Από τον Βασίλη Κωνσταντουλάκη
Χθες αναφερθήκαμε στο συνολικό τραπεζικό πρόβλημα της Ευρώπης και στις τεράστιες ανακεφαλαιοποιήσεις που πρέπει να γίνουν τους επόμενους μήνες προκειμένου να μην καταρρεύσει ολόκληρο το οικοδόμημα της ευρωζώνης, το οποίο βασίζεται ακριβώς σε αυτή την υποτιθέμενη εδώ και χρόνια εύρωστη οικονομική τραπεζοκεντρική εξουσία.
Αλλωστε ήταν η βάση όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της πολιτικής ενοποίησης της κοινότητας αρχικά και της ευρωζώνης αργότερα. Στα περισσότερα από 900 δισ. ευρώ που καλούνται να καλύψουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες στους πληγωμένους ισολογισμούς τους η ελληνική συμμετοχή είναι ελάχιστη… Οχι γιατί λειτούργησαν όλα άψογα -άλλωστε οι ελληνικές τράπεζες έχουν διασωθεί ήδη τρεις φορές-, αλλά γιατί η κρίση πέρασε πλέον σε μεγάλα μαγαζιά.
Αν εστιάσουμε στην ίδια την Ελλάδα και στο τραπεζικό της πρόβλημα και το αυτονομήσουμε, τότε θα δούμε ότι τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, κι ας φαίνονται πιο ήρεμα μπροστά στην τρικυμία που έχει ξεσπάσει στην Ευρώπη. Ενα πρόσφατο στοιχείο που ήρθε στην επιφάνεια δείχνει και το μέγεθος του προβλήματος. Οι τράπεζές μας, σε σύνολο 9.400.000 φακέλων δανείων, έχουν πρόβλημα σε περισσότερους από 3.000.000, εκ των οποίων περισσότεροι από 1.500.000 φάκελοι παρουσιάζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των δύο ετών. Το νούμερο δεν θα φαινόταν τραγικό, αν δεν επισήμαιναν οι ειδικοί ότι ο αριθμός των ενεργά απασχολούμενων αυτή τη στιγμή Ελλήνων φτάνει οριακά τα 3.600.000. Κι αυτά τα στοιχεία αφορούν το τέλος του 2015… Με τα χιλιάδες λουκέτα που έχουν μπει σε επιχειρήσεις από την αρχή του χρόνου το νούμερο αυτό αυξάνεται κατά μερικές δεκάδες χιλιάδες.
Η απασχόληση ή το ποσοστό ανεργίας -αν θέλετε να το δείτε από την ανάποδη μεριά- είναι εξαιρετικά σημαντικός παράγοντας προκειμένου οι τράπεζες να «ελπίζουν» ότι μπορεί κάτι να αλλάξει σε σχέση με τον αριθμό των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Η Τράπεζα της Ελλάδος σε μια έρευνά της διαπίστωσε ότι τα δάνεια που έχουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 720 ημερών διαρκώς αυξάνονται, πράμα που σημαίνει ότι τα μη εξυπηρετούμενα άνω των δύο ετών προφανώς δημιουργούν μια κατάσταση παγιωμένη και κατά το κοινώς λεγόμενο «τελειωμένη». Πρόκειται για περισσότερα από 1.500.000 δάνεια, για τα οποία μάλλον δεν υπάρχει καμία ελπίδα να υπάρξει η παραμικρή ρύθμιση που να ευνοεί τις τράπεζες.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για ξεκάθαρη απόφαση τιτλοποίησης και πώλησης σε funds. Αυτό αποτελεί και το πικρό ποτήρι όχι μόνο των τραπεζών, αλλά κυρίως της κυβέρνησης. Για τις τράπεζες θα ήταν μια λύση, για την κυβέρνηση θα ήταν σίγουρα η απόλυτη τραγωδία τους επόμενους μήνες…
Σε αυτές τις συνθήκες λοιπόν το χρηματιστήριο με την τραπεζοκεντρική φύση που έχει αποκτήσει πάλι είναι αδύνατον να σηκώσει κεφάλι. Οπότε μη σας παραξενεύει αυτή η εμμονή στις 550-560 μονάδες. Με δεδομένο το δυσεπίλυτο θέμα των «κόκκινων» δανείων, αν οι τιμές των τραπεζών δεν διπλασιαστούν σε σχέση με τα ποσά στις τελευταίες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, το χρηματιστήριο δεν θα δει άσπρη μέρα.
