Βερολίνο και Βρυξέλλες ενεργοποιούν το σχέδιο που υπήρχε στα συρτάρια από την εποχή Σαμαρά – Βενιζέλου. Τα τέσσερα επιθυμητά σενάρια, μεταξύ των οποίων και το πείραμα τύπου Γερμανίας, που ονειρεύεται η τρόικα
Από τον
Νίκο Ελευθερόγλου
Την ώρα που η κυβέρνηση νιώθει πλέον τη θηλιά να σφίγγεται γύρω από τον λαιμό της, καθώς χορεύει με τα Grexit (οικονομικό – Σένγκεν), Βερολίνο και Βρυξέλλες ενεργοποιούν πάλι τα σενάρια οικουμενικής κυβέρνησης. Το σχέδιο υπήρχε στα συρτάρια των δανειστών από την εποχή Σαμαρά – Βενιζέλου, αλλά επέλεξαν να αφήσουν να γίνουν πρώτα οι εκλογές για να μην «εκραγεί» το καζάνι. Η εκλογή Τσίπρα αποσυμπίεσε την κατάσταση και δημιούργησε τις συνθήκες ώστε να περάσει το Μνημόνιο 3 χωρίς κοινωνικές εντάσεις. Ενα χρόνο μετά, οι πιστωτές βλέπουν, από τη μια, την κοινωνία να βγαίνει έπειτα από χρόνια για πρώτη φορά μαζικά στους δρόμους και, από την άλλη, την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. να κλυδωνίζεται, με βουλευτές να εκφράζουν για πρώτη φορά δημόσια τις διαφωνίες τους. Μπορεί να μην έχει ενεργοποιηθεί ακόμη ο κωδικός «ανατρέψατε τον Τσίπρα», αλλά ήδη έχει ανάψει… πορτοκαλί αναμονής για τις επόμενες κινήσεις. Τα σενάρια που υπάρχουν αυτή τη στιγμή είναι:
1. Κάποιο από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να δώσει στήριξη στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε… ξέρα το Ποτάμι, αφού ένα κομμάτι του θέλει να πάει προς τον ΣΥΡΙΖΑ και ένα άλλο τραβάει προς τη Ν.Δ. Ερώτημα παραμένει τι θα πράξει το κόμμα Λεβέντη, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, που ήδη δοκιμάζεται και αναζητεί οδό διαφυγής σε έναν μεγαλύτερο συνασπισμό της Κεντροαριστεράς (αν και ο Βενιζέλος καλοβλέπει τη συνεργασία με τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη).
2. Μεγάλος συνασπισμός. Αυτό θα ήταν το επιθυμητό για τους δανειστές. Ονειρεύονται ένα πείραμα τύπου Γερμανίας, με τα δύο μεγάλα κόμματα να σχηματίζουν κυβέρνηση. Η εσωκομματική διαδικασία στη Ν.Δ. ανέτρεψε κατά πολύ αυτόν τον σχεδιασμό, μια και φαντάζει αδύνατη (αυτήν τη στιγμή) μια συνεργασία Τσίπρα – Μητσοτάκη. Ακόμη και αυτοί που ισχυρίζονταν ότι ένα κομμάτι της Ν.Δ. θα στήριζε τον Τσίπρα, πλέον είναι επιφυλακτικοί.
3. Μια κυβέρνηση στην οποία δεν θα είναι επικεφαλής ούτε ο Αλέξης Τσίπρας ούτε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα μπορεί να έχει τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ., αλλά θα έχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και αποστολή, με απώτερο σκοπό να οδηγήσει τη χώρα σε έξι μήνες το αργότερο σε εκλογές. Η κυβέρνηση σε αυτήν την περίπτωση θα είναι ειδικού σκοπού, με τεχνοκράτη πρωθυπουργό και πρόσωπα κοινής αποδοχής στα υπουργεία. Σε αυτήν την περίπτωση ερώτημα αποτελεί η στάση του Αλέξη Τσίπρα. Το πιθανότερο είναι να μην το δεχτεί, ώστε να κρατήσει το κόμμα του σε υψηλά ποσοστά, ακόμη και εάν είναι δεύτερο.
4. Ολα τα παραπάνω δεν ισχύουν -ή μάλλον μετατίθενται- σε περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας αποφασίζει να το κάνει… Κούγκι και να οδηγήσει τον τόπο σε νέες εκλογές, και μάλιστα με λίστα. Αν «πέσει» στη Βουλή κατά την ψηφοφορία για το Ασφαλιστικό, γνωρίζει ότι θα θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την παραμονή του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Οταν, πάντως, έρθει ο νέος εκλογικός νόμος στη Βουλή, τα καμπανάκια θα αρχίσουν να χτυπούν…
Σε αυτήν την περίπτωση (της προκήρυξης εκλογών) δεν αποκλείεται να δούμε να επιστρέφει το σενάριο διερευνητικών εντολών και, εάν αποδειχτούν άκαρπες, τότε θα συσταθεί υπηρεσιακή κυβέρνηση, πράγμα που σημαίνει ότι το μπαλάκι θα περάσει για άλλη μία φορά στον ελληνικό λαό, ο οποίος θα καθορίσει με την ψήφο του την επόμενη μέρα.
