Απόλυτη χλιδή, καθολική παρακμή

Η «δημοκρατία», από το πρώτο φύλλο της μέχρι σήμερα, δεν έχει πάψει να στιγματίζει συμπεριφορές πολιτικών και πολιτειακών παραγόντων, οι οποίες δεν συνάδουν με το εκάστοτε αξίωμα που έχουν και προκαλούν το κοινό αίσθημα.

Δεν κάναμε, ούτε θα κάνουμε εξαιρέσεις. Η «δημοκρατία» αποκάλυψε όλα τα περιστατικά προκλητικών ή αχρείαστων σπαταλών: από τα υπερπολυτελή ταξίδια του Γιώργου Παπανδρέου, του μοιραίου τουρίστα που υποδύθηκε τον πρωθυπουργό, μέχρι την αυθαίρετη και καταχρηστική χρήση του πρωθυπουργικού αεροπλάνου από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου του Μνημονίου και της «λίστας Λαγκάρντ», και από την ονειρεμένη κρατική λιμουζίνα των 700.000 ευρώ που χρησιμοποιούσε ο Βενιζέλος μέχρι την «ακριβή παρέλαση Καμμένου», ο οποίος ταξίδεψε στις ΗΠΑ με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος για τον εκεί εορτασμό της εθνικής επετείου μας της 25ης Μαρτίου.

Στο χθεσινό φύλλο της «δημοκρατίας», πρωταγωνιστές σε μια ανάλογη υπόθεση ήταν δύο κατά φαντασίαν… αριστεροί υπουργοί της κυβέρνησης: ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης και ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς. Εγραφε το σχετικό άρθρο: «”Θεϊκές” μέρες -και νύχτες- απόλυτης χλιδής έζησαν στη Νέα Υόρκη δύο υπουργοί της “πρώτη φορά Αριστερά”. Dolce vita μέχρι τελικής πτώσεως, που περιελάμβανε τη διαμονή σε πολυτελέστατες σουίτες με θέα-πιάτο το περίφημο Μανχάταν από τον 41ο όροφο της Madison Street, shopping therapy στη 5th Avenue, μετακίνηση με ναυλωμένα αυτοκίνητα και ακριβά δείπνα στα ωραιότερα “μπαλκόνια” της “πρωτεύουσας του κόσμου” έκαναν ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης και ο υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Αριστείδης Μπαλτάς».

Το γεγονός ότι τα έξοδα διαμονής, που φυσικά ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες ευρώ, «κάλυψε για λογαριασμό των ιδίων και των συζύγων τους το Ιδρυμα Ωνάση» κάθε άλλο παρά τους αθωώνει. Σε ευνομούμενες χώρες, η κάλυψη εξόδων στελέχους της κυβέρνησης (ή ακόμα και δημοσιογράφου) από ιδιωτικό φορέα θεωρείται όλως ανήθικη συμπεριφορά -κανονική δωροδοκία- και ο λαμβάνων το «ευεργέτημα» χάνει αυθημερόν τη δουλειά του.

Αυτό, βέβαια, ισχύει για ανθρώπους που έχουν αξιοπρέπεια.

Οχι για… στερημένους που βρήκαν ευκαιρία.