Οι χώρες, τα έθνη, οι λαοί μπορούν να διαπραγματεύονται τα πάντα εκτός από την ίδια την ύπαρξή τους. Συστατικά αυτής της ύπαρξης είναι ο σκληρός πυρήνας του «εαυτού» εκάστης συλλογικότητας και, φυσικά, η συνέχιση του τρόπου της ζωής της, όπως χαρακτηρίζεται από τα ήθη, τα έθιμα, εκφράζεται από τη γλώσσα και επεκτείνεται πέραν των ορίων του βιολογικού τέλους των μελών της μέσω της θρησκείας.
Τα έθνη υπερβαίνουν σε προσδόκιμο ζωής το όριο των θνητών μεμονωμένων υπάρξεων και συγκολλούνται διαχρονικά με την ακατάλυτη ουσία της Ιστορίας. Φυσικά, επιβάλλεται να ρίπτουν στον κάλαθο των αχρήστων συμφωνίες, συνθήκες και ενυπόγραφες δεσμεύσεις που απειλούν την αδιατάρακτη συνέχιση και το καλώς έχειν όλων των προαναφερθέντων.
Μία κατάπτυστη και επαχθής συμφωνία που στρέφεται ευθέως κατά της κοινότητας των Ελλήνων είναι ο κανονισμός Δουβλίνο 2 της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που, όπως έγραψε η εφημερίδα μας, «μετέτρεψε την Ελλάδα σε αποθήκη ανθρώπινων ψυχών».
Η επονείδιστη κυβέρνηση Σημίτη είχε συμφωνήσει το 2003 οι μετανάστες που εισέρχονται στην Ελλάδα και κατόπιν μεταβαίνουν σε άλλη χώρα για να αιτηθούν άσυλο να επιστρέφονται πίσω στην Ελλάδα!
Τώρα, όπως ανέφερε το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της «δημοκρατίας», η συνθήκη Δουβλίνο 2 θα γίνει… Δουβλίνο 3 και θα επαναλαμβάνει τις αρνητικές για τη χώρα μας διατάξεις. Σύμφωνα με τις πηγές της εφημερίδας μας, «ο αναθεωρημένος κανονισμός Δουβλίνο 3 αγνοεί πλήρως το βασικό ελληνικό αίτημα, να επιμερίζονται δηλαδή στις χώρες μέλη της Ε.Ε. όσοι εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα και στη συνέχεια ζητούν άσυλο. Οι Ευρωπαίοι δεν το δέχτηκαν».
Είτε το δεχτούν είτε όχι οι… Ευρωπαίοι, αυτό το σύνολο πληθυσμών που δανείστηκαν όνομα από το λεξικό της ελληνικής μυθολογίας, το έθνος μας δεν είναι δυνατόν ούτε επιτρεπτό να αυτοκτονήσει.
Η λύση είναι απλή και αναπόφευκτη. Αμεση καταγγελία των κανονισμών Δουβλίνο 2 και 3 και λειτουργία του κράτους με βασικό άξονα την εθνική επιβίωση. Τα λοιπά είναι χάσιμο χρόνου.
Τελεία, παύλα, τέλος.
