Ο Λευτέρης Ανθούλας από τη Ρόδο στα 76 του χρόνια έχει 10 εγγόνια, 10 δισέγγονα και ένα τρισέγγονο, αποτελώντας πλέον σπάνια περίπτωση. Ζει μια ζωή ήρεμη, απλή, αλλά και τόσο ευλογημένη
«Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου» λέει η παροιμία και ο Λευτέρης Ανθούλας από τη Ρόδο έκανε πράξη το πρώτο σκέλος της. Παντρεύτηκε στα 16 και στα 21 του είχε τρία παιδιά. Ενα απ’ αυτά τον έκανε παππού μόλις στα 31 του και σήμερα, 76 χρονών πια, έχει 10 εγγόνια, 10 δισέγγονα και ένα τρισέγγονο.
- Από τον Βασίλη Γαλούπη
Να ζεις και να μεγαλώνεις μαζί με τις επόμενες γενιές της οικογένειάς σου είναι μια από τις πιο σπάνιες περιπτώσεις στη χώρα. Ο κύριος Λευτέρης μίλησε προχθές στην εφημερίδα του νησιού του, τη «Ροδιακή», δηλώνοντας ευτυχισμένος από τη ζωή του. Πριν από λίγους μήνες κράτησε στην αγκαλιά του και το τρισέγγονό του, ένα κοριτσάκι.
Υπήρξαν δυσκολίες, αλλά ο κ. Λευτέρης ευχαριστεί τον Θεό και την οικογένειά του για τις ανεκτίμητες στιγμές που του έχουν χαρίσει. «Το χαμόγελο και η ευτυχία που ένιωθα κάθε φορά που βρισκόμουν με όλη μου την οικογένεια δεν ανταμείβονται με τίποτα στον κόσμο» λέει αφοπλιστικά και συνεχίζει: «Παντρεύτηκα μικρός, στα 16 μου χρόνια, και σε ηλικία 21 ετών είχα ήδη τρία παιδιά. Οταν έγινα 31 ετών έγινα παππούς και σε ηλικία 52 ετών είχα το πρώτο μου δισέγγονο. Σήμερα έχω 10 εγγόνια, 10 δισέγγονα και στην ηλικία που είμαι σήμερα, 76 ετών, έχω και το τρισέγγονό μου, που γεννήθηκε πριν από μερικούς μήνες. Νιώθω πολύ υπερήφανος για τη μεγάλη ελληνική οικογένειά μου και φυσικά για τα εγγόνια, δισέγγονα και το τρισέγγονό μου, που είναι ένα κοριτσάκι».
Η οικογένεια Ανθούλα ζει στο χωριό Αφάντου στη Ρόδο. Ο κυρ Λευτέρης δούλεψε πολύ καιρό στην οικοδομή αλλά και σε ξενοδοχεία του νησιού και εδώ και κάποια χρόνια είναι πια συνταξιούχος. Απολαμβάνει τις μέρες του περιτριγυρισμένος από παιδιά κι εγγόνια. Τι θα πει μοναξιά δεν το γνωρίζει, αφού περνάει τον χρόνο του μαζί με τη μεγάλη οικογένειά του. «Πάω και στο καφενείο του χωριού μου να παίξω πιλόττα με τους φίλους μου, πηγαίνω και στο χωράφι μου, όπου ασχολούμαι με αγροτικές εργασίες». Ζει μια ζωή ήρεμη, απλή αλλά και τόσο ευλογημένη. Οταν η εφημερίδα θέλησε να του πάρει συνέντευξη, εκείνος ξαφνιάστηκε: «Εκτιμώ πολύ το ενδιαφέρον σας και σας ευχαριστώ για τη συνέντευξη. Νιώθω υπερήφανος για την οικογένειά μου».
Ο ίδιος γεννήθηκε επίσης σε μεγάλη οικογένεια: «Ο πατέρας μου Θόδωρος Ανθούλας απέκτησε επτά παιδιά, πέντε αγόρια, μεταξύ αυτών και εγώ, και δύο κορίτσια. Είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, αλλά είμαι ο μόνος από τα επτά αδέλφια που έχω φτάσει να έχω και τρισέγγονο» λέει και προσθέτει: «Εύχομαι να είμαστε καλά και όλος ο κόσμος, να έχουμε υγεία και να μπορούμε να ζούμε ειρηνικά με τις οικογένειές μας και τα παιδιά και εγγόνια μας, τα οποία και είναι η συνέχεια των γενεών μετά από εμάς».
Περιπτώσεις σαν τη δική του είναι πια πολύ σπάνιες. Η ελληνική κοινωνία όπως εξελίσσεται, με τις σχεδόν απάνθρωπες απαιτήσεις για ατέλειωτες ώρες δουλειάς και από τους δύο γονείς και ένα κόστος ζωής εξωφρενικά πάνω από τα μέτρα των ίδιων των πολιτών, δημιουργεί την τέλεια βόμβα για το Δημογραφικό. Πολλοί ονειρεύονται ένα σπιτικό γεμάτο παιδιά, αλλά οι συνθήκες είναι αμείλικτες και η Πολιτεία ουσιαστικά αδιάφορη.
Στην ουσία, το κλειδί για να μπορέσουν δύο γονείς να αποκτήσουν μια μεγάλη οικογένεια είναι να τους παρέχονται λύσεις για μια καθημερινότητα με όσο το δυνατόν λιγότερες περιπλοκές. Στήριξη της Πολιτείας για στέγαση, κοντά στα σχολεία και στις δομές υγείας, γιατί ο χρόνος για μετακινήσεις, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, πολλαπλασιάζεται. Στήριξη οικονομική, επαγγελματική, κοινωνική, ώστε οι γονείς να μπορούν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους αξιοπρεπώς.
Μια χώρα με τόσο άμεσο και επικίνδυνο πρόβλημα δημοσιογραφικού μαρασμού όπως η Ελλάδα δεν μπορεί να αρκείται σε προεκλογικά επιδόματα ή βοηθήματα τοκετού. Οι Ελληνες περιορίζουν το μέγεθος των οικογενειών τους κυρίως για οικονομικούς λόγους – τα παιδιά είναι ακριβά. Ειδικά σε μια οικονομία όπως η ελληνική, που μετατράπηκε σε φούσκα για να θησαυρίζουν καρτέλ και funds real estate, τα περισσότερα ζευγάρια αποκτούν λιγότερα παιδιά από ό,τι θα ήθελαν στην πραγματικότητα. Ή και κανένα.
Χρειάζεται επιτέλους μια πολιτική στρατηγική με βάθος, που θα αντιμετωπίσει τις μεγάλες στρεβλώσεις. Από τις μη ρεαλιστικές τιμές στέγασης μέχρι το επίπεδο μόρφωσης στα σχολειά μας. Δεν πρόκειται για πρόνοιες ελεημοσύνης, πρόκειται για την απαραίτητη επένδυση της χώρας στο μέλλον της.
Γιατί η πραγματική οικονομική «ανάπτυξη» δεν έρχεται ούτε με τα στατιστικά γραφήματα ούτε με τη μαζική εισαγωγή μεταναστών για να κρατούνται τεχνηέντως οι μισθοί χαμηλά. Για κάθε σοβαρό κράτος τα -ακόμη- αγέννητα παιδιά θα έπρεπε να είναι το πιο στρατηγικό «επενδυτικό πρότζεκτ». Το ίδιο το μέλλον. Το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο είναι τέτοιο που οι περισσότεροι βλέπουν πια περιπτώσεις οικογενειών με πολλά παιδιά σαν θέαμα αξιοπερίεργο ή σαν αναχρονισμό. Θα μπορούσε, όμως, να είναι μια τεράστια ευτυχία που οι περισσότεροι στερούνται λόγω των συνθηκών στις οποίες αναγκάζονται να ζουν.
Στην Κάλυμνο η Παναγιώτα Στεφανιδάκη έχει φτάσει 105 ετών και παραμένει δραστήρια αντλώντας ενέργεια από τα 50 εγγόνια της, τα 87 δισέγγονα και τα 2 τρισέγγονα. Διεκδικεί θέση στο Βιβλίο Γκίνες. Στην Κόρινθο η οικογένεια ενός τσαγκάρη απέκτησε 11 παιδιά και κανένα τους δεν στερήθηκε τη μόρφωση. Η μητέρα, η κυρα-Παναγούλα, πέθανε το 2004, στα 96 της, ανάμεσα σε δεκάδες εγγόνια και δισέγγονα. «Τα καταφέραμε με όπλο τη δουλειά, την αισιοδοξία και τη βοήθεια του Θεού» έλεγε…
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΝΘΟΥΛΑΣ
Συνταξιούχος
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1950 στο χωριό Αφάντου της Ρόδου. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, έχει άλλα έξι αδέρφια. Παντρεύτηκε στα 16 του χρόνια και στα 21 του είχε γίνει τρεις φορές πατέρας. Εγινε παππούς στα 31 του και σήμερα είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις στην Ελλάδα έχοντας 10 εγγόνια, 10 δισέγγονα και ένα τρισέγγονο. Εργάστηκε για χρόνια σε οικοδομές και ξενοδοχεία, και σήμερα είναι συνταξιούχος. Πριν από λίγους μήνες κράτησε στα χέρια του το τρισέγγονό του.
