Για την οικονομική κρίση δεν ευθύνεται ο ελληνικός λαός. Εχει πολλάκις αποδείξει ότι, όποτε έχει να κάνει με ηθική, εμπνευσμένη και αποφασιστική ηγεσία, μπορεί να μετατρέψει τον μόλυβδο σε χρυσό. Αν ξεκινήσει η παράθεση παραδειγμάτων, δεν θα αρκούσε όχι μόνο ο χώρος της στήλης, αλλά πάμπολλων εκδόσεων της «δημοκρατίας».
Ωστόσο, τα ήθη της κοινωνίας, όταν αφήνονται στην τύχη τους, ακολουθούν τον νόμο της βαρύτητας. Εφορμούν προς τα κάτω. Δεν… αυτορρυθμίζονται όπως αρέσκονται να λένε οι αμπελοφιλόσοφοι της νεοφιλελεύθερης τιποτοφροσύνης. Εκεί λοιπόν μπορεί να εντοπιστεί ένα μείζον ελληνικό πρόβλημα. Οποτε ο λαός δεν επηρεάζεται θετικά από την ηγεσία του, δείχνει ένα πρόσωπο που αντανακλά τις παθογένειές του.
Μια από τις ασθένειες που δεν λέει να μας αφήσει ήσυχους είναι η ακρίβεια και η χαμηλή ποιότητα στην παροχή τουριστικών υπηρεσιών. Μικρά, κακοσυντηρημένα δωμάτια με μπαγιάτικο πρωινό και βρόμικο περιβάλλον φτάνουν να κοστίζουν 80, 100, 120 (και ενίοτε περισσότερα) ευρώ στους παραθεριστές. Χωριάτικες σαλάτες, οι οποίες έχουν κοπεί από το πρωί, με… μαραμένα υλικά και επικάλυψη ηλιέλαιου χρεώνονται 7, 8 ή 10 ευρώ στους ατυχείς πελάτες της «γραφικής ταβέρνας με θέα το απέραντο γαλάζιο». Μπαρ και νυχτερινά κέντρα με ποτά «μπόμπες» και παράλογα υψηλές τιμές δεν κόβουν ποτέ αποδείξεις. Επαγγελματίες οδηγοί προσπαθούν μέσα σε λίγες ημέρες να βγάλουν τα σπασμένα ολόκληρης της χρονιάς υπερχρεώνοντας τους πελάτες τους.
Ολα τα παραπάνω δεν είναι σύμφυτα με τους πολίτες που προσπαθούν να βγάλουν τον επιούσιο μέσω του τουρισμού. Είναι νοοτροπίες και τρόπος ζωής που πέρασε από πάνω προς τα κάτω. Η διαφθορά και η βούληση για γρήγορο και άκοπο πλουτισμό ξεκίνησαν από την εξουσία και έπληξαν τη βάση. Προτού μιλήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου για «δωράκι» που επιτρέπεται να προσφέρει ο δημόσιος λειτουργός στον εαυτό του, η κλοπή του δημόσιου πλούτου αντιμετωπιζόταν διαφορετικά.
Γι’ αυτό το κράτος πρέπει να κάνει την εμφάνισή του δυναμικά και στους χώρους τουριστικής δραστηριότητας.
