«Η επανάσταση του αυτονόητου» είναι μια φράση που έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από παράγοντες του δημόσιου βίου σε ήρεμες και ταραγμένες περιόδους. Μπορεί η συχνή επανάληψή της να κούρασε κάπως, αλλά το περιεχόμενό της παραμένει ζητούμενο.
Οι απανωτές και αλληλοσυνδεόμενες χρεοκοπίες -ηθική, πολιτική, κοινωνική και, εσχάτως, οικονομική- είναι αποτελέσματα της περιφρόνησης του αυτονόητου από εκείνους που θα έπρεπε να το σέβονται και να το κάνουν πράξη.
Τώρα, το αυτονόητο για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά είναι να τηρήσει τις προεκλογικές και μετεκλογικές δεσμεύσεις και εξαγγελίες, που έκανε ο ίδιος ο νυν πρωθυπουργός. Αυτές αποτελούν και τις περιβόητες «κόκκινες γραμμές» της διαπραγμάτευσης με τους τροϊκανούς και τις «δάνειες δυνάμεις».
Η αποκατάσταση των αδικιών στους χαμηλοσυνταξιούχους είναι μία από τις βασικές υποσχέσεις του κ. Σαμαρά προς τους χειμαζόμενους Ελληνες. Ομοίως και η παύση της κατρακύλας, των μειώσεων μισθών και συντάξεων στην αιμορροούσα πατρίδα μας. Φυσικά, η κυβέρνηση οφείλει να ξεκαθαρίσει με το «καλημέρα» στους επικυρίαρχους ότι δεν πρόκειται να ψαλιδίσει περαιτέρω τον κατώτατο μισθό των πενομένων εργατών και υπαλλήλων.
Απλά πράγματα είναι όλα τα προαναφερθέντα. Απλή είναι και η διατύπωση της ελληνικής θέσης προς τους δανειστές. Οι Ελληνες διαπραγματευτές μπορούν να εξηγήσουν τη φοβερή ύφεση που προκάλεσε η εφαρμογή των συγκεκριμένων περικοπών και σε οποιαδήποτε «παραίνεση», εντολή ή ντιρεκτίβα των τροϊκανών να ειπωθεί (επιτέλους) κι ένα «όχι» – λέξη που τείνει να διαγραφεί από τα λεξικά των τελευταίων κυβερνήσεων.
Εν μέσω φοροκαταιγίδας, ανεργίας και υποτίμησης του κόπου του εργατικού δυναμικού, δεν υπάρχει χώρος για υπαναχωρήσεις, «ναι μεν αλλά» και μετάθεσης της ελληνικής «αντίστασης» σ’ ένα αόρατο και μακρινό μέλλον.
Η ώρα είναι τώρα!
