιστές που γυρίζουν πίσω στην πατρίδα τα λεφτά που βγάζουν από τη θάλασσα. Ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, ιδιαίτερα σήμερα, που οι ξένες τράπεζες έχουν μπει για τα καλά στα χαρτοφυλάκια των μεγάλων ναυτιλιακών εταιριών. Ο Σπύρος Ράνης, ένας αντικομφορμιστής εφοπλιστής, βαθιά μορφωμένος και φιλοσοφών, ανήκει στους ολίγους. Εχει πατήσει τις κορυφές όλων των ελληνικών βουνών, ως δεινός και αμετανόητος ορειβάτης, έχει φουντάρει σε όλους τους κόλπους του Αιγαίου και του Ιονίου με το ξύλινο τρεχαντήρι του, πιστεύει στον Ελληνα ναυτικό, ο οποίος «θα το πάει το καράβι ό,τι κι αν γίνει», πηγαίνει καθημερινά στο γραφείο με τα πόδια, ζει στον Πειραιά και εργάζεται από το πρωί ως το βράδυ διότι «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς».
«Οσα μας δίνει η θάλασσα ανήκουν στην Ελλάδα» λέει και πιστεύει ότι η χώρα είναι άτυχη, κακοπέφτει συνεχώς, αλλά η γη της εκπέμπει ενέργεια, η οποία -και μόνον αυτή- τη διατηρεί εν ζωή.
Tαξίδι στην κορυφή
Με το που αποφοίτησε από τη Σχολή Πλοιάρχων της Υδρας, μπαρκάρισε στα βαπόρια, την εποχή που η ελληνική ναυτιλία άρχιζε το ταξίδι προς την κορυφή, ένα ταξίδι που κράτησε πολλά και δύσκολα χρόνια. Αφησε τη θάλασσα για το Λιμενικό Σώμα, αλλά σε λίγο καιρό τον άρπαξε η θάλασσα απ’ τα μαλλιά. Αυτήν τη φορά ως επιχειρηματία, με το πάντα ανήσυχο πνεύμα του Οδυσσέα.
Επί δεκαετίες διατηρεί τη ναυτιλιακή επιχείρηση Ranger Marine, που διατηρεί στόλο φορτηγών πλοίων. Επένδυσε μεγάλα κεφάλαια στην Κω, όπου είναι ιδιοκτήτης του πεντάστερου, πρότυπου, ξενοδοχείου «Astir Odysseus», που λειτουργεί εδώ και πέντε χρόνια με πληρότητα 100%, με 267 δωμάτια και σουίτες και με συνεδριακές αίθουσες για 350 άτομα.
Είναι επίσης ιδιοκτήτης του Ομίλου Ναυτιλιακών Σπουδών Ράνη και πιστεύει ότι η ελληνική ναυτιλία πρέπει να στελεχώνεται με Ελληνες αξιωματικούς. Επιμένει και αγωνίζεται για να ανοίξει και πάλι πανιά η ιδιωτική εκπαίδευση. Σήμερα επιμορφώνονται εκεί ναυτικοί για λογαριασμό ξένων νηολογίων, ενώ το ελληνικό δημόσιο κέντρο επιμόρφωσης υπολειτουργεί και οι δημόσιες «Ακαδημίες» αποκλείουν κάθε χρόνο 3.000 νέους που θέλουν να γίνουν ναυτικοί. Προτού το ΠΑΣΟΚ καταργήσει την ιδιωτική ναυτική εκπαίδευση, το 1982, στις Σχολές Ράνη φοιτούσαν σπουδαστές από όλη την Ελλάδα, αλλά και από τη Λιβύη και την Αίγυπτο! Η προσπάθεια αυτή μοιάζει… βουνό. Αλλά από βουνά κάτι ξέρει, αφού το χόμπι της ορειβασίας παρά λίγο να του στοιχίσει τη ζωή!
Παραθέτω πτυχές από το ρεπορτάζ της Μαρίας Μεϊμάρη στην «Espresso» της 23ης Ιανουαρίου του 2008:
Τρία σκυλιά κράτησαν ζωντανό τον εφοπλιστή.
«Τετράποδοι ήρωες», που θα ήταν άξιοι υποψήφιοι για έπαινο από την… Ακαδημία Αθηνών (!), έμειναν πιστοί στο αφεντικό τους στα δύσκολα και απέδειξαν εμπράκτως ότι είναι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου! Επί τρία ολόκληρα μερόνυχτα δεν έφυγαν στιγμή από το πλευρό του Σπύρου Ράνη, ο οποίος γλίστρησε και έπεσε σε χαράδρα μεγάλου βάθους στην Πάρνηθα, κοντά στη Μονή του Αγίου Κυπριανού. Τα τρία σκυλιά του τον κράτησαν ζεστό από το κρύο και «οδήγησαν» έναν καλόγερο, που άκουσε τις εκκλήσεις του εφοπλιστή και τα γαβγίσματα των σκυλιών, και εν συνεχεία την ομάδα διάσωσης στο σημείο όπου βρισκόταν καθηλωμένος από πολλαπλά κατάγματα. Ο μοναχός από τη Μονή Αγίου Κυπριανού τον εντόπισε από τα επίμονα «κλάματά» τους και τις δικές του, απεγνωσμένες εκκλήσεις για βοήθεια. Ολοι συμφωνούν ότι αν δεν ήταν τα τρία σκυλιά, ο Ράνης θα ήταν νεκρός από τις πρώτες ώρες, καθώς τη νύχτα η θερμοκρασία στη χαράδρα έπεφτε στους μείον 8 βαθμούς Κελσίου. Για να τον προστατεύσουν, τα σκυλιά «κούρνιαζαν» δίπλα του και τον κρατούσαν ζεστό, διατηρώντας τη θερμοκρασία του σε φυσιολογικά επίπεδα.
Ο επιχειρηματίας τελικά εντοπίστηκε ξημερώματα Τετάρτης από την ομάδα διάσωσης, που τον μετέφερε στη Μονή του Αγίου Κυπριανού για τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στον Ερυθρό Σταυρό, όπου νοσηλεύεται με κατάγματα στα πλευρά και στον αστράγαλο. Μέσα από το νοσοκομείο ο επιχειρηματίας, που δεν πίστευε στην καλή του τύχη, ευχαρίστησε τους μοναχούς και δεσμεύτηκε ότι «θα πράξει τα δέοντα».
Οι «γορίλες» του Πειραιά
Σήμερα διευθύνει, όπως πάντα, τη Ranger, με τους παλιούς του συνεργάτες-φίλους, ασχολείται με το ξενοδοχείο και πιστεύει ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα επιστρέψει στους Ελληνες ναυτικούς. Πηγαίνει με τα πόδια από το σπίτι στο γραφείο, χαιρετάει από τον θυρωρό και τον περιπτερά έως τον κουλουροπώλη, περνώντας από γραφεία «συναδέλφων» του, που τα φυλάνε «γορίλες» σε βάρδιες, και περνάει όσες ώρες μπορεί με τον γιο του Οδυσσέα, με τον οποίο είναι οι καλύτεροι φίλοι και θα τους δείτε συχνά στη Λυρική, στο θέατρο ή στο Μέγαρο Μουσικής.
