Στη «δημοκρατία» δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ εξαιρετικά διδακτικό και αποκαλυπτικό. «Καλοντυμένα άτομα στα συσσίτια των απόρων» ήταν ο τίτλος του. Μεταξύ άλλων, ανέφερε και τα εξής: «Εδώ και λίγους μήνες, οι Ελληνες πολίτες που επισκέπτονται το κεντρικό συσσίτιο του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ) είναι περίπου όσοι και οι μετανάστες. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ανάμεσα σε εκείνους που περιμένουν υπομονετικά στην ουρά βρίσκονται περιποιημένοι οικογενειάρχες, καλλιτέχνες και ηλικιωμένοι από “καλές” περιοχές, όπως το Κολωνάκι».
Ο πρόεδρος του ΚΥΑΔΑ Γιώργος Αποστολόπουλος αποκάλυψε στην εφημερίδα μας: «Καλοβαλμένες κυρίες, νέοι με μοντέρνα ρούχα, άνθρωποι με κοστούμια που είχαν το δικό τους σπίτι, τη δουλειά τους και έρχονται σε εμάς έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο για να επιβιώσουν».
Αυτό σε… ελεύθερη απόδοση σημαίνει ότι η κρίση επηρέασε ακόμα και τμήμα του πληθυσμού που είχε την αυταπάτη ότι θα μείνει αλώβητο από τη βάσανο της φτώχειας, της πείνας, της εξαθλίωσης. Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατον. Οπως θα έλεγε ο Χέμινγουεϊ, «μη ρωτάς για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Χτυπάει για σένα».
Οταν μια κοινωνία χάνει τα ηθικά ερείσματά της, την αξιοπρέπειά της, το αυτεξούσιόν της και στο τέλος και τις οικονομίες της, όλοι θα επηρεαστούν. Δεν είναι κατορθωτό να μείνουν θύλακες απροσπέλαστοι από τη συμφορά που χτυπάει την Πολιτεία.
Αυτό σίγουρα το έχουν καταλάβει καλά εκείνοι που έτρεφαν την αυταπάτη ότι «οι άλλοι θα βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα. Οι άλλοι θα βιώσουν τα δεινά που πλήττουν τον εθνικό κορμό». Εκείνοι που διέσυραν και θυματοποίησαν την Ελλάδα γνώριζαν άριστα τους νόμους που διέπουν την κοινωνική μηχανική. Σαλαμοποίησαν τον λαό. Χτύπησαν μία προς μία τις κοινωνικές ομάδες και έστρεψαν το ένα κομμάτι του λαού εναντίον του άλλου. Ουδείς εξαιρούνταν από το μεγάλο σχέδιο.
Γι’ αυτό η πολιτικοποίηση των πολιτών, η συμμετοχή στα κοινά και η συλλογική προσπάθεια για έξοδο από τον λαβύρινθο αποτελούν μονόδρομο.
Χαμένη μάχη είναι εκείνη που δεν δόθηκε.
