Η πολιτική είναι μια παραδοσιακή δραστηριότητα, ακόμη κι αν ασκείται από οπαδούς της αποκαλούμενης «νεωτερικότητας». Από την αυγή του πολιτισμού μέχρι σήμερα ο πολιτικός -είτε εκλεγμένος είτε όχι- απευθύνεται στον λαό, αντλεί τη δύναμή του από τη λαϊκή ευαρέσκεια και πετυχαίνει συλλογικούς στόχους με την ισχύ του λαού. Οι αποτυχίες του αντανακλούν στη ζωή των πολιτών. Η δυσφορία για τις άστοχες επιλογές των υφισταμένων του στη διοίκηση συγκεντρώνεται στο πρόσωπό του. Οταν ο πολιτικός κατέρχεται στον εκλογικό στίβο, ο λαός είναι εκείνος που θα του δώσει το πράσινο φως να συνεχίσει ή θα τον διατάξει να σταματήσει. Οταν «αλλάξει στρατόπεδο», δηλαδή κόμμα, οι εκλογείς που έχει πείσει και θα φέρει μαζί του αποτελούν την «προίκα» του στον «πολιτικό γάμο» ή έστω το συνοικέσιο στο οποίο θα έχει πει το «ναι».
Στην περίπτωση της κυρίας Μπακογιάννη ο λογαριασμός των εκλογών θα αποδείξει πόσο σπουδαία προίκα εισφέρει στη νέα της σχέση με τη Ν.Δ. Οι ψηφοφόροι της ΔΗ.ΣΥ. θα επαναπατριστούν στο κόμμα ή θα προτιμήσουν άλλους, παρόμοια… φιλελεύθερους σχηματισμούς;
Τα ικανοποιητικά ποσοστά που έλαβε στην Κρήτη θα αθροιστούν με εκείνα της Νέας Δημοκρατίας ή θα εξανεμιστούν; Τα όποια κέρδη προσποριστεί η παράταξη θα είναι μεγαλύτερα από τις πιθανές απώλειες που θα υπάρξουν από τη μερίδα των ψηφοφόρων που δεν ενθουσιάζεται με τους μνημονιακούς… συνειρμούς;
Η εικόνα του «ευρωπαϊκού μετώπου» θα γίνει εύκολα διακριτή από το εκλογικό σώμα ή θα ταυτιστεί με εκείνη του νεοφιλελευθερισμού;
Το πόρισμα θα προκύψει μόνο από την αληθινή ζωή και από τις κάλπες που πλησιάζουν τάχιστα. Εννοείται ότι η λαϊκή ετυμηγορία δεν μπορεί παρά να γίνει σεβαστή από όλους…
