Σημαντική απόφαση για τα όρια της κρατικής ευθύνης εξέδωσε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (υπ’ αριθμ. 2584/2026), σχετικά με την ασφάλεια των ατόμων που διαμένουν σε δομές φιλοξενίας.
Η υπόθεση αφορά την τραγική απώλεια ενός 5χρονου αγοριού από το Ιράκ τον Απρίλιο του 2019, το οποίο έχασε τη ζωή του όταν καταπλακώθηκε από ελαττωματική μεταλλική συρόμενη πόρτα σε ξενοδοχείο στα Νέα Μουδανιά Χαλκιδικής. Η συγκεκριμένη μονάδα ήταν ενταγμένη στο πρόγραμμα «FILOXENIA» και, όπως αποδείχθηκε, η πόρτα δεν διέθετε μηχανισμούς ασφαλείας ούτε είχε περάσει από τον απαραίτητο τεχνικό έλεγχο.
Το Δικαστήριο ήταν ξεκάθαρο στο σκεπτικό του, υπογραμμίζοντας πως η εποπτεία για την ασφαλή διαβίωση των φιλοξενούμενων αποτελεί «ουσιώδη, διαρκή και αδιαπράγματευτη υποχρέωση του Δημοσίου». Η ευθύνη αυτή παραμένει ακέραιη στο κράτος και δεν μεταφέρεται ούτε αναιρείται από τη συμμετοχή ιδιωτικών εταιρειών ή διεθνών οργανισμών στη διαχείριση των χώρων.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει το dikastiko.gr, το Ελληνικό Δημόσιο προσπάθησε να αποσείσει την ευθύνη, ισχυριζόμενο πως η συντήρηση βάρυνε την ιδιοκτήτρια εταιρεία και ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης την καθημερινή διαχείριση, ενώ έφτασε στο σημείο να προβάλει ένσταση συνυπαιτιότητας των γονέων.
Ωστόσο, οι δικαστές απέρριψαν τους ισχυρισμούς αυτούς, κρίνοντας πως η πλήρης απουσία κρατικής επιθεώρησης συνιστά «βαριά και παράνομη παράλειψη που αντίκειται στο Σύνταγμα και στους νόμους». Στην απόφαση επισημαίνεται ότι οι πρόσφυγες βρίσκονται σε καθεστώς «απόλυτης de facto εξάρτησης από τις κρατικές υπηρεσίες» και οφείλουν να νιώθουν «εύλογη εμπιστοσύνη ότι ο χώρος που τους παραχωρείται από το επίσημο κράτος είναι απόλυτα ασφαλής και λειτουργικός», ξεκαθαρίζοντας παράλληλα ότι δεν είναι δουλειά του αιτούντος άσυλο να ελέγχει την τεχνική καταλληλότητα των κτιρίων.
Με την επιδίκαση αποζημίωσης στην οικογένεια, το δικαστήριο κατέστησε σαφές ότι η προστασία της ανθρώπινης ζωής δεν μπορεί να γίνεται «αντικείμενο υπεργολαβίας» μέσω ιδιωτικών συμφωνητικών.
