Η «δημοκρατία» ως παράδειγμα

Η εφημερίδα μας, από το πρώτο φύλλο έως και σήμερα, έχει διδάξει τι σημαίνει δημοσιογραφική δεοντολογία και έχει πολλάκις αποδείξει την προσήλωσή της στην υπηρεσία της αλήθειας και του δημόσιου συμφέροντος. Αυτή η παραδοχή δεν είναι αξιωματικού τύπου ούτε λόγος κενός περιεχομένου, από εκείνους που… εκτοξεύουν συχνά όσοι έχουν οδηγήσει την πατρίδα μας στα σημερινά αδιέξοδα. Είναι η αλήθεια που μαρτυρούν τα κείμενα, τα ρεπορτάζ, οι αναλύσεις και οι αποκαλύψεις που οικοδόμησαν τη σχέση εμπιστοσύνης της «δημοκρατίας» και της «κυριακάτικης δημοκρατίας» με τους αναγνώστες.
Δεν είναι κομπασμός η διαπίστωση ότι μόνο η εφημερίδα μας προέβλεψε με εντυπωσιακή ακρίβεια την περιδίνηση στο σπιράλ του θανάτου, που προκάλεσε η προδοσία της υπαγωγής της πατρίδας μας στο Μνημόνιο. Αλλοι (της καθεστηκυίας «ενημέρωσης») έβλεπαν «σωτηρία» εκεί όπου υπήρχαν όλεθρος και μνημονιακό ναρκοπέδιο. Κάποιοι άλλοι που παρασιτούν στο μιντιακό περιθώριο, το οποίο συμπορεύεται άνετα με το «σύστημα» όταν αυτό πληρώνει καλά και προσφέρει πολιτική κάλυψη, διέκριναν «σωτήρες» εκεί όπου βρίσκονται μόνο φανατικοί μητραλοίες.

Κοινό χαρακτηριστικό και της μνημονιακής σύναξης των προθύμων αλλά και της αντίπερα όχθης των δήθεν «επαναστατών» και «επαναστατημένων» είναι η απαρασάλευτη υποταγή τους στο νεοταξικό δόγμα του αφελληνισμού και του θρησκευτικού αποχρωματισμού. Στην επιφάνεια διαφωνούν για τα οικονομικά και στο βάθος συμφωνούν στον φιλοτουρκισμό, στην παράδοση του σεπτού ονόματος της Μακεδονίας στους θρασείς σφετεριστές, στον εξισλαμισμό της χώρας και στην κατάλυση των παραδόσεων που συνέχουν το έθνος. Πολύτιμοι αρωγοί αμφότερων των προαναφερθέντων… εταίρων ουκ ολίγοι πανεπιστημιακοί, που κατόρθωσαν να αναρριχηθούν στις έδρες των ιδρυμάτων της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, παρόλο που οι περγαμηνές τους είναι ανύπαρκτες και οι δημοσιεύσεις τους στα διεθνή επιστημονικά περιοδικά κύρους είναι μηδενικές.

Ομως οι έχοντες κοινή λογική γνωρίζουν ότι σε θέματα ηθικής τάξεως, συνειδησιακής ακεραιότητας και εθνικής ευαισθησίας δεν υφίστανται και δεν μπορούν να υπάρξουν «έντιμοι συμβιβασμοί». Ο συμβιβασμός συνεπάγεται και την εξυπηρέτηση των στόχων του αντιπάλου και εγκατάλειψη πνευματικού προμαχώνα. Μπορεί στις αντιηρωικές εποχές της ολιγοπιστίας και του ωχαδελφισμού να φαντάζουν φυσιολογικές δραστηριότητες ο εθνομηδενισμός και η νεοταξική προπαγάνδα, αλλά δεν είναι – τουλάχιστον όχι για όλους.
Από την άλλη, η εφημερίδα μας, πιστή μόνο στην αλήθεια και… πειθήνια μόνο στο κατασυκοφαντημένο αλλά ιερό και διαχρονικά σωτήριο τρίπτυχο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια», δεν δίστασε να συγκρουστεί με φίλους και με στελέχη που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν την παράταξη, ακόμα και με τις εσφαλμένες και παγιωμένες αντιλήψεις τμήματος του κοινού. Αυτό, Θεού θέλοντος, θα συνεχίσει να το κάνει σε πείσμα όλων όσοι θίγονται από την αλήθεια, τη Δικαιοσύνη και τον Ελληνισμό.