«Με περίμενε η κόρη μου» λέει ο Ελληνας φρουρός Βαγγέλης Σταρίδας που το πλοίο του δέχτηκε επίθεση των Χούθι. Επιβίωσε 48 ώρες στην Ερυθρά Θάλασσα!
Σε μια συγκλονιστική αφήγηση προχώρησε ο Ελληνας ένοπλος φρουρός Βαγγέλης Σταρίδας, που κατάφερε να επιβιώσει 48 ώρες στην Ερυθρά Θάλασσα μετά την επίθεση των Χούθι στο πλοίο «Eternity C», στο οποίο επέβαινε.
Η επίθεση σημειώθηκε στις 7 Ιουλίου, όταν το πλοίο, που μετέφερε σόγια από τις ΗΠΑ με προορισμό την Ακαμπα, βρισκόταν ανοικτά της Υεμένης. «Ξεκουραζόμουν για να πιάσω βάρδια στις 8 η ώρα το πρωί. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο και με ειδοποιούν να ανέβω στη γέφυρα, κάτι είδαν στο ραντάρ» είπε στην εκπομπή «Αυτοψία» του Αντώνη Σρόιτερ και συνέχισε: «Ηταν περίπου 7 παρά και μέχρι να ετοιμαστώ, πριν να βγω από την καμπίνα δεχτήκαμε το πρώτο χτύπημα. Το ένιωσα πολύ δυνατό, τραντάχτηκαν τα πάντα, ένας θόρυβος αξέχαστος».
Το πλήγμα ήταν καθοριστικό. Το πλοίο δέχτηκε δεκαπέντε πυραύλους συνολικά, με τρεις νεκρούς στο μηχανοστάσιο. «Μας χτυπούσαν όλη τη νύχτα. Από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις 10 το πρωί όταν πηδήξαμε στη θάλασσα» περιέγραψε, εξηγώντας πως, παρά τους τραυματισμούς του, παρέμεινε στη γέφυρα για να προστατεύσει το πλήρωμα: «Το πλήρωμα προσπάθησα να το κρατήσω ασφαλές… έπειτα από κάθε χτύπημα το ωστικό κύμα με πετούσε και κάποια θραύσματα χτυπούσαν τα πόδια μου».
«Είτε καθόμαστε στο καράβι και μας σκοτώνουν είτε πέφτουμε στη θάλασσα»
Οταν οι επιθέσεις συνεχίστηκαν, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το πλοίο. «Σίγουρα, αν μέναμε στο πλοίο, δεν θα ζούσαμε για πολύ ακόμα… Είτε καθόμαστε στο καράβι και μας σκοτώνουν είτε πέφτουμε στη θάλασσα» τόνισε. Πράγματι, ο ίδιος, ο καπετάνιος και 16 ακόμα μέλη του πληρώματος φόρεσαν σωσίβια και βούτηξαν στα κύματα.
«Ημασταν 18 άτομα… συνέχισαν να ρίχνουν στο καράβι με πυραύλους και drone. Ηθελα να φύγουμε όσο πιο γρήγορα και πιο μακριά, γιατί μπορούσαν να κάνουν ξανά επιχείρηση κατάληψης» ανέφερε, σημειώνοντας, ωστόσο, πως κάποιοι δεν τα κατάφεραν:
«Κάποιοι δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε και τους βρήκαν οι Χούθι. Εχουν τώρα 10 ή 11 που μάζεψαν από τη θάλασσα και μέχρι σήμερα είναι όμηροί τους».
Οπως περιέγραψε στη συνέχεια, ο ίδιος και άλλοι τέσσερις συνέχισαν να κολυμπούν για δύο ημέρες και δύο νύχτες. «Διψούσαμε πάρα πολύ… Το βράδυ που έπεφτε η θερμοκρασία της θάλασσας τρέμαμε. Μας τσιμπούσαν τσούχτρες, είχαν γίνει κόκκινα τα χέρια μας. Την πρώτη μέρα ένιωσα φόβο. Από τη δεύτερη και μετά σκεφτόμουν ότι πρέπει να φτάσω κάπου» επεσήμανε.
Στο σημείο αυτό, ο Βαγγέλης Σταρίδας αποκάλυψε τη μοναδική σκέψη που του έδινε δύναμη. «Γύρισα πίσω γιατί είχα δώσει μια υπόσχεση ότι πάντα θα γυρίζω. Πάντα φοβόταν η κόρη μου τη δουλειά αυτή. Με έβαλε να της υποσχεθώ ότι πάντα θα γυρίζω σε αυτή» τόνισε, φανερά συγκινημένος.
Τελικά, η σωτηρία ήρθε στις 10 Ιουλίου, όταν ένα διασωστικό σκάφος τούς εντόπισε. «Ηταν απερίγραπτο το συναίσθημα. Η χαρά ήταν σαν ένα παιδάκι που του δίνεις ζαχαρωτά, γελούσαμε και χτυπούσαμε ο ένας τον άλλον στην πλάτη και λέγαμε “σωθήκαμε”» είπε, κλείνοντας, ο ένοπλος φρουρός για την τεράστια περιπέτεια που βίωσε και λίγο έλειψε να του στοιχίσει τη ζωή.
