Επιστροφή στο κλασικό. Τρεις επανεκδόσεις κάνουν την εμφάνισή τους αυτή την εβδομάδα
«Ενας χαρισματικός άνθρωπος»
Σκηνοθεσία: Μάικλ Γκράντατζ
Σενάριο: Τζον Λόγκαν
Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φερθ, Τζουντ Λο, Λόρα Λίνεϊ, Νικόλ Κίντμαν
Ερνεστ Χέμινγουεϊ, Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, Τόμας Γουλφ: Ολοι οι συγγραφείς που πέρασαν από τα χέρια του Μαξ Πέρκινς, κορυφαίου επιμελητή λογοτεχνίας, με τη ζωή του οποίου καταπιάνεται η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή συμπαραγωγή. Ο Κόλιν Φερθ πρωταγωνιστεί (στον ρόλο του Τόμας Γουλφ, ο Τζουντ Λο). Το κοινωνικό φιλμ που προκύπτει έχει ενδιαφέρον χρώμα εποχής.
«Ημέρα ανεξαρτησίας: Νέα απειλή»
Σκηνοθεσία: Ρόλαντ Εμεριχ
Σενάριο: Ρόλαντ Εμεριχ, Νίκολας Ράιτ, Τζέιμς Α. Γουντς
Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Πούλμαν, Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Σαρλότ Γκενσμπούρ
Είκοσι χρόνια μετά την εξωγήινη επίθεση κατά του πλανήτη, τα έθνη της Γης έχουν συνεργαστεί για τη δημιουργία ενός τεράστιου αμυντικού προγράμματος προστασίας της ανθρωπότητας. Οι Τζεφ Γκόλντμπλουμ και Μπιλ Πούλμαν επιστρέφουν (όχι όμως και ο Γουίλ Σμιθ) σε μια νέα φασαριόζικη συνέχεια της γνωστής επιτυχίας.
«Ο κύριος Οβε»
Σκηνοθεσία & σενάριο: Χάνες Χολμ
Πρωταγωνιστούν: Ρολφ Λάσγκαρντ, Μπαχάρ Παρς, Φίλιπ Μπεργκ, Ιντα Ενγκβολ
Ο συνταξιούχος Οβε περνά τη μέρα του προσπαθώντας διαρκώς -και ανεπιτυχώς- να αυτοκτονήσει, παρακολουθώντας τους γείτονές του και κάνοντάς τους διαρκώς υποδείξεις. Οταν όμως στο διπλανό σπίτι μετακομίζει μια καινούργια οικογένεια με παιδιά, τα οποία κατά λάθος χαλάνε το γραμματοκιβώτιο, τα πράγματα θα αλλάξουν και μια συγκινητική ιστορία θα αποκαλυφθεί. Ακούγεται υπερβολικά ζαχαρένιο, κι όμως πρόκειται για ένα ιδιαιτέρως τρυφερό φιλμ, σουηδικής παραγωγής.
ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ
«Παρίσι – Τέξας»
Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς
Σενάριο: Σαμ Σέπαρντ, Τεντ Κλάιν
Πρωταγωνιστούν: Χάρι Ντιν Στάντον, Ναστάζια Κίνσκι, Ντιν Στόκγουελ
Αυτό το αντισυμβατικό road movie που σκηνοθέτησε ο Βιμ Βέντερς το 1984, επενδύοντάς το μάλιστα με πρωτότυπη μουσική του Ράι Κούντερ, βασίζεται σε σενάριο του βραβευμένου με Πούλιτζερ Σαμ Σέπαρντ. Αφηγείται την ιστορία του Τράβις, ενός άνδρα που περιπλανιέται από το Μεξικό έως το Τέξας μέσα στην ανυπόφορη ζέστη του Big Bend. Ο Τράβις δεν μιλάει καθόλου, ενώ όλα δείχνουν ότι έχει χάσει σε μεγάλο ποσοστό τη μνήμη του. Αυτό το οποίο τον καθοδηγεί είναι η ακατανίκητη επιθυμία του να ξαναβρεί την οικογένειά του: τη νεαρή γυναίκα του Τζέιν, της οποίας τη ζωή θεωρεί ότι έχει θέσει σε κίνδυνο λόγω της παθολογικής ζήλειας του, και τον επτάχρονο γιο του Χάντερ. Ο αδελφός του Τράβις Βάλτ τον θεωρούσε νεκρό τα τελευταία τέσσερα χρόνια της απουσίας του. Οταν τον εντοπίζει, πετάει από το Λος Αντζελες στο Τέξας, για να τον φέρει πίσω. Με τη γυναίκα του Αν έχουν υιοθετήσει τον μικρό Χάντερ και πλέον τους είναι δύσκολο να αποχωριστούν τον ρόλο του θετού γονέα. Ιδιαιτέρως όταν μαθαίνουν ότι ο Τράβις σκοπεύει να συνεχίσει την αναζήτηση της Τζέιν μαζί με τον γιο του…
«Τα φτερά του έρωτα»
Σκηνοθεσία & σενάριο: Βιμ Βέντερς
Πρωταγωνιστούν: Μπρούνο Γκαντς, Σολβέιγ Ντομαρτέν, Κουρτ Μπουά, Πίτερ Φολκ
Φύλακες άγγελοι περιπλανιούνται στο Βερολίνο αόρατοι, ακούν τις σκέψεις των θνητών και προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Ενας από αυτούς, ο Νταμιέλ, ερωτεύεται μια όμορφη ακροβάτισσα και αποφασίζει να εκπέσει και να γίνει θνητός, προκειμένου να ζήσουν μαζί. Ο Πίτερ Φολκ (παίζει τον εαυτό του) τον βοηθά στη «μεταμόρφωσή» του, δείχνοντάς του τις μικρές χαρές της ζωής. Η αφήγηση της ταινίας γίνεται από την οπτική των αγγέλων, οι οποίοι βλέπουν τον κόσμο ασπρόμαυρο. Οταν πια ο Νταμιέλ γίνεται άνθρωπος, αποκαλύπτεται στα μάτια του ο έγχρωμος κόσμος. Ωστόσο ο ίδιος θα αφήσει πίσω τον παλιό φίλο του και άγγελο Κασιέλ και τον Χόμερ, τον «αφηγητή της ιστορίας της ανθρωπότητας», σε αυτό το διαμάντι που σκηνοθέτησε ο Βιμ Βέντερς το 1987.
«Αγάπα με αν τολμάς»
Σκηνοθεσία & σενάριο: Γιαν Σαμιέλ
Πρωταγωνιστούν: Γκιγιόμ Κανέ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Ζιλ Λελούς, Ζεράρ Γουότκινς
Οι νέοι είναι ερωτευμένοι από μικρά παιδιά – ένας έρωτας όμως που κανείς από τους δυο δεν εξομολογείται. Ετσι, η καταπιεσμένη αγάπη τους βγάζει οργή και παράκρουση. Ωστόσο ο Γιαν Σαμιέλ στήνει μια ταινία φωτεινή. Διανθίζει τον μύθο του με σουρεαλιστικά ονειρικά περάσματα, προσθέτει λίγο καθαρό σλάπστικ, για να «δέσουν» τα υλικά του, και αν κατορθώνει να μη γίνεται γελοίος είναι επειδή διατηρεί, εκτός από μια ενότητα ύφους, και μια παιδική αθωότητα, που κερδίζει τον θεατή. Επανέκδοση – από το 2003, παρακαλώ.
