Συνέντευξη στον
Γιώργο Αδαμόπουλο
Ο επίλογος στη σπουδαία καριέρα του Βασίλη Τσολακίδη γράφτηκε το Σαββατοκύριακο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής που διεξήχθη στη Μίκρα. Ο σπεσιαλίστας του δίζυγου μας μιλά για το «αντίο» του.
Ποια είναι τα συναισθήματά σας αλλά και τα σχέδια για την επόμενη μέρα;
«Τα συναισθήματα είναι λίγο περίεργα. Ομολογώ ότι είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσω πως δεν θα αγωνιστώ ξανά και να το… περάσω μέσα μου. Είχα πει μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ότι, αν έβλεπα σωματικά ότι δεν θα είμαι στο επίπεδο που θέλω, θα αποχωρούσα, αλλά όσο κι αν το λες, όταν έρχεται η στιγμή, είναι πάντα δύσκολα. Το μυαλό μπορεί να θέλει να συνεχίσει, αλλά το σώμα πολλές φορές δεν το ακολουθεί. Οπότε είτε φέτος είτε του χρόνου αυτή η στιγμή θα ερχόταν. Ηθελα να αποχωρήσω από την ενεργό δράση σε υψηλό σημείο. Χαίρομαι που πέτυχα τον σκοπό μου, να φύγω δηλαδή ως πρωταθλητής. Από τα μετάλλια που κατέκτησα στην καριέρα μου (τρία ευρωπαϊκά, χρυσό το 2002 στην Πάτρα, ασημένιο το 2010 στο Μπέρμιγχαμ και χάλκινο το 2011 στο Βερολίνο, και ασημένιο το 2011 στο Παγκόσμιο του Τόκιο) δεν θα ξεχάσω αυτό πριν από πέντε χρόνια στο Τόκιο, που μου έδωσε την πρόκριση στους Αγώνες του Λονδίνου το 2012 (σ.σ.: κατέλαβε την 6η θέση). Η κακιά στιγμή που έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στη μνήμη είναι στο Παγκόσμιο του 2003, όπου δεν εκτέλεσα σωστά το πρόγραμμά μου και μοιραία δεν πήρα το εισιτήριο για να συμμετάσχω στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Φεύγω χωρίς να έχω παράπονο από κανέναν. Το μέλλον μου θα είναι μέσα στα γυμναστήρια, στον χώρο δηλαδή όπου έχω μεγαλώσει κι αυτό που θεωρώ ότι ξέρω να κάνω καλύτερα. Ο πρόεδρος της ομοσπονδίας μού έχει κάνει πρόταση με ανοιχτό συμβόλαιο να γίνω ομοσπονδιακός προπονητής και θεωρώ ότι θα υπηρετήσω από άλλο πόστο το άθλημά μου».
