Χιλιάδες φορολογούμενοι στα γκισέ των εφοριών επιστρέφουν τις πινακίδες των οχημάτων τους. Αντί για τέλη κυκλοφορίας, σκοπεύουν να πληρώσουν μόνο εισιτήρια αστικών συγκοινωνιών!
Εκατοντάδες χιλιάδες αδυνατούν να πληρώσουν καύσιμα για τις μετακινήσεις τους αλλά και για τη θέρμανση των οικιών τους. Οι ουρές στα συσσίτια της Εκκλησίας και των δήμων μεγαλώνουν με γεωμετρική πρόοδο. Οι οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία είναι μεγαλύτερες από εκείνες που προβλέφθηκαν – ακόμα και στα πιο απαισιόδοξα σενάρια. Τα λουκέτα στην αγορά είναι καθημερινότητα και οι στρατιές των ανέργων πυκνώνουν.
Η αγοραστική κίνηση της εορταστικής περιόδου, φθισική – παρά τις μεγάλες προσφορές των καταστημάτων και τις γενναίες εκπτώσεις. Οι ιδιοκτήτες ακινήτων αδυνατούν να τα ενοικιάσουν ή να εισπράξουν τα χρωστούμενα ενοίκια. Οι αγοραπωλησίες ακινήτων και ο κλάδος της οικοδομής, στο ναδίρ. Ολα έχουν βαλτώσει, επειδή όλα βρίσκονται πάνω στην κινούμενη άμμο της υπερφορολόγησης και της έλλειψης προοπτικής.
Το κίνημα «Δεν Πληρώνω» έχει προ πολλού πάψει να υφίσταται. Τώρα έχει αντικατασταθεί από ένα κίνημα κατά πολύ ισχυρότερο και απειλητικότερο για το κράτος, το οποίο είναι το «Δεν Εχω». Οι Ελληνες που δεν καταναλώνουν και δεν εξοφλούν οφειλές δεν απέχουν από την αγορά λόγω πολιτικής «γραμμής» ή σκοπιμότητας. Απλούστατα δεν μπορούν. Τα ελάχιστα διαθέσιμα τα κρατούν για την επιβίωση της οικογένειάς τους. Ολα τα υπόλοιπα έχουν ενταχθεί στην κατηγορία «πολυτέλειες» και παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες.
Σίγουρα όλα αυτά είναι αντιληπτά και κατανοητά από τους ανθρώπους που διαθέτουν κοινό νου και ζουν εντός της κοινωνίας και όχι περίκλειστοι στα χρυσά κλουβιά του πλούτου και της εξουσίας. Οταν βιώνει κάποιος ένα πρόβλημα, του φαίνεται πολύ εύκολο να αποδεχτεί τη λύση του. Ομως, όταν το αντιμετωπίζει ως μια μαθηματική εξίσωση στην οποία απουσιάζει ο παράγοντας άνθρωπος, τότε προσηλώνεται στους αριθμούς και έχει την αυταπάτη ότι η πραγματικότητα θα υποκλιθεί στη μεγαλοφυΐα του.
Οι «μεγαλοφυΐες» αυτού του τύπου δεν έχουν σταματήσει να διαψεύδονται πανηγυρικά από την πρώτη κιόλας περίοδο του μνημονιακού βίου της χώρας. Οι σχεδιασμοί τους συντρίβονται πάνω στη λαϊκή δυσαρέσκεια και την ανημπόρια των μαζών που εξαθλιώνουν. Δεν βγαίνουν οι αριθμοί που λατρεύουν. Εκείνοι, θέλοντας να «εκβιάσουν» την επιτυχία, κάνουν ακόμα πιο αυστηρή τη συνταγή και οι δείκτες παίρνουν ολοταχώς την κατιούσα. Με λίγα λόγια δημιουργείται ο «φαύλος κύκλος της ύφεσης», που είχε περιγράψει ήδη από το 2010 ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.
Οσο απλά δημιουργήθηκε η δίνη της ανημπόριας άλλο τόσο απλά (και συνάμα δύσκολα) μπορεί να τερματιστεί, με πολιτικές ανθρωποκεντρικές και με βάση το μέτρο, το οποίο, αν και ελληνική, θεμελιώδης αρχή, τείνει να λησμονηθεί.
