Για τη φιλία και την κοινή πορεία του με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και όσα διαδραματίστηκαν το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου στα Εξάρχεια μιλάει για πρώτη φορά ο έγκλειστος στις Φυλακές Κορυδαλλού Νίκος Ρωμανός. Στο νέο του κείμενο, μάλιστα, καλεί ακόμα μια φορά σε «Μαύρο Δεκέμβρη» με αφορμή τη συμπλήρωση επτά ετών από τη δολοφονία του φίλου του.
Αναφερόμενος στην «καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου» γράφει: «…καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου. Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στη Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει… Χωρίς να το ξέρω, το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα.
Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε τη στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό (σ.σ.: του Επαμεινώνδα Κορκονέα)… Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε, καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ… Ο Αλέξανδρος είχε πάει πιο μπροστά, τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπίρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του… Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής».
