Θα μπορεί να παρέχει στον οργανισμό την πρωτεΐνη-ασπίδα που φθίνει με τα χρόνιαΜε ένα χάπι που εφοδιάζει τον οργανισμό με μία πρωτεΐνη που ενισχύει τον καρδιακό μυ οι επιστήμονες θεωρούν ότι πολύ σύντομα θα μπορούν να προλάβουν την εμφάνιση της καρδιακής ανεπάρκειας που σχετίζεται με τη γήρανση.
Τα σχετικά πειράματα των ερευνητών του University of California πραγματοποιήθηκαν σε μύγες που είχαν τροποποιηθεί γενετικά ώστε να παράγουν μεγαλύτερες ποσότητες της πρωτεΐνης βινκουλίνης, για να διαπιστώσουν ότι οι συγκεκριμένες μύγες είχαν πιο υγιείς καρδιές και 30% μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης.
Οι μύγες που παρήγαγαν μεγαλύτερες ποσότητες της πρωτεΐνης έζησαν κατά μέσο όρο εννέα εβδομάδες, έναντι του συνήθους προσδόκιμου των έξι εβδομάδων του συγκεκριμένου είδους.
Με δεδομένο ότι τα επίπεδα της βινκουλίνης στον οργανισμό πέφτουν με την πάροδο της ηλικίας, με αποτέλεσμα να φθίνει και η λειτουργία της καρδιάς, η συμπληρωματική λήψη της πρωτεΐνης σε μορφή χαπιού θεωρείται ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «ασπίδα» για τον σημαντικότερο μυ του ανθρώπινου οργανισμού και την προστασία του από την ανεπάρκεια. Η βινκουλίνη παράγεται από τα μυϊκά κύτταρα της καρδιάς (καρδιομυοκύτταρα), συν τω χρόνω όμως, τα κύτταρα πιέζονται να παραγάγουν την ίδια ποσότητα χωρίς αποτέλεσμα.
Ανεπάρκεια
Οσο η λειτουργία των κυττάρων και του μυός στο σύνολό του φθίνει λόγω της ηλικίας τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες εμφάνισης καρδιακής ανεπάρκειας, μιας κατάστασης όπου ο καρδιακός μυς είναι τόσο αδύναμος που δεν μπορεί να προμηθεύσει με αίμα ολόκληρο τον οργανισμό. Καταστάσεις όπως το έμφραγμα (όπου τμήμα του μυοκαρδίου καταστρέφεται), η αρρυθμία και η υπέρταση έρχονται να λειτουργήσουν επιβαρυντικά, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις πιθανότητες εμφάνισης ανεπάρκειας.
Εκτός από βελτίωση στη λειτουργία της καρδιάς τους, οι μύγες που παρήγαγαν περισσότερη βινκουλίνη εμφάνισαν αναπόφευκτα βελτίωση στη σωματική δραστηριότητά τους, παρά την πάροδο της ηλικίας, αλλά και βελτίωση (επιτάχυνση) στον μεταβολισμό τους. Για να επιβεβαιώσουν μάλιστα το τελευταίο, τάισαν τις μύγες με μια ειδική μορφή γλυκόζης και εξέτασαν πώς τη μεταβόλιζαν και τη χρησιμοποιούσαν.
